İmalata Karşı Prototipleme
Hepsi olmasa da çoğu DDM şirketi ISO 9000 uyumlu veya sertifikalıdır. ISO 9000, kalite sistemleri ve uygulamaları için uluslararası bir standarttır. Çoğu müşteri, tedarikçilerine güvenebilmek için bu tür ISO 9000 uygulamalarına ihtiyaç duyacaktır. ISO standartları üzerine birçok kitap yazılmıştır, bu nedenle, burada kapsamlı ayrıntılara girmek yerine, okuyucular bu konu hakkında daha fazla bilgi edinmek için bu kitapları kullanmalıdır.
Belirtildiği gibi, personel eğitilmeli, sertifikalandırılmalı ve periyodik olarak yeniden eğitilmeli ve/veya yeniden sertifikalandırılmalıdır. Personelin çeşitli süreçler ve ekipmanlar hakkında çapraz eğitim alması, personelin kritik zamanlarda müsait olmaması riskinin azaltılmasına yardımcı olur. Birden çok vardiya çalıştırılırsa, kalitenin tüm vardiyalarda tutarlı olması gerektiğinden, bu sorunlar daha önemli hale gelir.
Dikey entegrasyon önemlidir, çünkü birçok müşteri tedarikçilerinin ihtiyaçları için “tek durak” olmasını isteyecektir. DDM şirketleri kendi tedarikçilerine güvenebilir, bu nedenle tedarikçi ağı katmanlı olabilir. Ancak, yapıştırma, kaplama ve montaj gibi özel işlemler için tedarikçilerini belirlemek ve tedarikçilerinin sertifikalı olmasını sağlamak DDM şirketinin sorumluluğundadır.
DDM endüstrisine girmek isteyen bir şirket için sonuç, titiz uygulamalarla bir üretim imalat organizasyonu haline gelmeleri gerektiğidir. Gayri resmi bir prototipleme ortamına sahip olmak, yüksek kaliteli prototipler üretebilseler bile, mevcut DDM endüstrisinde başarı için yeterli değildir. Standart üretim iş uygulamaları benimsenmelidir.
ISO 9000 gibi çeşitli endüstri standartları, şirketlerin kalite ve belgelendirme en iyi uygulamalarını benimsemelerine yardımcı olmak için mevcuttur.
Yakın zamana kadar, AM’ye özgü birkaç standart mevcuttu, bu da şu anlama geliyordu:
• Çeşitli şirketler tarafından rapor edilen maddi veriler karşılaştırılabilir değildir.
• Teknoloji kullanıcıları, ekipmanlarını kendi tercihlerine göre çalıştırmak için farklı işlem parametreleri kullanır.
• Tedarikçiler veya hizmet büroları arasında sonuçların tekrarlanabilirliği çok azdır.
• Başvurulabilecek birkaç özellik vardır.
• Bir ürünün istendiği gibi üretildiğinden emin olmalarına yardımcı olmak için son kullanıcılar tarafından başvurulabilecek birkaç belirtim vardır.
Uluslararası bir standart geliştirme girişimi düzenlendi; AM topluluğunun standartları geliştirmek için birlikte çalışacağı kuruluş olarak ASTM International seçildi.
Eklemeli İmalat Teknolojileri standartları üzerine ASTM F42 komitesinin ilk toplantısı gerçekleştirildi. Şu anda, çeşitli standartlar kabul edilmiştir ve daha pek çoğu geliştirilme aşamasındadır. Standart terminoloji, AMF, test numuneleri için raporlama verileri ve PBF fabrikasyon parçaları için bazı spesifikasyonlar geliştirilmiştir.
Toz karakterizasyonu, malzeme kalifikasyonu ve izlenebilirlik, malzeme ekstrüzyonu ve diğer işlemlerle üretilen parçalar ve tasarım yönergeleri ile ilgili ek standartlar geliştirilmektedir. AM ile ilgili standartlar için genel bir çerçevenin benimsenmesiyle birlikte, F42 komitesinin yukarıdaki maddelerde belirtilen tüm sorunları ele alacak bir dizi standart geliştirme planı vardır.
Maliyet Tahmini
Maliyet açısından bakıldığında, eklemeli imalat parça üretimi için geleneksel seri üretim süreçlerinden çok daha pahalı görünebilir. Büyük bir VP veya PBF makinesinin tek bir parçası, eğer parça malzeme odasının çoğunu dolduruyorsa, 5.000 $’a kadar mal olabilir. Bununla birlikte, parçalar daha küçükse, bir yapımın süresi ve maliyeti aynı anda üretilen tüm parçalara bölünebilir.
