Edebiyatta Yeni Terimler
Yeni terimlerin, tamamen yeni bir kavrama tekabül etmediğini söylemeye gerek yok. Kutsallığın dereceleri vardır ve İbranice Mişna’da, onları tutanların değersizliğinden dolayı kutsal yazıların ‘elleri kirlettiği’ söylenir.
Bu bakımdan, Yunan ve Romalıların her zaman on şair, on hatip ve on tarihçiden oluşan ve “artes liberales” veya ‘özgür’ erkeklerin eğitimine uygun çalışmalar; Helen ve Roma dünyasının okuryazar sınıfları arasında nesiller boyu devam eden ortak bir kültürün varlığını sağlayan bir eğitimdir.
Genel kanonik kavramını en basit şekilde ifade eden modern terim, (mesela kanal tatilleri konusundaki literatürden bahsetmiyorsak) olağanüstü değere sahip bir dizi esere atıfta bulunan ‘edebiyat’ kelimesinin kendisidir. hatta belki de ilgi. Verlaine, ‘Art poétique’ (1884) adlı eserinde şiirin saf büyüsünden yoksun olan her şeyi ‘edebiyat’ olarak reddettiğinde, salt başyapıtlardan bahsettiğini açıkça ortaya koydu.
‘Edebiyat’ ve ‘edebiyat’ kelimeleri mevcut anlamlarında ancak iki yüzyıldır kullanılmaktadır (örneğin Dr Johnson’ın sözlüğünde tamamen farklı bir anlama sahiptir) ve genellikle yeni terimin yeni bir terime tekabül ettiğine dikkat çekilir. yazar ve okuyucu arasındaki ilişki türüdür. Açıkça, antik çağın büyük yazarlarının artık böyle görülmediği ya da halefleri olmadığı düşünüldüğü söylenemez.
Dante’nin (kelimenin tam anlamıyla bile) Virgil’i izlediği tuhaf bir şekilde samimi ve kehanet duygusu vardır; Roma müfredatına benzer bir şey daha Charlemagne kadar erken bir tarihte ve ortaçağ okullarında ve özellikle de Rönesans sonrası Avrupa’da yeniden oluşturuldu. Yeni ilişki türü en iyi örnek olarak, ilgili diğer yeni kavramın, modern edebi “klasik” kavramının geçerlilik kazanmasında da etkili olan Voltaire’in kariyeriyle örneklendirilir.
Paris’teki bir muhabirine, “Akademi’nin Fransa ve Avrupa’ya klasik yazarlarımızın bir koleksiyonunu yayınlama hizmeti vereceğini söylediğinde, bana büyük zevk veriyorsun” diye yazıyor. Zevk ve dile [fixeron la langue et le goût] kalıcı bir biçim verecekler, her ikisi de benim kararsız yurttaşlarım arasında sabitlikten yoksundur.
Voltaire’in yerleşik kullanım ve beğeni kriterlerine olan coşkusu, onu İsviçre sınırında sanal sürgünde yaşamaya zorlayan radikal politik ve dini duruşla tamamen uyumsuz değildi.
Üyesi olduğu Fransız Akademisi’ni mutlakiyetçi düzenin değil, aydınlanmanın temsilcisi olarak düşündü, çünkü üyelerine ücret ödenmediği veya himaye edilmediği, meslektaşları tarafından seçildiği ve yalnızca kendi çıkarları olarak gördüğü şeylere boyun eğdiği görülüyordu. sebep; Bu görüş, ölümünden kısa bir süre önce Akademi tarafından muzaffer resepsiyonu sırasında, onu karşılayan cesur din adamının dindar çekinceleri, akademik olmayan ıslık ve alaylarla karşılandığında doğrulandı.
coğrafya terimleri
edebiyat nedir
türk edebiyatı i̇simler sözlüğü
müzik terimleri
edebi sanatlar
söz sanatları
divan edebiyatı nazım türleri nelerdir
Edebi klasiklerin yerel dilde adlandırılması, İngiliz Kanalı’nın her iki yakasında bağımsız edebiyat mesleğinin yükselişiyle, Société des Auteurs’un kurulmasıyla ve ilk telif hakkı yasalarıyla örtüşür. Sonraki nesillerin romantik yazarları arasında deha noktasına kadar taşınan özgünlük kültü, mevcut ve misafirperver bir edebi Pantheon’u varsayar.
“Edebiyat”ın yükselişinin, modern temsili hükümetin yükselişiyle ve kültürün giderek yaygınlaşan ve derinden sekülerleşmesiyle aynı zamanda gerçekleşmesi muhtemelen tesadüf değildir.
