MUHASEBE DAĞITIM ADALETİ
Bu sistem içinde muhasebenin etik işlevini anlamak için kapitalizmin tanımlayıcı etik özelliklerini tanımlamamız gerekir. Bu noktada, bu özelliklerin, kapitalizmin salt teorik bir takdirinden türetildiğini belirtmek önemlidir. Bu özelliklerin ampirik incelemeye dayanıp dayanmadığını bölümün ilerleyen bölümlerinde tartışacağız.
Serbest piyasa kapitalist bir ekonomik sistemin dört tanımlayıcı özelliği vardır. Bunlar:
1 Üretim araçlarının özel mülkiyeti
2 Yarışma
3 Sermaye ve emek arasındaki ayrım
4 Kar güdüsü.
Özel sektöre ait işletmeler, daha kârlı olmaya çalışırken birbirleriyle rekabet eder. Bu kaba temsil biraz karikatürize edilmiştir; ancak muhasebe, finans ve ekonomi ders kitaplarının çoğunda bulunan ve birçok muhasebe dersinde açık veya örtülü olarak öğretilen bir çarpıtmadır. Bu özelliklerin her biri, belirli bir değerler kümesi tarafından desteklenir ve teşvik edilir. Bu özellikler aynı zamanda birçok etik soruyu da beraberinde getirmektedir.
Örneğin, kuruluşların kontrolünü tamamen sermaye tedarikçilerine devretme sorunu var mı? Rekabet iyi mi yoksa işbirliği daha fazla sosyo-ekonomik getiri sağlıyor mu? Sermaye ve işbölümü adil midir? Ve bu sistem ekonomik getirileri adil ve hakkaniyetli bir şekilde dağıtıyor mu?
Bu soruların bazılarına kitapta daha sonra döneceğiz; ancak, bu bölümün geri kalanı son soruya odaklanmaktadır. Ahlaki felsefe içinde, bir ekonomik sistemin ekonomik getirileri dağıtma şekli genellikle dağıtım adaleti başlığı altında tartışılır. Aşağıdaki bölümde, analizi açmak için Marx’ın kapitalist sistem eleştirisini ve özellikle sermaye ve emek arasındaki ayrımı tanıtacağız.
HAKLAR
Kapitalist bir sistem içinde, sermaye sahipleri emeği bir üretim faktörü olarak kullanırlar. Sonuç olarak bu, iki taraf arasında belirli bir tür hesap verebilirlik ilişkisi kurar. Bir yandan emek, sermaye sağlayanlara karşı sorumludur; ancak sermaye sahipleri de emeğin çıktısından yararlanma hakkına sahiptir. Başka bir deyişle, sermaye sağlayıcılar, emeğin yaratılmasına yardımcı olan karlar üzerinde hak sahibidir.
Bu ilişki, en ünlüsü Karl Marx tarafından olmak üzere birçok eleştirel analizin konusu olmuştur. Marx, sermaye ve emek arasındaki ilişkinin sömürücü olduğunu öne sürdü. Çalışanların kendi özgür iradeleriyle bir iş sözleşmesine girdikleri doğru olmakla birlikte, yine de, sermayenin özel mülkiyetinin, sahipleri güçlü bir konuma yerleştirdiğini öne sürmüştür.
Bu güçlü konumun, emekten sermayelerinin kıtlık değerini aşan bir getiri elde etmelerini sağladığını öne sürdü. Başka bir deyişle, ekonomik sistemin sonucunun veya daha spesifik olarak firma tarafından üretilen karın, sermaye sahipleri ve çalışanlar arasında adil bir şekilde dağıtılmadığını öne sürdü.
Bu konu doğrudan muhasebe uygulamasıyla ilgilidir, çünkü muhasebe eğitiminde genellikle işletmenin çalışanların değil, özellikle sahiplerinin yararına yürütüldüğü varsayılır ve öğretilir. Hissedar getirisinin maksimize edilmesi yoluyla finans ve ekonomi teorisinde yer alan bir varsayımdır.
Muhasebenin Fonksiyonları
Muhasebenin Temel Kavramları
Muhasebenin işlevleri sıralaması
Muhasebe Nedir
Ön muhasebe Nedir
Genel muhasebe Nedir
Muhasebenin ilkeleri
Muhasebenin Tanımı ve fonksiyonları
Elbette muhasebe bilgileri ücret pazarlığı için kullanılabilir, ancak burada mesele muhasebe mesleğinin genel yönelimi ve daha spesifik olarak finansal muhasebe bilgisidir. Mali raporlar, çalışanlar için resmi olarak oluşturulmaz; Yatırım kararlarını bilgilendirmek amacıyla yatırımcılar için üretilir ve yatırımcılara yöneliktir.
Mevcut sermaye sağlayıcılara bilgi sağlanması ve yöneticilerin hissedar getirisini maksimize etme şartı belirli bir hakka dayanmaktadır: firma sahibi olarak hissedarların mülkiyet hakları. Tartıştığımız gibi, bir hakkı neyin oluşturduğu fikri aslında oldukça karmaşıktır.
