Vergi Sonrası Faaliyet Nakit Akışları
Yöneticiler, ilk cepten harcamayı belirlemeye ek olarak, projenin ömrü boyunca beklenen yıllık vergi sonrası işletme nakit akışlarını da tahmin etmelidir. Proje gelir sağlıyorsa, nakit akışlarının ana kaynağı operasyonlardan gelir.
Faaliyet nakit girişleri, projenin gelir tablosundan değerlendirilebilir. Yıllık vergi sonrası nakit akışları, projenin vergi sonrası kârlarının ve nakit dışı giderlerinin toplamıdır. Basit bir formül açısından, bu hesaplama aşağıdaki gibi temsil edilebilir.
Nakit dışı giderlerin en belirgin örnekleri amortisman ve zararlardır. İlk bakışta, vergi sonrası nakit akışlarının gayrinakdi giderler kullanılarak hesaplanması garip görünebilir. Nakit olmayan giderler nakit akışı değildir, ancak vergileri azaltarak nakit akışı yaratırlar.
Gelirleri vergiden koruyarak gerçek nakit tasarrufları yaratılır. Vergi sonrası nakit akışlarını belirlemek için gelir tablosunun kullanımı aşağıdaki örnekte gösterilmiştir. Örnek ayrıca, nakit dışı giderlerin vergi tasarrufu sağlayarak nakit girişlerini nasıl artırabileceğini göstermek için de kullanılır.
Bir şirketin 1,600.000 $’a mal olan yeni ekipman gerektiren yeni bir ürün yapmayı planladığını varsayalım. Yeni ürünün firmanın yıllık gelirini 1.200.000$ artırması bekleniyor. Malzeme, işçilik ve diğer nakit işletme giderleri yılda 500.000 ABD Doları olacaktır. Ekipmanın ömrü dört yıldır ve doğrusal amortisman yöntemine göre amortismana tabi tutulacaktır. Dört yılın sonunda makinenin herhangi bir hurda değerine sahip olması beklenmemektedir.
Faaliyet nakit akışlarını belirlemeye yönelik gelir yaklaşımı, gelir tablosundaki her bir kategorinin vergi sonrası nakit akışı etkilerini değerlendirmek için ayrıştırılabilir. Ayrıştırma yaklaşımı, gelir tablosunun her bir kalemi için vergi sonrası nakit akışlarını aşağıdaki gibi hesaplayarak faaliyet nakit akışlarını hesaplar.
Birinci terim, [(1 – Vergi oranı) – Gelirler], nakit gelirlerinden vergi sonrası nakit girişlerini verir. Örneğimiz için, nakit gelirin 1.200.000$ olacağı tahmin edilmektedir. Bu nedenle firma, elde edilen gelirlerin 720.000 $’ını tutmayı bekleyebilir: (1 – Vergi oranı) – Gelirler 0,60 $ 1.200.000 – 720.000 $. Vergi sonrası gelir, firmanın satış faaliyetinden elde edilen vergi sonrası nakitin fiili miktarıdır.
İkinci terim, [(1 – Vergi oranı) – Nakit giderleri], nakit faaliyet giderlerinden vergi sonrası nakit çıkışlarıdır. Nakit giderler, vergilendirilebilir gelire ulaşmak için gelirlerden düşülebildiğinden, sonuç, gelirleri vergilendirmeden korumaktır. Bu korumanın sonucu, vergi tasarrufu yapmak ve belirli bir harcamayla ilişkili fiili nakit çıkışını azaltmaktır. Örneğimizde, firmanın nakit işletme giderleri 500.000$’dır.
Gerçek nakit çıkışı 500.000 ABD Doları değil, 300.000 ABD Doları (0.60-500.000 ABD Doları)’dir. İşletme giderleri için nakit harcama, vergi tasarrufları nedeniyle 200.000 $ azaltılmıştır. Bunu görmek için, işletme giderinin tek gider olduğunu ve firmanın 1.200.000 $ geliri olduğunu varsayalım.
Faaliyet gideri vergiden düşülebilir değilse, borçlu olunan vergi 480.000 ABD Dolarıdır (0.40 – 1.200.000 ABD Doları). Faaliyet gideri vergi amaçlı olarak indirilebilirse, vergiye tabi gelir 700.000 ABD Doları ve borçlu olunan vergi 280.000 ABD Doları’dır. İşletme giderinin düşülebilirliği vergilerde 200.000 ABD Doları tasarruf sağladığından, bu harcama için gerçek harcama 200.000 ABD Doları azalır.
