Dijital okuryazarlık

 Maori DiliStead'in 'açık formu' ve Wedde'nin 'demotik'i, kireci ortadan kaldırmaya yardımcı oldu ve diğer geleneklerin akmasına, diğer seslerin duyulmasına izin verdi. Curnow'un antolojisi, kadın yazılarının temsili bir örneğini içermesine rağmen, bireysel kadın şairler hakkındaki yorumlarından bazıları, belirli bir ses türüne olan kendi sınırlayıcı bağlılığına ihanet etti ve saldırgan bir şekilde patronluk tasladı. Robin Hyde hakkında şunları söyledi: "Yazıları çoğunlukla histeriye yakındı ve tedavi edilemez".Ancak Wedde, Ursula Bethell ve Robin Hyde'dan Janet Frame ve Fleur Adcock aracılığıyla Elizabeth Smither'a uzanan yirminci yüzyıl kadın şiirinde "uyanık bir ironi kodu"na dikkat çeker. Bunun aksine, “ARD Fairburn ve Denis Glover'ın ünlü mizahının esprili olmaktan çok kendinden emin olduğunu hissedebiliriz” diye düşünüyor. Bu yeniden değerlendirme, yirminci yüzyıl Yeni Zelanda şiirinin yaygın olarak kabul edilen büyük geleneğini, üzerine kurulduğu terimler 'uyanık ironi' gereksiz yere sınırlayıcı olsa bile sorgular.Curnow'un antolojisi tek dilliydi, ancak Maori şarkılarının (waiata), ağıtların (tangi) ve ritüel ilahilerin (reo da) çevirilerinin yanı sıra Maori yaratılış mitinin bir çevirisini içeriyordu. Maori'de şiirin yirminci yüzyılda yazıldığına dair hiçbir öneri yoktu.Girişi, Maori kültürünün Avrupa (Pakeha) Yeni Zelanda geleneklerini nasıl zenginleştirdiğine değindi, ancak seçimi buna dair hiçbir kanıt sunmadı.Wedde'nin antolojisi, Maori dilinde on dokuzuncu yüzyıl şarkı ve ilahilerinden oluşan bir seçki ile açılır ve yirminci yüzyıl bölümüne dağılmış, yazarlarının çevirileriyle birlikte Maori dilinde şiirler içerir. Böylece Arapera Blank'ın 'He koingo'su, C.K.Stead'in 'April Notebook'u, Fleur Adcock'un 'Propertius Üzerine Notu' ve Muru Walters'ın 'Haka: he huruhuru toroa'sı birbirinin birkaç sayfası içinde görünür.Wedde'nin antolojisinin iki dilliliği hem modaya uygun hem de simgeci olduğu için eleştirildi. Bu, Yeni Zelanda toplumu içinde iki dilliliğin yayılması ve şu anda Maoritanga'ya (Maori kültürü) verilen yüksek değer hakkında daha derin bölünmeleri yansıtıyor.Maori dili bir canlanma yaşıyor olsa da, en çok okunan ve şiir dilini etkileyenler, İngilizce yazan Maori şairleridir. Bunların başında Maori bakış açısıyla iki kültürlülük deneyimini en iyi ifade eden Hone Tuwhare var. Tuwhare, "Ron Mason" adlı şiirinde, meydan okumasını "eğlencesizce eğmek/kırılmış bir taiaha" olarak görür (taiaha, oymalı küçük bir el mızrağıdır). Bununla birlikte, Avrupa lirik geleneğinin kişisel yoğunluğu ile komünal ve retorik Maori stilini birleştiren Tuwhare'nin en iyi şiirinde kırık veya deneyimsiz hiçbir şey yoktur. Keri Hulme, eserleri neredeyse yalnızca İngilizce yazarken hem Maori hem de Avrupa geleneklerinden akıcı bir şekilde yararlanan, daha çok romancı olarak bilinen başka bir şairdir.Düzyazı kurgunun Yeni Zelanda'da gelişmesi şiirden daha yavaştı. Yayımlanan düzyazı kurgunun miktarı 1960'lara kadar çok az kaldı. Örneğin 1940 ile 1951 arasında