Newton’un Aksiyomatik Yöntemi
Isaac Newton (1642–1727) Woolsthorpe’da (Lincolnshire) doğdu. Küçük babası Isaac’in doğumundan önce öldü. Newton’un annesi o üç yaşındayken yeniden evlendi ve yetiştirilme tarzı, üvey babasının 1653’teki ölümüne kadar büyük ölçüde bir büyükanneye bırakıldı. Newton, Trinity College, Cambridge’e katıldı ve 1665’te BA derecesi aldı. 1665-7 arasında Newton vebadan kaçınmak için Woolsthorpe’da kaldı.
Bu, Newton’un iki terimli teoremi formüle ettiği, “akılar yöntemini” (kalkülüs) geliştirdiği, ilk yansıtıcı teleskopu inşa ettiği ve yerçekimsel çekimin evrensel doğasını fark ettiği muazzam bir yaratıcılık dönemiydi.
Newton, 1669’da Cambridge’de Matematik Profesörü olarak atandı ve 1672’de Royal Society’nin bir üyesi seçildi. Kısa bir süre sonra, ışığın kırılma özellikleri hakkındaki bulgularını Topluluğa iletti. Robert Hooke ve diğerleri ile uzun bir tartışma başladı.
Hooke ile tartışma, Doğal Felsefenin Matematiksel İlkeleri’nin (1687) yayınlanmasıyla derinleşti. Hooke, Newton’un gezegensel hareketlerin güneşten yayılan 1 / r2’lik bir kuvvetle birlikte doğrusal bir eylemsizlik ilkesiyle açıklanabileceği şeklindeki konumunu benimsediğinden şikayet etti.
Newton, Hooke’dan önce bu sonuca vardığını ve 1 / r2 kuvvet yasasının eliptik gezegen yörüngelerine yol açtığını ancak kendisinin kanıtlayabileceğini söyledi.
Newton, 1696’da Darphane Muhafızı oldu ve yönetim için hatırı sayılır bir yetenek sergiledi. 1703’te Kraliyet Cemiyeti’nin Başkanı seçildi ve bu noktadan Leibniz ile kalkülüsün geliştirilmesindeki öncelikler üzerinde devam eden bir çekişmeye devam etti. 1704’te Newton, deneysel bir araştırma modeli olan Opticks’i yayınladı. Bu çalışmanın sonundaki “Sorgular” a bilimsel yöntem hakkındaki görüşünün bir ifadesini dahil etti.
Newton, hayatı boyunca İncil kayıtlarını Üniteryen bir bağlılık açısından inceledi. Eski krallıkların kronolojisi ve Daniel’in yorumuyla ilgili kapsamlı notlar makaleleri arasında bulundu.
Analiz ve Sentez Yöntemi
Newton’un bilimsel yöntem hakkındaki yorumları esas olarak Descartes ve takipçilerine yönelikti. Descartes, temel fizik yasalarını metafizik ilkelerden türetmeye çalışmıştı. Newton, doğa hakkında bu kuramlaştırma yöntemine karşı çıktı.
Doğa filozofunun genellemelerini fenomenlerin dikkatli bir incelemesine dayandırmasında ısrar etti. Newton, “Tümevarım yoluyla Deneyler ve Gözlemlerden yapılan tartışmanın genel Sonuçların Gösterimi olmamasına rağmen, yine de, Şeylerin Doğasının kabul ettiğini tartışmanın en iyi yolu” olduğunu ilan etti.
Newton, Aristoteles’in bilimsel prosedür teorisini onaylayarak Kartezyen yönteme karşı çıktı. Bu tümevarımlı-tümdengelimli prosedüre “Analiz ve Sentez Yöntemi” adını verdi. Newton, bilimsel prosedürün hem bir tümevarım aşaması hem de bir tümdengelim aşaması içermesi gerektiği konusunda ısrar ederek, on üçüncü yüzyılda Grosseteste ve Roger Bacon tarafından ve ayrıca on yedinci yüzyılın başında Galileo ve Francis Bacon tarafından savunulan bir pozisyonu onayladı.
Newton’un tümevarımlı-tümdengelimli prosedür tartışması, iki bakımdan seleflerininkinden üstündü. Synthesis tarafından çıkarılan sonuçların deneysel olarak doğrulanması ihtiyacını sürekli olarak vurguladı ve orijinal tümevarımsal kanıtların ötesine geçen sonuçların çıkarılmasının değerini vurguladı.
Newton’un Analiz ve Sentez Yöntemi uygulaması, Opticks’in araştırmalarında meyve verdi. Örneğin, hak ettiği ünlü bir deneyde Newton, karanlık bir odanın uzak duvarında uzun bir renk tayfı üretilecek şekilde bir prizmadan bir güneş ışığı ışını geçirdi.
