Müstakil Kişilik
Bağımsız kişilikler olarak tanımlanan insanlar, diğer insanlardan uzaklaşmaya ve duygusal bir mesafeyi korumaya itilir. Başkalarını sevmemeli, nefret etmemeli, işbirliği yapmamalı veya herhangi bir şekilde dahil olmamalıdır. Bu toplam kopukluğa ulaşmak için, kendi kendilerine yeterli olmaya çalışırlar. Bağımsız kişilikler olarak görev yapacaklarsa, iyi geliştirilmeleri gereken kendi kaynaklarına güvenmeleri gerekir.
Bağımsız kişiliklerin mahremiyet için neredeyse çaresiz bir arzusu vardır. Mümkün olduğunca çok zaman yalnız kalmaları gerekiyor ve müzik dinlemek gibi bir tecrübeyi paylaşmaları bile onları rahatsız ediyor. Bağımsızlık ihtiyaçları, onları etkileme, zorlama veya zorunlu kılma girişimlerine karşı duyarlı hale getirir. Bağımsız kişilikler, zaman çizelgeleri ve programlar, evlilik veya ipotek gibi uzun vadeli taahhütler ve hatta bazen bir kemer veya kravat baskısı dahil olmak üzere tüm kısıtlamalardan kaçınmalıdır.
Kendilerini üstün hissetmeleri gerekir, ancak saldırgan kişiliklerin yaptığı gibi değil. Bağımsız insanlar, üstünlük için diğer insanlarla aktif olarak rekabet edemedikleri için – bu, başkalarına dahil olmak anlamına gelir – büyüklüklerinin kendileri tarafından mücadele veya çaba olmaksızın otomatik olarak tanınması gerektiğine inanırlar. Bu üstünlük duygusunun bir tezahürü, birinin benzersiz, farklı ve herkesten ayrı olduğu hissidir.
Bağımsız kişilikler, başkalarına karşı tüm duyguları, özellikle de sevgi ve nefreti bastırır veya reddeder. Samimiyet çatışmaya yol açar ve bundan kaçınılması gerekir. Duygularının bu şekilde daralması nedeniyle, kopuk kişilikler akıl, mantık ve zeka üzerine büyük önem verirler.
Horney tarafından önerilen üç kişilik tipi ile Adler’in kişilik teorisindeki yaşam tarzları arasındaki benzerliği muhtemelen fark etmişsinizdir. Horney’in uyumlu kişiliği, Adler’in alma tipine benzer, saldırgan kişilik baskın veya yönetici tip gibidir ve kopuk kişilik, kaçınan tipe benzer. Bu, Adler’in fikirlerinin daha sonraki kişilik açıklamalarını nasıl etkilediğinin bir başka örneğidir.
Horney, nevrotik kişide bu üç eğilimden birinin baskın olduğunu ve diğer ikisinin daha az oranda mevcut olduğunu buldu. Örneğin, baskın olarak agresif olan kişinin de itaat ve tarafsızlık ihtiyacı vardır. Baskın nevrotik eğilim, kişinin diğerlerine karşı davranışlarını ve tutumlarını belirleyen eğilimdir.
Bu, temel kaygıyı kontrol etmeye en iyi hizmet eden hareket etme ve düşünme biçimidir ve ondan herhangi bir sapma kişiyi tehdit eder. Bu nedenle, diğer iki eğilim aktif olarak bastırılmalıdır, bu da ek sorunlara yol açabilir. Bastırılmış bir eğilimin ifade için ittiğine dair herhangi bir gösterge, birey içinde çatışmaya neden olur.
Horney’in sisteminde çatışma, üç nevrotik eğilimin temel uyumsuzluğu olarak tanımlanır; bu çatışma nevrozun özüdür. Nevrotik ya da normal, hepimiz bu temelde uzlaşmaz tarzlar arasında bazı çatışmalar yaşıyoruz. Normal kişi ile nevrotik kişi arasındaki fark, çatışmanın yoğunluğunda yatmaktadır; nevrotikte çok daha yoğundur.
Nevrotik insanlar baskın olmayan eğilimlerin ifade edilmesini engellemek için savaşmalıdır. Uygunluklarına bakılmaksızın baskın eğilimi karakterize eden davranış ve tutumlarla tüm durumları karşılayan katı ve esnek değildirler.
Nevrotik olmayan kişide, her üç eğilim de koşulların gerektirdiği şekilde ifade edilebilir. Bir kişi bazen agresif, bazen uyumlu ve bazen bağımsız olabilir. Trendler birbirini dışlamaz ve kişiliğe uyumlu bir şekilde entegre edilebilir. Normal kişi davranış ve tutumlarda esnektir ve değişen durumlara uyum sağlayabilir.
İdealleştirilmiş Öz-İmaj
Horney, normal ya da nevrotik hepimizin gerçekliğe dayalı olabilen ya da olmayabilen bir resmimizi inşa ettiğimizi savundu. Horney’in kendi kendini araması zordu. 21 yaşındayken, “İçimde hâlâ böyle bir kaos var” cümlesi hala çok az kesin bir şekilde özetlenmiştir. Tıpkı yüzüm gibi: sadece anın ifadesiyle şekillenen biçimsiz bir kütle. Kendimizi aramak en ızdırap verici olanıdır.