yalnızca on üç roman ve altı kısa öykü koleksiyonu yayınlandı ve üç yazar Frank Sargeson, Roderick Finlayson ve Dan Davin bu ciltlerin dokuzunu tek başına yazdı.Maori Dili çeviri Maori Dili Türkçe Maoriler türk mü Maorice kelimeler Maori ne demek Māori alfabesi Maoriler kimdir Yeni Zelanda diliBaşlıkların görece azlığından bile daha çarpıcı olan, Yeni Zelanda yazılarında kısa öykünün olağandışı hakimiyetiydi. Bu baskınlık genellikle edebi bir başarısızlık olarak okundu, kısa öykü, yazılmamış büyük romanların daha düşük bir ikamesi olarak görülüyordu.Bunun arkasında yatan, Yeni Zelanda kültürünün harika romanlar üretecek olgunluğa sahip olmadığı korkusudur; bu hüzünlü ışıkta kısa öykü, geri kalmış kültürel büyümenin bir belirtisi haline gelir. Bu, Robert Chapman'ın "Kurgu ve Sosyal Örüntü" adlı etkili makalesinin ima edilen konumuydu.Chapman, Yeni Zelanda toplumunun homojenliğini ve bunun sonucunda Yeni Zelandalı yazarların gözlemlemesi gereken sosyal çeşitlilik eksikliğini vurguladı. Yerli bir Middlemarch'ı sürdürmek için sosyal genişlik ve karmaşıklık yoktu. Bu nedenle Yeni Zelandalı George Eliot, Frank Sargeson'dı.Bununla birlikte, edebi bir biçim olarak kısa öykünün özünde aşağılık bir yanı yoktur. Ne de olsa birçok Avrupa edebiyatında merkezi bir yere sahiptir.Kanada ve Yeni Zelanda'da kısa öykü üzerine yakın zamanda yapılan karşılaştırmalı bir çalışmada, W. H.New her iki edebiyatta da kısa öykü yazmanın ana geleneğinin anlatı dolaylılığını ve açık ve kırık biçimlere bağlılığı içeren oldukça karmaşık bir gelenek olduğunu da savundu.Yeni Zelanda yazılarında bu geleneğin ana taşıyıcılarının Mansfield, Sargeson ve Maurice Duggan ve çağdaş yazarlar arasında Vincent O'Sullivan, Witi Ihimaera ve Patricia Grace olduğunu savunuyor.Kısa öykünün Yeni Zelanda edebiyatındaki merkeziliği hakkında bir noktaya daha değinmek gerekir. Edebi bir biçim olarak birçok yönden romana olduğu kadar şiire de yakındır. Kısalığın kısıtlamaları, biçim ve dil hakkında öz-bilinci teşvik eder. İyi bir kısa öyküde, deneyim bir şekilde biçimde örtük olmalıdır; Conrad'ın özdeyişini hatırlayın 'gerçeğin tamamı sunumda da yatmaktadır.Gerçekçi kurgunun toplumsal yoğunluğu, hesapların çözülmesini ve meselelerin yargılanmasını talep ederken, kısa öyküler, kısalıkları nedeniyle, konuşulmayan deneyim alanlarına açılma olasılığı da yüksektir.O halde Yeni Zelanda kısa öykü geleneği, gelişmeyi başaramayan romanlardan biri değil, kimlik sorununun merkezinde yer alan biçim ve dille meşgul olması onu ana akım bir edebiyat geleneğine olduğu kadar şiire de yakınlaştıran da bilinçli bir türe ait. Chapman, Yeni Zelanda düzyazı kurgusunda gerçekçiliğin egemenliğini vurguladı ve buna meydan okunmasını beklemiyor gibi görünüyor. Bu, çok yakın zamana kadar ulusal kültürün sürdürülebilir mitlerinden biri olan Yeni Zelanda'nın toplumsal homojenliğine olan inanca dayanıyordu. 1973 gibi geç bir tarihte Wystan Curnow, Yeni Zelanda'yı "göreceli olarak sınıfsız, homojen, refah devleti, gayretle eşitlikçi bir demokrasi" olarak da tanımladı.