İşitme cihazı kabuğu gibi küçük parçalar için maliyetler yalnızca birkaç dolar veya daha az olabilir. Bu bölümde, üretim imalat için geçerli olan basit bir maliyet modeli geliştireceğiz. Maliyetlerin önemli bir bileşeni, bir dizi parçayı imal etmek için gereken süredir; bu nedenle, ayrıntılı bir inşa süresi modeli sunulacaktır.
Maliyet Yöntemleri
Tam maliyet yöntemi
Asal maliyet yöntemi nedir
Kapsamına Göre Maliyet Yöntemleri
Normal Maliyet Yöntemi formülü
Tam maliyet nedir
Paf modeli nedir
Değişken Maliyet yöntemi
Maliyet Modeli
Genel olarak maliyetler dört ana kategoriye ayrılır: makine satın alma, makine çalıştırma, malzeme ve işçilik maliyetleri. Denklem formunda, bu yüksek seviyeli maliyet modeli, yapı bazında şu şekilde ifade edilebilir.
Yapıya tahsis edilen P1⁄4makine satın alma maliyeti, O1⁄4makine işletim maliyeti, M 1⁄4 malzeme maliyeti, L 1⁄4 işçilik maliyeti, yapıdaki parça sayısı N 1⁄4 ve küçük harfler şu şekildedir: büyük harflerle ifade edilen yapı başına maliyetlere karşılık gelen parça başına maliyetler.
Bu analizde yapılan önemli bir varsayım, bir yapıdaki tüm parçaların kabaca aynı şekil ve boyutta aynı türden parçalar olduğudur. Bu, bir yapıdaki parçalara zaman ve maliyet tahsisini basitleştirir.
Makine satın alma ve işletme maliyetleri, parçanın yapım süresine bağlıdır. Makinenin kullanım ömrünün Y yılı olduğunu varsayabilir ve satın alma fiyatını tüm yıllara eşit olarak paylaştırabiliriz.
Bunun, makinedeki gerçek ödemelerin kullanılacağı (finansman sağlandığı veya kiralandığı varsayılarak) bir nakit akışı modelinden çok daha farklı bir yaklaşım olduğuna dikkat edin. Tipik bir çalışma süresi yüzdesinin de varsayılması gerekir. Amaçlarımız doğrultusunda, %95 çalışma süresi varsayacağız (makine, bir yıl boyunca zamanın %95’ini parça üretir). Daha sonra, bir yapı için satın alma fiyatı olarak hesaplanabilir.
Burada Tb, saat cinsinden inşa zamanıdır ve 24 365, bir yıldaki saat sayısını temsil eder. İşletme maliyeti, makine bakımının, kullanım maliyetlerinin, fabrika alanı maliyetinin ve şirket genel giderlerinin karmaşık bir işlevi olabilen makinenin maliyet oranıyla çarpılan yapım süresidir; burada işletme maliyet oranı Co ile gösterilir.
Malzeme maliyetinin belirlenmesi kavramsal olarak basittir. Parçanın hacmi, v, malzemenin birim kütle başına maliyeti, Cm ve verildiği gibi kütle yoğunluğu, ρ ile çarpılır. Bununla birlikte, toz kullanan AM teknolojilerinde malzeme maliyetinin belirlenmesi çok daha zor olabilir.
Kullanılan malzemenin geri dönüştürülebilirliği, gevşek toza karşı parçalardan oluşan yapının hacim fraksiyonu (toz yatağı teknikleri durumunda) ve/veya işlemin toz yakalama verimliliği (yönlendirilmiş enerji biriktirme durumunda) teknikleri), tüketilen malzemenin gerçek maliyetini doğru bir şekilde yakalamak için parçanın hacmini (v) 1,0’dan 7,0’a kadar değişen bir faktörle çarpma ihtiyacına yol açacaktır.
Bu nedenle, yapı malzemesinin %100 geri dönüştürülebilir olmadığı toz prosesler için malzeme maliyetinin burada belirtilen çeşitli faktörlere karmaşık bir bağımlılığı vardır. Bu faktörleri dikkate alan ek malzeme tüketimini modellemek amacıyla kr terimi tanıtılacaktır.
Ayrıca destek malzemeleri (ME ve VP gibi) gerektiren süreçler için her bir parçayı oluşturmak için ihtiyaç duyulan desteklerin hacmi ve maliyeti de dikkate alınmalıdır. Ks faktörü, bu tür işlemler için bunu dikkate alır; tipik değerler, destekler için gereken ekstra malzeme hacmini içerecek şekilde 1,1 ile 1,5 arasında değişir. Sonuç olarak malzeme maliyeti için açıklanan model kullanılacaktır.
