Realizm Çerçevesi
Gerçekçi çerçevedeki tüm bakış açıları, ortak bir ufuk ve ortak bir ortam yaratılmasına eşdeğer olan bir fikir birliğine varır veya başka bir deyişle bir fikir birliğine varır. Herhangi bir izleyicinin bakış açısından, ya bir sanatçı tarafından izleyicilere keyfi olarak atanan ya da temsil alanında potansiyel olarak mevcut olan herhangi bir başkası, sonsuza uzanan ve dolayısıyla evrensel hakikat değerine sahip olan değişmez bir ilişkiler mantığı kavranabilirdi. Bu, en azından Batı Avrupa resminde on dördüncü yüzyıldan on dokuzuncu yüzyıla kadar hüküm süren gelenektir.
Resimdeki bu teknik başarı, Rönesans’ta klasik modellerin yeniden keşfiyle bağlantılı değişime, yalnızca içeriği değil, tüm anlama yöntemini değiştiren bir değişime aitti. Klasik öğrenmenin yeniden keşfiyle ilgili en önemli şeyin, modellerin yaratılması olduğu kadar yeniden keşfetme eylemi olduğu söylenebilir.
Tarihsel farkındalık eylemi, Piero della Francesca’dan Erasmus’a kadar olan dönemi bir enerji şimşeği gibi kapladı ve hem uzayda hem de zamanda ufku keşfetmeye ve fethetmeye açtı. Bu nefes kesici çabadan modern tarih fikri ortaya çıktı: resimdeki resimsel gerçekçilik alanı gibi tarafsız, homojen bir ortam olarak zamana bakış; geçmiş, şimdi ve gelecek arasında karşılıklı bilgilendirici ölçümlerin yapılabildiği ve tüm ilişkilerin ortak bir ufuk açısından açıklanabildiği bir zamandır.
Gerçekçi resimde görüş, herhangi bir rahatsız edici kırılmayla karşılaşmadan, buradan sonsuzluğa uzanan resimsel bir boşlukla rasyonalize edilir. Gerçekçi anlatıda farklı bir yeti ve farklı bir ortam yer alır, ancak aynı oluşum doğar. Gerçekçi anlatıda, yani bilinç, rahatsız edici kırılmalarla karşılaşmadan, buradan sonsuzluğa uzanan bir anlatı zamanı ile rasyonalize edilir.
Tüm zamansal perspektifler, geniş çapta dağılmış olsalar da, birbirleriyle çelişmemeleri anlamında ‘birbirlerine katılırlar’; bu güçlü anlamda, zaman içinde ortak bir ufkun ve dolayısıyla tarihsel düşünme gücünün yaratılmasına eşdeğer bir fikir birliğine varırlar.
Gerçekçiliğin anlatı geleneğinin ortaya çıkması, uzay için benzer bir sözleşmeden çok daha uzun sürdü. İngiltere’de, on altıncı yüzyılın başlarında Reform’un başlangıcından, yeni öğrenmenin bilimsel ve matematiksel sonuçlarının nihayet geniş bir şekilde belirgin hale geldiği 1800’lere kadar birkaç yüzyıl aldı. İngiltere’deki her toplumsal kurum aracılığıyla kitlesel bir kılcal eylemle, bu tarihsel farkındalık, bugün hâlâ kanıksadığımız ve kurumlarımızı hâlâ bilgilendiren bir bilincin rasyonelleştirilmesini üretti.
Ondokuzuncu yüzyıl, otobiyografi ve tarih gibi tarihsel türlerin çağıydı ve yeni jeoloji, biyoloji ve sosyoloji bilimlerinin, dünyanın, insan türünün ve insan türünün çeşitli tarihleri aracılığıyla dini inanç üzerinde güçlü bir şekilde sarsıcı etkilerini ürettiği dönemdi. Lyell, Darwin ve Comte tarafından yayınlananlar gibi sosyal düzendir.
Realizm Nedir
Neorealizm
Realizmin temel varsayımları
Klasik realizm
Realizm uluslararası ilişkiler
Realizm ve Soğuk Savaş
Realizm ve Neorealizm farkı
Uluslararası ilişkiler Neorealizm
On dokuzuncu yüzyıl aynı zamanda tarihi romanın da dönemiydi. Piero della Francesca ve çağdaşları, mekanı ortak bir ufka göre düzenleyerek görme yetisini rasyonelleştirdikleri gibi, on dokuzuncu yüzyılın romancıları da zamanı ortak bir ufka, anlatı süreci tarafından sürdürülen bir ufka göre düzenleyerek bilinç yetisini rasyonelleştirdiler.
Gerçekçi etkiyi mümkün kılan, gerçekçiliğin yerel etkisi değil, bu anlatı geleneğidir. Ayrıntıların kesinliği kendi içinde gerçekçi niteliklere sahip değildir; Alain Robbe-Grillet’in Kafka’dan bahsederken dediği gibi, “hiçbir şey kesinlikten daha fantastik değildir”.