Normal kişilerde öz imge, yeteneklerimizin, potansiyellerimizin, zayıf yönlerimizin, hedeflerimizin ve diğer insanlarla ilişkilerimizin gerçekçi bir değerlendirmesi üzerine inşa edilir. Bu imaj, kişiliğe bir birlik ve bütünleşme duygusu ve içinde başkalarına ve kendimize yaklaşabileceğimiz bir çerçeve sağlar. Tam potansiyelimizi, bir kendini gerçekleştirme halimizi fark edeceksek, öz imajımız gerçek benliğimizi açıkça yansıtmalıdır.
Uyumsuz davranış biçimleri arasında çatışma yaşayan nevrotik kişiler, uyumsuzluk ve uyumsuzluk ile karakterize kişiliklere sahiptir. Normal insanlarla aynı amaç için idealize edilmiş bir benlik imajı oluştururlar: kişiliği birleştirmek. Ancak girişimleri başarısızlığa mahkumdur çünkü öz algıları kişisel güçlü ve zayıf yönlerin gerçekçi bir değerlendirmesine dayanmamaktadır. Bunun yerine, ulaşılamaz bir mutlak mükemmellik idealine, bir yanılsamaya dayanır.
Bu ulaşılamaz ideali gerçekleştirmeye çalışmak için nevrotik kişiler, Horney’in “zorunluluklar tiranlığı” dediği şeyle meşgul olurlar. Kendilerine en iyi veya en mükemmel öğrenci, eş, ebeveyn, sevgili, çalışan, arkadaş veya çocuk olmaları gerektiğini söylerler. Gerçek öz imajlarını çok istenmeyen buldukları için, kendilerini son derece olumlu bir ışık altında gördükleri, örneğin erdemli, dürüst, cömert, düşünceli oldukları hayali, idealize edilmiş kendi imajlarına göre yaşamak için hareket etmeleri gerektiğine inanırlar.
Bunu yaparken, gerçek benliklerini inkar ederler ve idealize edilmiş benlik imajlarına uyması için olmaları gerektiğini düşündükleri veya olmaları gereken şey olmaya çalışırlar. Ancak çabaları başarısızlığa mahkumdur; gerçekçi olmayan kendi imajlarına asla ulaşamazlar.
Nevrotik veya idealize edilmiş öz imge gerçeklikle örtüşmese de, onu yaratan kişi için gerçek ve doğrudur. Başkaları bu yanlış tabloyu kolaylıkla görebilir, ancak nevrotik olanlar göremez. Nevrotik kişi, tamamlanmamış ve yanıltıcı kendi resminin gerçek olduğuna inanır. İdealize edilmiş öz imge, nevrotik kişinin kendisinin ne olduğunu, olabileceğini veya olması gerektiğini düşündüğünün bir modelidir.
Öte yandan gerçekçi bir öz imge esnek ve dinamiktir, birey geliştikçe ve değiştikçe uyum sağlar. Güçlü yönleri, büyümeyi ve öz farkındalığı yansıtır. Gerçekçi imge bir hedeftir, çabalanacak bir şeydir ve bu nedenle kişiyi yansıtır ve yönlendirir. Aksine, nevrotik öz imge statiktir, esnek değildir ve boyun eğmez. Bu bir hedef değil, sabit bir fikir, büyümeye teşvik değil ama yasaklarına katı bir şekilde bağlı kalmayı gerektiren bir engeldir.
Nevrotik kişinin kendi imgesi, gerçekliğe dayalı bir öz-değer duygusunun tatmin edici olmayan bir ikamesidir. Nevrotik, güvensizlik ve kaygı nedeniyle çok az özgüvene sahiptir ve idealize edilmiş benlik imajı, bu eksikliklerin düzeltilmesine izin vermez. Yalnızca hayali bir değer duygusu sağlar ve nevrotik kişiyi gerçek benlikten uzaklaştırır.
Uyumsuz davranış biçimlerini uzlaştırmak için geliştirilen idealize edilmiş öz imge, bu çatışmada yalnızca bir öğe daha olur. Sorunu çözmek bir yana, giderek artan bir boşuna duygusuna katkıda bulunuyor. Nevrotiklerin idealize edilmiş kendi resmindeki en ufak bir çatlak, tüm yapının sağlamak için inşa edildiği sahte üstünlük ve güvenlik duygusunu tehdit eder ve onu yok etmek için çok az şeye ihtiyaç vardır. Horney, nevrotik benlik imajının dinamitle dolu bir ev gibi olabileceğini öne sürdü.
Nevrotiklerin, idealize edilmiş ve gerçek öz imgeler arasındaki çelişkinin neden olduğu iç çatışmalara karşı kendilerini savunmaya çalışmasının bir yolu, çatışmaları dış dünyaya yansıtmaktır. Bu süreç, çatışmanın neden olduğu endişeyi geçici olarak hafifletebilir, ancak idealize edilmiş öz imge ile gerçeklik arasındaki boşluğu azaltmak için hiçbir şey yapmayacaktır.
Dışsallaştırma, çatışmaları sanki kendi dışında meydana geliyormuş gibi deneyimleme eğilimini içerir. Aynı zamanda çatışmaların kaynağı olarak dış güçleri tasvir etmeyi gerektirir.
Örneğin, gerçek ve idealize edilmiş benlikler arasındaki çelişki nedeniyle kendinden nefret eden nörotikler, bu nefreti diğer kişilere veya kurumlara yansıtabilir ve nefretin kendilerinden değil bu dış kaynaklardan kaynaklandığına inanmaya başlayabilir.
