Maliyet Hesaplama
Uygulamada, aşağıdaki iki prosedürden biri izlenir:
1 Marjinal maliyet esası. Yalnızca üretilen ürüne doğrudan izlenebilen maliyetler değerlemeye dahil edilir, örn. malzeme maliyetleri ve malzemelerin işlenmesinde doğrudan yer alan çalışanlara ödenen ücretler.
2 Toplam maliyet esası. Tüm üretim maliyetleri, yani marjinal maliyetler artı “imalat genel giderleri” olarak adlandırılan arızi üretim giderlerinin adil bir oranı dahildir.
Bu nedenle, stok için toplam maliyet rakamı, sabit genel üretim maliyetlerinin miktarı kadar marjinal maliyet rakamını aşıyor.
Bir şirketin uzun vadede ayakta kalabilmesi ve gelişebilmesi için tüm maliyetlerini karşılayabilmesi gerekir ve bu nedenle şirketler, harici kullanım için yayınlanan hesaplara dahil edilmek üzere stok değerleme yaparken toplam maliyet esasını kullanmak zorundadır.
Bununla birlikte, dahili raporlama amaçları için, toplam maliyetler veya marjinal maliyetler kullanılabilir ve yönetim, ikincisini kısa vadeli iş kararları için daha uygun temel olarak görebilir. Örneğin, tam üretim kapasitesinin altında faaliyet gösteren bir işletme, marjinal maliyetlerin karşılanması koşuluyla, toplam maliyetlerin altındaki fiyatlarla siparişleri kabul etmeyi değerli bulabilir, çünkü yine de genel giderler oluşacaktır.
İlk giren ilk çıkar (FIFO) ve son giren ilk çıkar (LIFO)
Maliyetlerin bir hesap döneminde ortaya çıkan gelirlerle eşleştirilmesiyle kârın hesaplandığını gördük. Stok durumunda zorluk, elde edilen çok sayıda öğe göz önüne alındığında hangi maliyetlerin satış geliriyle eşleştirileceğine karar vermektir. Satılan gerçek kalemleri belirlemek teorik olarak mümkündür ve bir firma, örneğin kolayca tanımlanabilen nispeten az sayıda yüksek değerli ürünle uğraştığında, pratikte bu prosedür izlenir.
Bununla birlikte, çok sayıda işlemin olduğu durumlarda, bu tür ayrıntılı kayıtların tutulmasıyla ilgili ağır ek maliyet bu seçeneği ortadan kaldırır. Bunun yerine, işin içine ve dışına malların akışıyla ilgili bir dizi keyfi varsayımdan biri yapılarak eşleştirme süreci kolaylaştırılır.
İki olasılık aşağıdaki gibidir:
1 İlk giren ilk çıkar (FIFO). Bu, satın alınan ilk ürünlerin satılan ilk ürünler olduğunu varsayar. Bu nedenle stokta olduğu varsayılan ürünler en son satın alınanlardır.
2 Son giren ilk çıkar (LIFO). Bu, satın alınan son ürünlerin ilk satılan ürünler olduğunu varsayar. Bu nedenle, stokta olduğu varsayılan ürünlerin aylar hatta yıllar önce satın alınmış olması muhtemeldir. (LIFO kullanımının yasal gerekliliklere uygun olduğu ancak Standart Muhasebe Uygulaması tarafından tercih edilmediği belirtilmelidir.
Maliyet HESAPLAMA PROGRAMI
İşyeri maliyet hesaplama
Ortalama maliyet hesaplama
Basit maliyet hesaplama
Ortalama maliyet hesaplama borsa
Birim maliyet hesaplama formülü
Yiyecek maliyet hesaplama
Ortalama maliyet HESAPLAMA. Online
Sürekli Envanter
Önceki bölümde, satılan toplam ürün sayısı, hesap döneminde satışa sunulan toplam ürün sayısından (yani açılış stoku artı alımlar) düşülmüştür ve kalan bakiye en son alış fiyatlarıyla değerlenmiştir ( FIFO kapsamında) veya en erken satın alma fiyatları (LIFO kapsamında). Bu, satılmaya hazır olanlarla satılan hisse senetlerini eşleştirmek için ‘periyodik temel’ olarak adlandırılır.
Birçok büyük şirket, sürekli bir envanter sistemi işletir. Bu gibi durumlarda, stok kayıtları, yıl boyunca eldeki çeşitli stok türlerinin miktarlarının ayrıntılarını ve bazen de değerlerini içerir. Bu, işlem bazının satılmaya hazır olanlarla satılan stokları eşleştirmek için kullanılmasını sağlar, yani sevk edilen her bir mal partisi, uygun şekilde FIFO veya LIFO kullanılarak o anda eldeki stokla eşleştirilir.
