Normların Şekillenmesi
Kuruluş normlarının yeniden şekillendirilmesi, Kanada’da en azından 1830’lar kadar erken bir tarihte, Nova Scotia yargıcı Thomas Chandler Haliburton’un, muhafazakar Denizcileri ekonomik ilerlemeye teşvik etmek için icat edilmiş bir Yankee lehçesini kullanan anekdotlar olan “Saatçi Sam Slick” hakkında eskizlerini hazırladığı zaman başladı.
Ve 1920’lerde, Morley Callaghan’ın kısa öyküleri yer alır. Olay örgüsü ve süslemeden kaçınmaya kararlı olan Callaghan, Amerikan Sherwood Anderson’ı model alarak, yerel konuşma biçimlerinin nüanslarından hikayeler yarattı.
Amerika Birleşik Devletleri’ne yanıt olarak, Callaghan ve Haliburton, Kanada kültürünün tek kontrol unsuru olarak emperyal Britanya’ya karşı direnişlerini dile getirdiler.
Bununla birlikte, her ikisi için de, Kanadalı bir sesin ayırt ediciliğini göstermek, statükoya alternatifler önermek için bir Amerikan modelini kullanmaktan daha sorunlu oldu. Haliburton ve Callaghan sesi sosyal sorunları ele almak için kullanırken, bölgesel yazarlar Laurence, Michel Tremblay (joual oyunlarında) Kanada konuşma seslerinin çeşitliliğini ve deyimin estetik gücünü daha açık bir şekilde gösterdiler.
Rudy Wiebe’nin ‘Ses Nereden Geliyor?’, sadece sözlü bir teknik kullanmakla kalmayıp aynı zamanda sesi edebi bir konu haline getirmek için çağdaş yazıların en eskilerinden biriydi. Göçmen ve yerli halkların sözlü boyutlarına duyarlı olan Wiebe, sözlü formun kültürel önemini araştırıyor.
‘Ses Nereden Geliyor?’, 1885 Riel isyanında savaşan ve daha sonra Kuzey Batı Atlı Polisi tarafından vurulan Cree savaşçısı Chief Yüce Ses’in tarihsel kimliğine yönelik birinci şahıs soruşturmasıyla başlar. Ancak anlatıcı, aldığı ampirik yanıtların her birinin sınırlarını keşfettikçe, tarihselliğin kanıtsal kavramlarını terk eder.
Tarihsel kayıtlar eksik kanıtlıyor; RCMP dosyaları çelişkilidir; figürler ve isimler, olayların ve bireylerin eğimli versiyonlarını tasarlar; Bir müze vakasında camın arkasında tutulan gerçek saç ve kemik parçaları yetersiz kişi tanımlarıdır.
Pasif bir sözdiziminde ifade edilen tarihin arkasındaki gerçekliğin arayışı, yavaş yavaş “tarihin” ampirik bir gerçek değil, öznel olarak inşa edilmiş bir kurgu olduğunu ortaya çıkarır. Paradoksal olarak, hikayenin sözdizimi aktif hale geldikçe, canlı bir Yüce Ses, anlatıcının hayal gücü aracılığıyla ve sayfadan kaldıran kelimelerle konuşmaya başlar.
Sanat, yani Wiebe’nin kendi sanatının tüm yanılsamaların ne dereceye kadar kurgu olduğunu göstermesi gibi, tarihsel mantığın güçlerini aşan canlı yanılsamalar yaratır. Bir hikaye asla bir tahminden, bir “çeviriden” başka bir şey olamaz, der bu hikaye: Çünkü Yüce Ses’in bir versiyonu bu konularda ne kadar güçlü konuşursa konuşsun.
Toplumsal norm örnekleri
Hukuk normları nedir
Sosyal normlar nedir
Norm nedir
Hukuk normları nelerdir
Aile normları
Hukukun normatifliği Nedir
Kültürel normlar
Araştırdığı kültürden ayrılan bu anlatıcı, Cree’yi kendisi anlayamaz. Bu tür bir ironi, yalnızca çağdaş yerli yazarların sayısız edebi ifadesini Basil Johnston’ın mitlerini ve hicivlerini, Beatrice Culleton’ın toplumsal eleştirilerini çerçevelemekle kalmaz, aynı zamanda diğer pek çok kişinin parodilerini ve kendine gönderme yapan anlatılarını da şekillendirir.
