Ortaçağcılık
Ortaçağcılık, ezilen bilincin ölüme, şiddete ve simgenin yetersizliğine olan hayranlığını tatmin etmek için sahip olduğu biçim, yanlış bilinen bir biçim olacaktır: Ortaçağın imgeleri arzunun yansımaları olacaktır, yabancılaşmış olanın hiç tatmin edilmeyen o arzusudur. Ruskin’in Pre-Raphaelite resminin psikolojik keşiflerinden biri olarak gördüğü bir fenomen olan ayrık ve ilgisiz ayrıntıların korkunç yoğunluğu, Morris’in bu ciltteki kompozisyon yöntemidir. Ancak groteskin tezahürleri de daha büyük biçimler alır.
“Guenevere’in Savunması” adlı cildin başlık şiiri, içinde bir çarpıtma içerir: Bu, Guenevere tarafından yapılan savunma ve yazar tarafından onun savunmasıdır – ve bir savunma hem yapılabilecek bir dava hem de bir araçtır. gerçeği gizlemek, yanlış bir temsil, bir örtbas etmek. Çünkü Guenevere’in savunması, cinsel ihanet ve zina savunmasını motive eden gizli eylemleri hiçbir zaman tam olarak temsil etmeyen, hem bir açıklama hem de koruyucu bir sözcük kalkanıdır.
Ne kadar çok açıklarsa, o kadar çok gizler ve çarpıtır. Çünkü çarpıtma onun durumuna içkindir: Ruskin’in karakteristik grotesk deneyim olarak adlandırdığı tüketen arzuyu oluşturan cinselliğin kendisi bu ciltteki çarpıtıcı unsurdur. Sadece cinsellik ve libido baskıya dayanmaz: tabular, yükümlülükler ve sözleşmeler şövalye evliliğini yönetir ve saray aşkının esirgenmesi evliliğe dayanır ve hem erkeklerin hem de kadınların içinde yaşadığı baskı koşullarını oluşturur.
Arzuyu cinsel terimlerle yorumlamak Morris için cesurdu, Ruskin’in yapmadığı bir şeydir. Guenevere, Morris’in dünyasındaki karakterlerin var olduğu karışıklıkların bir amblemi olan ışığa elini kaldırıyor ve onu göremiyor ve göremiyor. Elin, vücudun bazı bölümlerinin, özellikle de elin fetişleştirilmesi, bu cildin yinelenen bir özelliğidir. Morris, gizli bir şekilde, ezilen emeğin zeminini kendi kültürüne sokar, çünkü ‘el’ sanayi işçisinin mecazidir ve bu nedenle evlilikte baskı, dolaylı olarak diğer sözleşme gücü biçimleriyle bağlantılıdır.
Arzu, şiddet, ölüm ve sembolün yanlış anlaşılması, ‘Ay Boyunca İki Kırmızı Gül’ adlı kısa bir şiirde bir araya geliyor. Başlık, şiire esrarengiz bir nakarat oluşturur ve her iki tarafın hanedan renklerinin, ‘kızıl ve mavi’nin ‘kızıl ve mavi’ olarak silindiği, savaşın şiddetli katliamına yolculuğunda anlatılan şövalyenin hanedan amblemini temsil eder. Kahverengi’ savaşta anlamsız bir anlam taşır.
Şövalye, şövalye aşkının saf ‘altını’nı kutlayarak leydisine döner. Ama onun dünyasında bu kadar net yapılan ayrımlar aslında o kadar net değil. Nakarat doğası gereği çelişkilidir, çünkü onda iffetin sarı ayı ve gülün, aynı zamanda kan ve şiddeti çağrıştıran erotik yoğunluğu, uyumsuz bir ilişki içindedir. Ve savaşın renkleri çamurun rengine karıştığı gibi, saray hayatının kırmızı ve sarı altınları da karıştırıldıklarında kahverengiye dönüşürler.
Savaş ve cinsellik dünyalarını birbirinden saf tutmak mümkün değildir. Bir düzeyde hemen ulaşılabilecek kadar basit olan bu akılda kalıcı şiir, aynı zamanda grotesk görüşün tüm çelişkilerini içerir. Demokratik bir şiirdir çünkü geniş bir dinleyici kitlesi tarafından türkü olarak okunabilir ve anlaşılmaz çelişkileri açıklanamasa bile fark edilebilir.