Yatırım faaliyetlerinden nakit akışları
Nakit akışı formülü
Nakit akış Tablosu Nedir
Nakit akış tablosu
Nakit akışı Nedir
Net nakit akışı formülü
Basit nakit akış tablosu Örneği
Finansman faaliyetlerinden nakit akışı
Üçüncü terim, (Vergi oranı – Nakit olmayan giderler), gayrinakdi giderlerin ürettiği vergi tasarruflarından elde edilen nakit girişidir. Amortisman gibi nakit dışı giderler de gelirleri vergiden korur. Amortisman, 400.000 ABD Doları tutarındaki geliri vergilendirilmekten korur ve böylece vergilerde 160.000 ABD Doları (0.40 – 400.000 ABD Doları) tasarruf sağlar.
Ayrıştırmanın bir özelliği, vergi sonrası nakit akışlarını bir elektronik tablo formatında hesaplama yeteneğidir. Bu biçim, bireysel kalemlerin nakit akışı etkilerini vurgular ve elektronik tablo yazılım paketlerinin kullanımını kolaylaştırır.
Elektronik tablo formatı, üç nakit akışı kategorisinin her biri için bir tane ve ilk üçün toplamı olan toplam vergi sonrası nakit akışı için bir tane olmak üzere dört sütun oluşturularak elde edilir. Bu format örneğimiz için gösterilmiştir. Dört yıl boyunca nakit gelirlerin yılda 1.200.000 dolar, yıllık nakit harcamaların 500.000 dolar ve yıllık amortismanın 400.000 dolar olduğunu hatırlayın.
Ayrıştırmanın ikinci bir özelliği, vergi sonrası nakit etkilerini madde bazında hesaplama yeteneğidir. Örneğin, bir firmanın bir proje düşündüğünü ve hangi amortisman yönteminin kullanılması gerektiği konusunda kararsız olduğunu varsayalım. Bir firma, her bir amortisman yöntemi altında üretilen vergi tasarruflarını hesaplayarak, hangi yöntemin en çok arzu edildiğini hızlı bir şekilde değerlendirebilir.
Vergi açısından, gayrimenkul dışındaki tüm amortismana tabi ticari varlıklar, altı sınıftan birinde sınıflandırılan kişisel mülk olarak adlandırılır. Her sınıf, amortisman hesaplamak için kullanılması gereken varlıkların ömrünü belirtir.
Bu yaşam, gerçek beklenen yaşam, sınıf yaşamından farklı olsa bile kullanılmalıdır; sınıf ömürleri, amortismanın muhasebeleştirilmesi amacıyla belirlenir ve genellikle gerçek hayattan daha kısa olacaktır. Çoğu ekipman, makine ve ofis mobilyası 7 yıllık varlıklar olarak sınıflandırılır.
Hafif kamyonlar, otomobiller ve bilgisayar donanımı 5 yıllık varlıklar olarak sınıflandırılır. Çoğu küçük araç 3 yıllık varlıklar olarak sınıflandırılır. Kişisel mülkün çoğunluğu bu kategorilerden birine konulabileceğinden, dikkatimizi bunlarla sınırlayacağız.
Vergi mükellefi, yıllık amortismanı hesaplamak için doğrusal yöntemi veya değiştirilmiş hızlandırılmış maliyet kurtarma sistemini (MACRS) kullanabilir. Mevcut yasa, MACRS’yi çift azalan bakiye yöntemi olarak tanımlar. Amortismanın hesaplanmasında, kurtarma değerinin dikkate alınması gerekmez. Ancak, her iki yöntemde de yarım yıl sözleşmesi geçerlidir.
Bu sözleşme, yeni edinilen bir varlığın, varlığın kullanımının fiilen başladığı tarihe bakılmaksızın, vergiye tabi ilk hizmet yılının yarısı boyunca hizmette olduğunu varsayar. Varlık ömrünün sonuna ulaştığında, diğer yarım yıllık amortisman ertesi yıl talep edilebilir. Bir varlık, sınıf ömrünün bitiminden önce elden çıkarılırsa, yarı yıl sözleşmesi o yıl için yarı yarıya amortismana izin verir.
Örneğin, bir otomobilin 1 Mart 2006’da satın alındığını varsayalım. Otomobilin maliyeti 30.000$ ve firma doğrusal yöntemi seçiyor. Otomobiller 5 yıllık varlıklardır (vergi amaçlı).
Yıllık amortisman 5 yıllık dönem için 6.000$’dır (30.000$/5). Bununla birlikte, yarı yıl kuralını kullanarak, firma 2006 yılı için doğrusal tutarın (0,5 – 6.000$) yarısı olan yalnızca 3.000$ düşebilir. Kalan yarısı altıncı yılda (ya da daha önce ise elden çıkarma yılında) düşülür.