Örneğin, Burning Water’ı (1980) Kaptanlar Vancouver ve Quadra’nın keşif dergilerini yeniden icat eden ve yazarın zihninin bilinçli filtresini ön plana çıkaran tüm tarih-anlatı olarak yazılmış-tarih tasarımlarının geçerliliğini sorgulayan George Bowering. öznelliğin özne veya temaya dönüştürülmesi.
Eli Mandel’in fenomenolojik gezi şiiri ve Michael Ondaatje’nin tarihin öznelliği üzerine süreksiz araştırmaları şiir dizisi The Collected Works of Billy the Kid (1970) veya muralistik romanı In the Skin of a Lion (1987), bp Nichol’un multi -cilt, bitmemiş, kendisinin bir dil olarak şiirsel kaydı alındı.
Bowering, kendisini (ve karşılaştırılabilir çağdaş figürleri) Ezra Pound ve William Carlos Williams’tan veya Kanada terimleriyle realistlerden değil, Howard O’Hagan, Wilfred Watson ve Sheila Watson’dan gelen bir soy çizgisine yerleştirir.
O’Hagan’ın Tay John’u (1939), yeni bir dünya için yeni bir dilin ortaya çıkışının efsanevi bir açıklamasıdır. Ancak Sheila Watson’ın The Double Hook (1959), sosyal gerçekçiliğe karşı modernist direnişin en sık alıntılanan örneğidir.
Hilebaz Coyote figürünün kara kara kara kara düşündüğü bu cinayet ve yavaş pişmanlık hikayesinde, olaylar sözdizimsel önermelerden çok sözdizimsel eğriliklerde, sayfada daha az okuyucunun parçalanmış dili, yalıtılmış ortaçları yorumlamasında gerçekleşir. ve metnin oluşturduğu duran görüntüler. Watson’dan postmoderne geçiş bir derece meselesiydi.
Postmodernizmin çeşitli biçimlerinde yinelenen özelliklerden biri olan abartma, Hodgins’te olduğu gibi bazen sıradan yaşamın uyumsuzluklarını yoğunlaştırır; bazen, Bowering’de olduğu gibi, anlatının yapaylığını veya herhangi bir keyfi deneyim tasarımını vurgular; diğer durumlarda, özellikle Jacques Ferron, Antonine Maillet ve Robert Kroetsch ile abartmanın masalsı veya anekdotsal biçimi, özünde gerçekleşen iletişimin bir parçasıdır.
Ferron, geleneksel Quebec kırsalı masalını, Quebec müessesesi ile İngiliz Kanadası arasında siyasi bir suç ortaklığı olarak gördüğü şeye saldırmak için uyarladı. Maillet’in Goncourt ödüllü romanı Pélagie-la-charrette, Acadians’ın (İngilizlerin 1755’te New Brunswick’ten Louisiana’ya kovduğu) bir Rabelais hikayesi olarak dönüşünü anlatıyor. Halkın hayatta kaldığını söylüyor Maillet, edebi biçimini kasıtlı olarak politik hale getirerek, birikimli hikayelerinde.
Kroetsch’in hikayeleri, mevcut kültürün davranış biçimi ile sanatı yargılamak ve gerçekliği tahmin etmek için kullanmaya devam ettiği (ve genellikle yargılandığı) miras alınan modeller arasındaki farkı ortaya çıkarmak için Alberta çiftlik yaşamının müstehcen anekdotlarını kullanır.
Studhorse Man (1969), Odyssey’nin aşamalarını yeniden canlandırıyor, ancak bunu bir kovboy ve atının beklenmedik cinsel maceralarını anlatmak için yapıyor. Ama burada en gerçek olan Yunan klasiği değil kovboylardır.
Böylece Kroetsch, geleneksel arayış biçimini parodileştirme sürecinde yerel bir anekdotu yerel sesi kullanarak anlatmayı başarır ve yeni dünyaya bir rehber olarak sınırlarını gösterir.
Benzer şekilde, Badlands (1975), babasını arayan bir kadını alan notlarıyla anlatan bir kaşif günlüğü biçimini yeniden canlandırıyor; ama bu süreçte kendisini hem ondan hem de (adlandırarak ve iddia ederek) manzarayı çizen, çevreleyen ve onu başkalarının alanına çeviren günlük formunun sınırlarından kurtarır.
