Teknoloji ve Muhasebe
Bilgi ve iletişim teknolojilerinin yaygınlaşması, daha fazla gözetim ve insan haklarının erozyonu için fırsat sağlıyor. Ancak aynı zamanda, hegemonik karşıtı, taban ve STK ağlarının direnişi izlemesine, harekete geçirmesine ve koordine etmesine izin verdiler.
Ayrıca, CIVITAS projesi, mySociety ve TheyWorkforYou gibi demokrasinin daha müzakereci biçimlerini kolaylaştırmak için kullanıldılar. Vatandaşların örgütlenmesine, katılımına ve izlemesine ve ayrıca izlenmesine izin verirler. Barber, “telekomünikasyon pazarının eşitsizlik potansiyeline ve kötüye kullanım için desteklediği teknolojiye rağmen, yeni teknolojilerin kendi içlerinde demokrasi yaşamına güçlü bir yardım sunabileceği” sonucuna varıyor.
Üretken sosyal coğrafyacı Nigel Thrift (2005), bilgi kapitalizminde, belki de önceki biçimlerden daha fazla, “demokratik kamusal alanın” güçlendirilmesi ve güçlendirilmesi olasılığı olduğu sonucuna varır. Bu tür bir bakış açısını Jürgen Habermas tartışmamıza geri döndürmeye çalışın. Yeni teknolojik biçimlerin Habermas’ın teşvik ettiği türde iletişim süreçlerine nasıl katkıda bulunup bulunmadığını düşünün.
Umarım bu bölümde nereye gitmek istediğimizi görmeye başlarsınız. Bazı şirketlerin etiği bir entelektüel sermaye kategorisi olarak nasıl yorumlamaya ve raporlamaya başladıklarını ve bu gelişmenin daha büyük katılımcı demokrasi olasılığı üzerindeki etkilerini düşünmek istiyoruz. Bilgi ekonomisi ve muhasebe arasındaki bağlantıyı kurarak başlayalım.
Geleneksel muhasebe literatüründe, bilgi ekonomisi ve muhasebe arasındaki bağlantı, genellikle defter ve piyasa değerleri arasındaki tutarsızlık ile ilişkilendirilir. Geleneksel muhasebe kavram ve yöntemlerinin, kurumsal rekabet avantajının temel kaynaklarının maddi olmayan doğasını yakalamakta başarısız olduğu ve bunun, şirketin hesaplara yansıtılan değeri ile piyasada yansıtılan değeri arasındaki uyuşmazlığı açıkladığı ileri sürülmektedir.
Guthrie ve meslektaşları (2003) bilgi ekonomisinin muhasebe üzerindeki etkisine dair ortaya çıkan bir dizi tartışmayı tanımlamaktadır. Bunlar, entelektüel sermaye ve performans arasındaki ilişkiyi, entelektüel sermayeyi raporlama pratiğini, bu yeni kurumsal varlık türlerinin yönetim muhasebesi ve kontrol sistemleri üzerindeki etkisini, maddi olmayan duran varlıkların tanımlanması ve sınıflandırılmasını, entelektüel sermaye bilgilerinin sermaye piyasası kullanımı ve Entelektüel sermaye konusunda şirketler ve finansal analizler arasındaki arayüz. Gördüğünüz gibi, tartışma bugüne kadar oldukça ana akımdı ve yukarıda bahsettiğimiz demokrasi hakkında daha geniş tartışmayla gerçekten ilgilenmedi.
Tartışmanın bu noktasında, bu tür açıklamaların kurumsal sosyal raporlama (KSS) sorumluluğunun daha yerleşik biçimlerinden oldukça farklı olduğunu belirtmek yararlı olabilir. Örneğin Pedrini (2007), ‘güçlü bir ortak çıkar’ olsa da, ICR ve CSR arasında önemli kavramsal farklılıklar olduğunu savunuyor.
Entelektüel sermaye raporları, Global Reporting Initiative’de açıklanana kıyasla insan sermayesi ve entelektüel sermayenin yönelimi ile ilgili konulara gösterilen farklı türden ilgiyi göstermektedir.
Muhasebe Bilgi Sistemi
Bilgi teknolojilerinin muhasebe bilgi sisteminde kullanılması
Bilgi teknolojilerinin muhasebe bilgi sisteminde kullanılması ve muhasebe
Entelektüel Sermaye Raporları, insan sermayesini şirketin bir varlığı olarak ele alır ve bu nedenle yönetim stratejisine göre en iyi nasıl geliştirilebileceğini inceler. Kurumsal Sorumluluk, insan kaynaklarının şirket dokusu içinde değerlendirilmesini toplar, işgücünün beklentilerine cevap verir ve etik davranış sergileyerek ve değerine ve sosyal konulara saygı göstererek şirket için sosyal bir gerekçe geliştirmeyi ve sürdürmeyi amaçlar.