Ayrıntılı kayıtların tutulmasından kaynaklanan diğer avantajlar şunlardır:
1 Belirli bir zamanda stokta olması gereken mal miktarını göstererek bir kontrol unsuru sağlarlar. Gerçek varlıklarla karşılaştırıldığında herhangi bir tutarsızlık daha sonra araştırılabilir.
2 Stoklar önceden belirlenmiş bir minimum seviyeye düştüğünde, stokları yenilemek için zamanında adımlar atılabilir.
3 Hisse senedi değerleri, belki de aylık olarak hazırlanan yönetim hesapları ve harici kullanım için yayınlanan yıllık hesaplar için hazırdır. Ancak yılda en az bir kez ve belki de daha sık olarak, stok kayıtlarının doğruluğunu kontrol etmek için fiziksel bir stok sayımı yapılması gerekir.
Hisse değerleme yöntemleri ve değişen fiyatlar
FIFO ve LIFO varsayımları, artan fiyatların olduğu bir dönemde satılan malın maliyeti ve stok değerlemesi üzerinde aşağıdaki farklı etkilere sahiptir:
1 Satılan malların maliyeti. Bu, en son alımların satışlarla eşleştirilmesi nedeniyle LIFO altında daha yüksektir.
2 Stok. En son yapılan alımların stokta kalacağı varsayıldığından bu, FIFO kapsamında daha yüksek bir rakamla değerlenir.
İki farklı yöntemi kullanmanın Tüccar’ın brüt karı üzerindeki etkisi, aşağıdaki özet ticaret hesaplarında gösterilmektedir:
Yukarıdaki örnek, fiyatlar yükselirken, FIFO maliyet akışı varsayımı kullanılarak raporlanan karın daha yüksek olduğunu göstermektedir. Fiyatlar düştüğünde ise durum tam tersidir. Okuyucuların, gerçek olayların değerleme yöntemi seçiminden etkilenmediğini anlamaları önemlidir, ancak seçim genellikle raporlanan kâr seviyesini değiştirir.
Ağırlıklı ortalama maliyet (AVCO)
Diğer bir seçenek de firmalar için satılan malın maliyetini ve kapanış stokunu ağırlıklı ortalama maliyetinde (AVCO) değerlendirmektir. Bu, şirketler arasında oldukça popülerdir ve FIFO veya LIFO kullanılarak elde edilenler arasında kalan sonuçlar üretir. Prosedür gösterilir.
MUHASEBE KAVRAMLARI
Muhasebe kayıtları ve beyanları, muhasebe kavramları adı verilen bir dizi varsayıma dayanmaktadır. En önemli olarak kabul edilen on tanesi aşağıda incelenmiştir. Kavramın daha önceki bir bölümde tartışıldığı durumlarda tedavi kısadır.
Varlık kavramı
Bu, bir muhasebe beyanında yer alan mali işlerin sınırlarını belirler. Sınır genellikle işletmedir, ancak daha küçük veya hatta daha büyük bir birim olabilir. Örneğin, bir işletme, yönetim için muhasebe tabloları hazırlamak amacıyla her biri ayrı bir varlık olarak muamele gören birkaç departmana bölünebilir.
Diğer uçta, birkaç şirket muhasebe amaçları için tek bir varlık olarak kabul edilebilir. Bu, bir şirketin bir veya daha fazla başka şirketin hisselerine sahip olduğu durumlarda ortaya çıkar. Bağlı şirketler birlikte bir “grup” oluşturur ve ayrı hesapları, hissedarlara rapor vermek amacıyla “konsolide edilir”.
Para ölçümü kavramı
Bir işletme varlığı, ancak değeri makul bir kesinlikle para cinsinden ölçülebiliyorsa bilançoda raporlanır. Bu kavram tartışıldı. Bu kavramın uygulanmasına iyi bir örnek, şerefiyenin muhasebeleştirilmesiyle ilgilidir. Bu bölümün başlarında, şerefiyenin, belirli bir süre içinde oluşan itibar ve iş bağlantılarından oluştuğunu görmüştük.
Çoğu firma bir iyi niyet unsuruna sahiptir, ancak değeri sürekli olarak dalgalanır ve bu nedenle herhangi bir kesinlik derecesi ile ölçülmesi zordur. Bu nedenle, şerefiyenin varlığı, genellikle, ancak değeri, alım satımını içeren bir piyasa işlemiyle kanıtlandığında, hesaplara bir girişle kabul edilir.