Newton, güneş ışığının farklı renklerde ışınlar içerdiğine ve her rengin karakteristik bir açıyla prizma tarafından kırıldığına dair açıklayıcı ilkeyi teşvik etmek için Analiz Yöntemini uyguladı. Bu, Newton açısından basit bir tümevarımsal genelleme değildi.
Newton, yalnızca benzer koşullar altındaki tüm prizmaların gözlemlediklerine benzer spektrumlar üreteceğini doğrulamadı. Daha önemli sonucu, ışığın doğasıyla ilgiliydi ve güneş ışığının farklı kırılma özelliklerine sahip ışınlardan oluştuğu sonucuna varmak için “endüktif bir sıçrama” gerektirdi.
Sonuçta, kanıtların başka yorumları da mümkündür. Örneğin Newton, güneş ışığının bölünmez olduğu ve spektral renklerin bunun yerine prizma içindeki bir tür ikincil radyasyon tarafından üretildiği sonucuna varmış olabilir.
Güneş ışığının farklı renklere ve kırılma özelliklerine sahip ışınları içerdiği “teorisi” göz önüne alındığında, Newton daha sonra teorinin bazı diğer sonuçlarını çıkarmak için Sentez Yöntemini uyguladı.
Teorisi doğruysa, belirli bir rengin ışığını bir prizmadan geçirmenin, ışının o rengin açı özelliği boyunca sapmasına neden olması gerektiğini, ancak ışının başka renklere çözünürlüğü olmaması gerektiğini belirtti. Newton, renk teorisinin bu sonucunu, ışığı spektrumun küçük bir bandından ikinci bir prizmadan geçirerek doğruladı.
Newton felsefesi
Bilimsel yöntemin kurucusu kimdir
newton’un bilim sanat ya da düşünce hayatına katkısı
Newton fiziği
Bilimsel yöntem nedir
Klasik fizik nedir
Materyalizm
Endüktif Genelleme ve Hareket Kanunları
Newton ayrıca, dinamikler üzerine yaptığı büyük çalışmasında, Doğal Felsefenin Matematiksel İlkeleri’nde () Analiz ve Sentez Yöntemi’ni izlediğini iddia etti. Bu ciltte, Analiz Metodunun uygulanması üzerine üç hareket yasasını formüle ettiğini bildirdi.
Newton, deneysel felsefede “belirli önermelerin fenomenlerden çıkarıldığını ve daha sonra tümevarım yoluyla genelleştirildiğini açıkladı. Böylece cisimlerin geçilmezliği, hareketliliği ve dürtüsel kuvveti ile hareket ve yerçekimi yasaları keşfedildi. “
Newton, olaylardan belirli önermelere ve hareket yasalarına doğru ilerleyen tümevarımsal sürecin doğasını tartışmadı. Analiz Metodunun uygulanması üzerine hareket yasalarının keşfedildiğini söylemenin doğru olup olmadığı, kişinin “tümevarımı” ne kadar geniş yorumladığına bağlıdır.
Örneğin Aristoteles, sezgisel içgörüyü gerçek bir tümevarım yöntemi olarak kabul etti. Aristoteles’in prosedür teorisi bu nedenle ağırlıksız, sonsuz sert kaldıraçlar, ideal sarkaçlar ve eylemsizlik hareketi hakkındaki genellemeleri açıklayabilir. Aslında, sezgisel içgörüye atfedilemeyecek bilimsel bir yorum bulmak zor olurdu.
Bununla birlikte, çoğu doğa filozofu, tümevarıma daha sınırlı bir bakış açısına sahip olup, onu gözlemin sonuçlarını genelleştirmek için az sayıda teknikle sınırlandırmıştır. Bu teknikler, basit numaralandırma ve anlaşma ve farklılık yöntemlerini içerir. Newton Yasalarının bu tümevarım tekniklerinin uygulanması üzerine keşfedilmediği açıktır.
Birinci yasayı düşünün. Etkilenmeyen kuvvetlerin etkisi altında olmayan cisimlerin davranışını belirtir. Ama böyle bedenler yok. Ve böyle bir beden olsaydı bile, onun hakkında hiçbir bilgimiz olamazdı. Bir cesedin gözlemlenmesi, bir gözlemcinin veya bazı kayıt cihazlarının varlığını gerektirir.
Ancak Newton’un kendi görüşüne göre, evrendeki her vücut diğer tüm bedenlere çekim kuvveti uygular. Gözlemlenen bir vücut, etkilenen kuvvetlerden kurtulamaz. Sonuç olarak, eylemsizlik yasası, belirli cisimlerin gözlemlenen hareketleri hakkında bir genelleme değildir. Daha ziyade, bu tür hareketlerden bir soyutlamadır.