Ortaçağ edebiyatı eserleri
Ortaçağ Batı edebiyatı
Ortaçağ edebiyatı hakkında bilgi
Ortaçağ edebiyatı Nasıl Yazılır
Ortaçağ eserleri
Ortaçağ kitap önerileri
Orta Çağ başlangıcı ve bitişi
Ortaçağ İngiliz Edebiyatı Özellikleri
Guenevere’nin Savunması’ndaki hemen hemen her şiir, hiçbir şekilde estetize edilmemiş bir savaş katliamını ve katliamını hatırlatır. Kitap, Kırım Savaşı’nın son yılından bir yıl sonra yayınlandı ve bir savaş şiiri kitabı, alışkanlıkla savaşa giden bir toplumun eleştirisi olarak oldukça doğru bir şekilde görülebilirdi.
Victoria’nın saltanatının ilk büyük Avrupa savaşı olan ve Avrupalı güçlerin Doğu sorunu üzerinde yeniden yapılandırdığı Kırım savaşı üzerindeki tartışma, Morris’in şiirlerinden süzülür. ‘Rüzgar’da şövalyelerin gölgeli hayaletleri (ya da yaşayan insanlar mı?), kendi öldürme gücüyle aşırı yüklenmiş olan konuşmacının odasına musallat olmak için geri dönerler. sevgilisi Margaret, ama birliktelik yoluyla suçluluklarını paylaştığı gölgeli şövalyeler şeklinde onu hatırlatır .(‘Onu eskiden boyadığım kollarından tanıyordum/Uzun ince kalkanları üzerinde: ama tüm renkler büyümüştü.)
Morris, savaşın şokunu, onu yabancılaştırarak, çelişkili bir biçimde, savaşın sarsıntılarını, onu sorgusuz sualsiz kabul eden bir toplum aracılığıyla kaydederek kaydederse, savaşın şiddeti ve savaşa gitmenin gerekliliği konusunda Morris’ten çok daha fazla ikircikli olan Tennyson, bunu dile getirmeyi seçti. Maud: A Monodrama’da (1855) bir delinin konuşması aracılığıyla savaş ‘etiğinin’ çelişkileri. Onun ikircikliliği, şiirin iki okuma verme biçiminde ortaya çıkar. Konuşmacının ‘barışın nimetlerine’ karşı tövbesiyle muhafazakar bir okuma ortaya çıkıyor.
Savaşa gitme, ‘benim türümle bir olma’ kararı, ulusun savaştaki birliğini yeni bulunan bir psikolojik bütünleşmenin eşdeğeri olarak görmesi, muhafazakar bir toplumdan miras kalan yeni bir şövalyelik kodunu yeniden kurmanın bir yoludur. aristokrasi. Ticareti tehlikeye attığı için savaşa direnen ticari çıkarlar karşısında feodal bir dayanışmayı yeniden kazanan kahraman ve sınıfı, en kötü ihtimalle Hallam’ın mit yoluyla ulusal birlik idealinin yol açabileceği romantik gerici ideolojiyi somutlaştırır.
Böyle bir romantik milliyetçilik, Walter Benjamin’in çok sonraları Faşizmin yükselişini tanımlamak için kullandığı bir terim olan “estetikleştirilmiş siyaset”i bünyesinde barındırır. Ancak şiirin tersi bir okuma var. Konuşmacı delirir ya da şiddetten ayrılmaz erotik fantezilerinin ve tutkularının etrafında toplanıp iltihaplandığı genç kız olan Maud’un erkek kardeşini bir düelloda öldürdüğünde kesinlikle delirir. Bu sadece onun tanıklığının güvenilmez olması değil, aynı zamanda onun aracılığıyla, kimliğini savaşın daha yüksek birliğine, bireyciliği kollektifleştirmenin bir yoluna batıran yaygın bireyciliğin bir eleştirisi var.
Bu dönemde, çağdaş baskılara huzursuzca yanıt veren türden şiir görülebilir. Örneğin Matthew Arnold’un Sohrab ve Rustum’u çok huzursuz bir şiir. Büyük insan eyleminin şiirini örneklemek için yazılmıştır. Kırım Savaşı’nın başladığı yıl olan 1853’te yayımlanan eser, şiirin konusu olarak küçümsediği çağdaş olaylardan dilediği gibi soyutlanmış değildir.
