Rönesans Çeşitliliği
Standart rakamların yeniden yazılması çok önemlidir. Örneğin Sidney’in Protestanlığını vurgulamak, onun poetikası ile tamamen estetik olarak ilgilenmeyi azaltmaktır; himayeyi sosyo-ekonomik terimlerle incelemek özcülüğü azaltır; ve Inns of Court’un hicivleriyle ilgilenmek, bir Milliard minyatürününki yerine sinizm ve toplumsal huzursuzluğun yüzüne bakmaktır.
Wyatt, Gascoigne, Ralegh ve Donne, diğerleri arasında şüphe, mücadele ve başarısızlık açısından okunabilir – Lacey Baldwin Smith’in Tudor paranoyasını anlatan dünya. Değişiklik, Spenser’ın Adalete yönelik ortodoks Elizabeth tutumlarını ifade etme çabasını -The Faerie Queene’in Beşinci Kitabında- başarısız olduğu için ilgi çekici olarak gören bir görüşüyle özetlenebilir. Diğer bir sembol ise, Thomas Dekker’in The Shoemaker’s Holiday’inin sonundaki Rafe’nin sessizliğini, oyunun hükümdar ve halk arasındaki uzlaşma ifadesi kadar önemli bulması olacaktır.
İngiliz edebi Rönesans’ında neyin birincil öneme sahip olduğuna dair ortodoks görüşlerin yapıbozuma uğratılması, Tudor tarihindeki son çalışmaların revizyonizmiyle ve özcülük pahasına tikelliğe yaptığı vurguyla edebiyat araştırmalarında tarihselciliğin yeniden canlanmasıyla bağlantılı olabilir. Aynı zamanda, örneğin modern feminizmin baskılarını fark ettiğimizde, metnin tekilliği kavramları da sorgulanır hale gelir.
“Rönesans” söz konusu olduğunda, İngiliz Yüksek Rönesansı’nın başında bir kadın -Elizabeth I bulunduğundan, bu özellikle ilgi çekicidir. Elizabeth kültü esasen erkek bir yapıdır (kraliçenin kendisi ne kadar istekli olursa olsun itaat eder). Erkekler tarafından görüldüğü gibi, kadınların ne olması gerektiğine dair ayrıntılı bir tanımdır.
Bildiğim kadarıyla henüz feminist bir tarihçi tarafından mitin tam ölçekli bir analizi yok, ancak mitin kutsal saydığı Rönesans kadınlarına ilişkin erkek egemen görüşün sorgulanmaya başlandığına dair işaretler var. Bu kısmen dönemin yazılarına fiilen kadınlar tarafından gösterilen ilgiden ve kısmen de kadınların erkek yazarlar tarafından nasıl temsil edildiğinin yeniden incelenmesinden kaynaklanmaktadır. Stella kaidesinde kararsız görünüyor ve Macbeth’teki cadılar yeniden düşünülüyor ve yeniden değerlendiriliyor.
Potansiyel olarak bu, ‘soylu’dan ‘marjinalleştirilmiş’e ve ortodoks ‘Rönesans’ idealinin kabulünden, ‘soylu’yu düşman olarak tanımlayan idealin eleştirisine doğru temel bir kaymaya katkıda bulunur. hümanizm ve geleneksel olarak klasisizme verilen saygıyı merak ediyor.
O zaman en çok ilgi çekici görünmeye başlayan şey, “kusur”, “gerginlik”, “yıkım” ve “direniş” (egemen ideolojilere) gibi kelimelerin önerdiği şeydir. Bunların bir kısmı Yeni Eleştiri’de önceden haber verilmişti, ancak sonuncusunun Donne Okulu’na yaptığı vurgu neredeyse tamamen tarihsel bağlamdan yoksundu, idealist kaldı ve ‘Rönesans’ hakkındaki çağdaş düşüncenin bir özelliği olan maddilikten yoksundu.
Rönesans nedir
Reform Nedir
Rönesans Holding
Rönesans ve Reform hareketleri
Rönesans Dönemi
Rönesans Sonuçları
Rönesans hareketleri
Rönesans tarihi
Bu, “Rönesans” revizyonunun henüz çok ileri gittiğini söylemek değildir. “Rönesans”ın bugün lisans öğrencileri için bile ne anlama geldiğini sorarsak, cevaplar muhtemelen moral bozucu olacaktır, bu da terimin onlar için neredeyse hiç anlamı olmadığını düşündürür. Ne kadar az İngiliz lisans öğrencisinin on altıncı yüzyıl metinlerine baktığı veya on altıncı yüzyıl tarihini okulda okuduğu düşünüldüğünde, bu pek de şaşırtıcı değil.