Daha ziyade, gerçekçilik yönetime aittir, bir anlatının başlangıcından sonuna kadar ortak bir olay ortamının sürdürülmesi için zaman içinde perspektifin yönetimi neredeyse söylenebilir. Bu genel zamansal yapıya asimile edilemeyen herhangi bir ayrıntı, olay veya perspektif, örneğin çok belirgin bir model, büyük bir tarihsel olasılıksızlık gerçekçi etkiyi tehlikeye atar.
Anlatı zamansallığının bu uzlaşımındaki anahtar özellik, çok tartışılan, her şeyi bilen anlatıcı olarak adlandırılan ya da “Hiç kimse olarak anlatıcı” olarak düşündüğümüzü önerdiğim şeydir. Bu anlatıcı bazen okuyuculara kişisel tonlarda hitap etse de, daha genel olarak, daha bireysel bir şeyden ziyade neredeyse geçmiş zamanın bir gücü gibi, anlatı sürecinin kendisinden ayırt edilemez ve cisimsiz kalır.
Bu farkındalık düzeyinde, ister yazar, ister okuyucu veya karakter olsun, bilincin bireysel alanları arasındaki ayrımlar, bunlar arasında kayma gücünden daha az önemli görünmektedir; gerçekçi anlatı, karakteristik olarak okuyucunun dikkatini bu geçiş gücünün çeşitli örneklerine çeker.
Bu tür anlatı bilinci, tek bir sistem ve tek bir dikkat eylemi, bir dizi an ve bakış açısı içinde bir araya getirerek anlatıdaki tarihsel zamanı kelimenin tam anlamıyla oluşturur. Böylece, zamanın sürekliliği ve bilincin sürekliliği, kelimenin tam anlamıyla birbirinden ayrılamaz görünür, birlikte olayların ortamı olarak işlev görür.
Temelde lineer fakat kronolojik olmayan bir zamansal dizi boyunca geçmiş ve gelecek arasındaki mekik, tek noktalı perspektifin uzayı homojenleştirdiği şekilde zamanı aynı anda homojenleştirir ve sürecin bilinci tek noktalı perspektifle aynı şekilde rasyonalize ettiği aynı jestle. rasyonelleştirilmiş görüş, onu tüm perspektifler için ortak bir ufukla sınırlayan ve sonsuza uzanır.
Başka bir deyişle, gerçekçi anlatı ve resimde, temel ve güçlü bir fikir şekillenir: Yaratılışın aracının duvardan veya sayfadan gerçek uzay ve zamanımıza ve potansiyel olarak sonsuzluğa veya kendimize kadar uzandığı fikri. yaratıcı cesaret bizi alabilir. Ek olarak, bu estetik davet, gerçekçi uzlaşımın bize açıklanamayan veya gizemli olan her şeyi kapsamamıza veya ortadan kaldırmamıza olanak sağlayacak bir genelleme gücü verdiğine dair bir vaatle birlikte gelir.
İnsan dikkatinin rasyonelleştirilmiş güçlerini sonsuza uzanan bir sözleşmede, hiçbir vahşetin açıklanmadan, hiçbir gizem çözülmeden, hiçbir hata düzeltilmeden kalmamalıdır.
On dokuzuncu yüzyıl romanlarının çoğu, bu özel bilinç idealini sürdürmenin içerdiği zorlama hakkında en güçlü şekilde yorum yaparken, aynı zamanda bunun gerekliliği ve hatta kahramanlığı üzerinde ısrar ederler. Bunu öncelikle iki yolla yaparlar: birincisi okuyucuları anlatının zamansallığının yönetimindeki sorunlarla başa çıkmaya zorlayarak; ikincisi ve daha alçakgönüllü olarak, bu ortak zamanı sürdürme sorununu çeşitli biçimlerde temalaştırır.
Başlıca İngiliz realistleri on dokuzuncu yüzyıl yazarlarıdır ve gerçekçiliğin karakteristik geleneklerini konuşlandırmaları çok çeşitlidir. George Eliot, Anthony Trollope, Elizabeth Gaskell, George Meredith ve hatta Thackeray gibi gerçekçiliğin tarihsel geleneklerini oldukça tutarlı bir şekilde sürdüren merkezci yazarlar olarak adlandırılabilecekler var.
Sonra Brontë’ler ve Dickens (özellikle ilk Dickens’lar) gibi, gerçekçi anlaşmaların ve ortak, tarihsel zamanın, onları askıya alma gücüne sahip sürekli bir İlahi Takdir’e bağımlılığını vurguladıkları için, gerçekçi uzlaşmaları değişen derecelerde nitelendiren yazarlar vardır.