Örneğin, çoğumuz mülkiyet haklarını oldukça devredilemez bir hak olarak yorumlasak da, aslında bu kültürel olarak spesifiktir. Örneğin Avustralya Aborjin kültüründe özel mülkiyet fikri oldukça yabancıdır. Gerçekten de mülkiyet hakları kendi içlerinde çoğu zaman tartışmalıdır ve eleştirisiz kabul edilmemelidir. Bir kişi belirli bir mülke sahip olabilir ve yasal unvana sahip olabilir, ancak sahipliklerinin bir şekilde etik dışı olduğuna karar verebiliriz.
Örneğin, Avustralya’daki Aborijin arazisinin mülkiyeti, İngiltere ve Avrupa’daki konut piyasasının patlaması gibi, daha genel olarak birden fazla ev sahipliği tarafından yönlendirilen önemli tartışmalara yol açmıştır.
Yukarıda ayrıca, tümü mevcut iş ortamımız, fikri mülkiyet, hayvan hakları ve hatta gelecek nesillerin haklarıyla özellikle alakalı olan bir dizi farklı hakkı tasavvur edebileceğimizi belirtmiştik. Elbette muhasebe mesleğinin tüm hakları, hatta tüm insan haklarını uygulamaktan sorumlu olması gerektiğini söylemek aptalca olur.
Farklı kurumlar aracılığıyla farklı haklar korunabilir. Örneğin, çalışanların hakları mevzuat, sağlık ve güvenlik kanunları ve benzeri yollarla veya sendikalar aracılığıyla korunabilir.
Ancak, muhasebe uygulamasının haklarla ilgili olduğunun ve geleneksel serbest piyasa ekonomisinde muhasebenin özellikle bir dizi haklara öncelik verdiğini bilmemiz önemlidir. Başka bir deyişle, günlük muhasebe uygulaması oldukça temel bazı etik konularla ilgilidir.
Muhasebenin haklarla ilgili olduğunu ve bir iş bağlamında korunması gereken birçok geçerli hak olduğunu anladığımızda, soru şudur: Bazı kurumların diğerlerine kıyasla belirli hakların korunmasını sağlamada daha güçlü ve etkili olup olmadığı; muhasebe uygulamasının daha geniş bir haklar dizisine dayanması gerekip gerekmediği; ve eğer öyleyse, bu hakların nasıl oluşturulabileceği önemlidir.
Dolayısıyla kapitalist sistem, kısmen sermaye sağlayıcılar ve emek sağlayıcılar arasındaki ilişki ile karakterize edilir. Muhasebe sisteminin kimin haklarına hizmet ettiğini çok basit bir şekilde araştırmaya başladık. Elbette modern kapitalizmin gerçekliği, bu basit karikatürün ima ettiğinden çok daha karmaşıktır.
Başlangıç olarak üçüncü önemli bir grubu göz ardı ettik: yönetim. Ancak, daha zor bir konu var. Çoğu durumda sermaye ve çalışanlar arasındaki ikili ayrım geçerli değildir. Örneğin, çalışanlar, ya teşvik ve ikramiye programları yoluyla ya da emeklilik fonları ya da bağış ipoteği yoluyla sermaye sahibi olabilirler (bu tür sermaye sahipliği biçimleri toplumdaki nispeten varlıklı bir grup için geçerli olsa da).
Bir yanda sermaye sağlayıcıların hakları var; bununla birlikte, Marx’ın eleştirisi ikinci bir haklar dizisine dayanmaktadır: sahiplerin mülkiyet hakları değil, ekonomik sistem içindeki katılımcıların ekonomik sistemin çıktılarından adil paylarını alma hakları. Dolayısıyla Marx’ın eleştirisi, ekonomik sistemdeki çeşitli partilerin hak ettiklerini alıp almadıklarıyla ilgilidir. Bu gerçekten temel bir sorudur ve özü şudur: Kapitalizm adil midir?
Farklı bağlamlardaki bazı adalet örneklerini göz önünde bulundurarak dağıtımcı adaleti keşfetmeye başlamak yardımcı olabilir. Örneğin, usul adaletini ele alalım: Her bireyin adil yargılanma hakkına sahip olduğu fikri veya cezalandırma adaleti: Bir bireyin işlediği suçla orantılı bir ceza alması gerektiği fikridir.
Bu nedenle adalet kavramı farklı bağlamlarda uygulanabilir, ancak her zaman bireylerin hak ettiklerini veya daha spesifik olarak almaya hakları olan şeyi almaları gerektiği fikrini içerir. O halde, benzer bir şekilde, dağıtıcı adalet, ekonomik sistemin ürününün dağıtılma biçimiyle ilgilidir. Belirli bir toplumdaki bireyler arasında ekonomik büyümeyi ve zenginliği paylaştırmanın en adil yolunun ne olduğu sorusuyla ilgilidir.
Neoliberal, serbest piyasa ekonomik sisteminin zenginlik ve mülkiyeti paylaştırma biçiminde ne kadar adil olduğunu çevreleyen tartışma, genellikle dört kavrama atıfta bulunularak meşrulaştırılır: verimlilik, özgürlük, yetki ve fayda. Bu fikirlerin her biri aşağıda kısaca özetlenmiştir.