Matthew Arnold (Fransız Akademisi hayranı Voltaire gibi) 1880’de T.H. Ward’ın The Great English Poets baskısında, “insanlığın” “hayatı bizim için yorumlamak, bizi teselli etmek, bizi ayakta tutmak için şiire başvurmamız gerektiğini” ve “şimdi olup bitenleri” keşfedeceği günü sabırsızlıkla bekliyordu. din ve felsefe için bize” ‘şiir’in yerini alacaktı.
Şiir, dinin yerini almamış olabilir, ancak kısmen Arnold’un bugün “İngiliz” olarak bilinen şey adına yürüttüğü kampanyanın bir sonucu olarak, İngiliz okullarının ve üniversitelerinin yaşamında önemli bir yer işgal etmeye başladı. Bu dikkate değer yeniliğin öyküsü Margaret Mathieson tarafından Preachers of Culture’da (1975) anlatılır; ve hem öğretmenler hem de eğitimciler için ‘İngilizce’nin gerekçesi ve amacının, Arnold’un açıkça ifade edilen ideallerine uzun yıllar boyunca tekabül ettiği açıktır.
Arnold için her şeyden çok en iyi şiir olan şiir, “kültür”ün bir örneğidir ve kültür, tıpkı din gibi, diğer tüm ilgi alanlarını, özellikle herhangi bir sosyal sınıfın özel çıkarlarını aşar. ‘Sınıfları ortadan kaldırmaya çalışıyor; dünyada düşünülen ve bilinenin en iyisini her yerde geçerli kılmak; tüm insanları, fikirleri kendi kullandığı gibi kullanabilecekleri, özgürce beslenmiş ve onlara bağlı olmayan bir tatlılık ve ışık atmosferinde yaşatmak gerekir.
Kültür adamları, eşitliğin gerçek havarileridir. Büyük edebiyat araştırmalarının yalnızca soylulaştırma ve iyileştirme değil, aynı zamanda toplumsal uyumu ve hatta siyasi devrimi de esinleyebileceği inancı, Newbolt Komitesi’nin 1921 tarihli İngiltere’de İngilizce Öğretimi hakkındaki raporunda ifade edilir; ‘Kutsal Ruh’un olup olmadığını’ pek duymamış olanlardır.
I.A.Richards, üç yıl sonra, açıkça psikolojik öncüllerden yola çıkarak ve belirgin biçimde farklı bir üslupla, edebiyat eğitiminin manevi ve etik değerine daha az ikna olmamıştır. Eleştirmen, doktorun beden sağlığıyla olduğu kadar zihnin sağlığıyla da ilgilenir. Kötü zevk ve kaba tepkiler, aksi halde takdire şayan bir insanda yalnızca kusurlar değildir. Aslında onlar, diğer kusurların takip ettiği bir kötülüğün köküdür.
Bugün edebiyat incelemesini tavsiye etmek isteyen birinin bu gibi argümanları ya da en azından aynı güvenle ve kesin olarak kullanması pek olası değildir; veya Fransa’da herhangi bir zamanda kullanılabilecekleri veya kullanılabilecekleri. Herhangi bir kamu eğitimi planının başarısı, popüler geleneğe uygun olmasına bir şeyler borçludur ve Katolik Fransa’da, İncil’in günlük okumasıyla ortaya çıkan, Arnold ve Newbolt’un yararlanabileceği zihin alışkanlıklarına benzer bir şey hiçbir zaman olmamıştır.
Yine de Fransa’da, İngiltere’de olduğu gibi, 1885’te tüm Fransız liselerinde ‘retorik’ öğretiminin kaldırılmasının ardından, edebiyat, kendi iyiliği olduğu düşünülen şey için daha fazla incelenmeye başlandı: yani, bir araç olarak. “Expplication littéraire” sınıflarında ve Taine ve Lanson tarafından anlaşıldığı şekliyle tarihin bir parçası olarak dilin en incelikli ve anlamlı şekilde anlaşılmasına, edebi şaheser artık özel ürünü olarak görülüyor.
Her iki ülkede de eğitim alanındaki yenilikler evrensel okuryazarlığın teşviki ile çakıştı ve her ikisinde de ulusal kültür klasiklerinde örneklenen ruhla gurur duymayı teşvik eden bir edebiyat yaklaşımı benimsendi. Birinci Dünya Savaşı sırasında hem İngiliz hem de Fransız propagandası, Ezra Pound’un Hugh Selwyn Mauberley’de ölenler hakkında yazdığı zaman yaptığı nokta olan edebi derneklere dayanıyordu.