İngiliz Rönesansı hakkında bir fikir olsa bile, kıta versiyonu neredeyse kesinlikle bilinmeyen bir alan olacaktır. ‘Yeni düşünce’ için böyle bir satın alma neredeyse tamamen yüksek öğretim içindedir ve orada bile çok düzensizdir. İngiltere’de pek çok öğretmenin ilgilendiği kadarıyla “Rönesans” hiçbir sorun teşkil etmez: O vardır ve rıza ile öğrenilmelidir.
Bu tür düşünceler iç karartıcı olsalar da, “Rönesans”ı yeniden canlandırma olanağı sağladığı için, anlatılan değişimin memnuniyetle karşılanması için iyi bir neden sağlarlar. Ortodoksların ve edebi kanunların farkındalığına, ortodoksların ve kanunların inşasına girmiş olan değer sistemlerine karşı uyanıklığın eşlik etmesi uygundur.
Elbette, bunlardan herhangi birinin sosyopolitik boyuttan uyuşturulmasına izin veren herhangi bir sosyalist (en azından) bir haindir ya da nötrdür. Birçokları için, yüksek öğretimde olduğu kadar dışında da, bu tür ortodoksların ve kanunların bilincine, bunlarla ilgili olarak bir yabancı olma duygusu eşlik etmelidir.
Tipik olarak, yabancıların yalnızca ortodokslara ve kanunlara katılmalarına, ikincisinin şartlarına göre izin verilir (her iki tarafta da büyük ölçüde bilinçsiz olabilen bir süreç). Burada yine, bir sosyalist özellikle duruma karşı uyanık olmalıdır, çünkü bir sosyal organizasyonda temelde değiştirmek istediğiniz herhangi bir şeye güvenmek, kelepçeler için gönüllü olmaktır.
Böyle bir uyanıklığın sonucu, böyle bir organizasyonun kültürel ürünlerini görmezden gelmek, bu tür fenomenleri ve onların bileşenleri olan materyalleri incelemekten öğrenilecek bir şey olduğunu inkar etmek olmamalıdır. I. Elizabeth’in mahkemesi tarafından ifade edilen iktidar oluşumlarından nefret etmek uygundur ve bu mahkeme tarafından üretilen literatürün çoğunun nihai olarak reddedilmesini gerektirebilir, ancak bu mahkemeyi ve ürünlerini inceleme konuları olarak görmezden gelmek veya yazmak bir handikaptır.
The Faerie Queene gibi monolitlerdeki çatlakların farkına varmak, diğer formülasyonların mümkün olduğunu görmeye başlamaktır, ancak aynı zamanda, açıkça kusurlu olsalar bile, baskın sistemlerde ne kadar dahil olduğumuzu görmektir. Çok az kişi, bu şiirin Beşinci Kitabının, malzemesini tutarlılık içinde şekillendirmeye çalışan bir şairi öne sürdüğünü inkar etti ve bazıları, Spenser’ın idealist “şiirsel” dürtünün çok fazla gerçeklikle kabalaşmasına neden olduğunu düşündü.
Bunu ifade etmenin başka bir yolu, bu çalışmanın onaylamaya hevesli göründüğü adalet görüşünün takdire şayan olduğunu, ancak bu görüşün dramatize edilmesinin yetersiz olduğunu, çünkü alegorideki çağdaş figürlerin ve durumların temel görüşü rahatça canlandırmadığını söylemek olabilir. Lord Gray İrlanda’yı yönetmede daha iyi olsaydı ve İrlandalılar yalnızca gerçek çıkarlarının nerede olduğunu görseydi, her şey yolunda olurdu.
Bu da oyunu ele veriyor. Kurumun faydasını köleler görse keşke; keşke Hindular ineklere olan bağlılıklarının ne kadar saçma olduğunu anlasalardı; keşke kadınlar erkekleri nasıl kışkırttıklarını anlasalardı. Peri Kraliçesi’nin Beşinci Kitabının gerçek önemi, Spenser’ın iyi bir davanın kötü örneklerini seçmesi değil, kendisi kötü olan bir davayı desteklemeye çalışmasıdır. Özel tezahürü ne olursa olsun, otoriter “adalet”in baskıcı uygulaması kötüdür.
Ancak bir başka nokta daha var ki, Beşinci Kitapla karşılaşmak, Adaletinin ne kadar güçlü olduğunu anlamak ve (maske düştüğünde) işlemlerinin ne kadar utanç verici olduğunu görmektir. Geleneksel bir “Rönesans” görüşü, hümanizmi iyi olarak görür ve The Faerie Queene’in ifade edilen hedeflerini İyi’nin bu versiyonuna katılmak olarak görmelidir. Bu nedenle, gerekirse özcü felsefelerden yararlanarak Spenser’ın Adaletini savunmaya çalışmalıdır. Bununla birlikte, eleştirel bir yabancının konumunu benimsersek, özgürleşmemişsek de, en azından özgürleşme olasılığıyla temas halinde oluruz.