Rob Gray’in çalışmasından yararlanan Vuontisjarvi, “kurumsal sosyal raporlama, büyük ölçüde, şeyleri yalnızca piyasa değerlerine göre ölçmenin uygunluğuna ilişkin yaygın toplumsal sorgulamaya bir yanıt olarak doğmuş” olsa da, entelektüel sermaye raporlamasının belki de daha fazlası olduğunu öne sürüyor. daha önce açıklanmayan varlıkları piyasa değeri açısından iletme niyetindedir.
Yine de, bu farklı yönelimlere rağmen, en azından yukarıdaki bilgi ekonomisinin daha geniş bağlamsal tartışması ve özellikle bunun müzakereci demokrasiyi geliştirmek için önemli fırsatları temsil ettiği önerisi göz önüne alındığında, ICR ve CSR arasında bir bağlantı var gibi görünmektedir.
Tamam, belki şimdi muhasebe ile entelektüel sermaye arasındaki bağlantıyı kurmaya başlayabiliriz ama etik nerede devreye giriyor? Bilgi ekonomisiyle ilgili bir dizi etik sorun var. Bunlara bölümün ilerleyen kısımlarında geçerken değineceğiz; ancak, entelektüel sermaye ile etik bilgiyi kurumsal bir varlık olarak yorumlama potansiyeli arasındaki belirli bağlantılarla daha çok ilgileniyoruz. Nobel ödüllü ekonomist Amartya Sen’in aşağıdaki gözlemini düşünün.
Standart ekonomik analizde iş ilkeleri ve ahlaki duygular arasında ilginç bir asimetri vardır. İş ilkelerinin çok ilkel olduğu kabul edilir (esas olarak doğrudan veya dolaylı olarak kâr maksimizasyonu ile sınırlıdır, ancak ekonomik konularda tüm ekonomik işlemleri etkin bir şekilde kapsayan çok geniş bir erişime sahiptir).
Buna karşılık, ahlaki duyguların oldukça karmaşık olduğu görülür (farklı etik sistemleri içerir), ancak en azından ekonomik konularda çok dar bir erişime sahip oldukları varsayılır (aslında, çoğu zaman duyguların hiçbir anlamı olmadığı varsayılır).
Sen, ahlaki duyguların “var olduğunu, önemli olduklarını, üretken olduklarını ve onları yalnızca ekonomik analizi yoksullaştırarak ve insan davranışının karmaşıklığını ve genişliğini küçülterek görmezden gelebileceğimizi” yorumluyor.
Sen bize iş ve ahlakın bir şekilde alakasız iki ilke olduğunu varsaymakla hem saf hem de yanlış olduğumuzu söylüyor. Hugh Willmott, benzer şekilde, “işletme uygulamalarını desteklemenin, ekonomik faaliyeti ayakta tutan bir dizi ahlaki norm olduğunu” ileri sürer.
Şirketlerin bir noktada işlerini kurumsal bir varlık olarak sürdüren bu ahlaki normları yorumlamaya çalışıp çalışamayacaklarını merak etmek tamamen mantıksız görünmüyor. Bu nedenle, entelektüel sermaye raporlaması ve etik arasındaki bir bağlantı, şirketler daha önce tanınmayan kurumsal avantaj kaynaklarının daha fazla farkına vardıkça, etik bilginin bir entelektüel sermaye kategorisi olarak ortaya çıkma derecesi ile ilgilidir.
Umarım Amartya Sen’in bu yorumları etik ve entelektüel sermaye arasındaki bağlantıyı kurmamıza yardımcı olur. Bölümün geri kalanında ilerledikçe, entelektüel sermayenin nasıl yorumlandığını ve etik bilginin de bu terimlerle yorumlanmasının gerekip gerekmediğini keşfetmek istiyoruz.
Bilgi ekonomisiyle ilişkili daha geniş güç ve küresel demokrasi tartışmasının aksine, muhasebe literatürü, geleneksel muhasebe kavramlarının ve yöntemlerinin çağdaş kapitalizmin soyut doğasıyla başa çıkmaktaki yetersizliğine dar bir şekilde odaklanmış görünüyor.
Daha fazla kurumsal hesap verebilirlik ve demokratik ilerleme için sunduğu yeni tehditler ve fırsatlar çok az araştırılıyor. Bu bölümde, bu geniş kapsamlı sorular hakkında daha fazla düşünmenizi sağlamayı umuyoruz. Aşağıdaki bölüm, entelektüel sermayenin bazı kavramlarını tanıtmaktadır; bunu, bilgi ekonomisine özgü etik meydan okumaların tartışılması izler.
Son bölüm, bir şirketin etiği entelektüel sermaye beyanlarına dahil etme girişimlerinin bir vaka çalışmasını sağlar ve son bölüm, alternatif olarak etik bilgiyi bir varlık olarak nasıl yorumlayabileceğimiz hakkında daha geniş düşünmenizi sağlamaya çalışır.
