Sermaye Benzeri Borç
İkincil borç genellikle LBO finansmanının yüzde 15-30’unu oluşturur. Bu fonlar, kıdemli borca tabidir ve yalnızca fazla nakit akışı ile güvence altına alınır. Önceki bölümde belirtildiği gibi, çoğu satın alma, sigorta şirketleri, emeklilik fonları ve diğer kurumsal yatırımcılar tarafından satın alınan yüksek getirili veya değersiz tahvillerin halka arz edilmesini içerir.
Geleneksel olarak tali borçlara güvenirler. Çoğu durumda, hedefin satan hissedarları eski öz sermayeleri için borç alabilir. Geri ödeme birincil borca tabi olduğundan ve daha büyük risk altında olduğundan, bu fonlar birincil borca göre yüzde 2-8 arasında daha pahalıdır. Ek olarak, hedefte borç verene öz sermaye veren bir öz sermaye artırıcı, borç verene getiriyi yüzde 15-30’a çıkarabilir.
Satın almaların büyük ölçüde kaldıraçlı olmasının bir nedeni, özkaynakların daha yüksek getiri elde edebilmesidir. Ne kadar çok borç, o kadar az öz sermaye ve ne kadar az öz sermaye, her hisse o kadar çok temettü alır ve değer artar.
Borç da öz sermayeden daha ucuzdur. İkincil borç da dahil olmak üzere borç, öz sermayeden önce tasfiye dağıtımları aldığından, daha az risk altındadır. Düşük risk, düşük getiri anlamına gelir. Ayrıca, alacaklılara yapılan ödemeler indirilebilir giderlerdir. Öz sermaye sahiplerine yapılan ödemeler indirilemez dağıtımlardır.
Özkaynak Payı
Bir satın alma işlemindeki toplam fonların yüzde 10-20’si, yalnızca tüm borçlardan sonra geri ödenen öz sermayedir. Öz sermaye, adı öz sermayelerinin kısıtlı ticaretini yansıtan özel yatırımcılardan gelir. Aldıkları hisseler borsada işlem görmez.
Satın almanın ardından hedef, halka açık bir şirket olsa bile özel sektöre ait olacak ve hisseleri artık halka açık olmayacak.
LBO’lara dahil olan iki temel özel yatırımcı türü vardır. LBO teriminin geçerli olduğu yabancılar var. Kurumsal yatırımcılar veya fonlar gibi dış yatırımcılar, genellikle yıllık yüzde 20-40 getiri beklerler.
Ve sonra, MBO veya yönetimin satın alınması teriminin geçerli olduğu, başta yönetim üyeleri olmak üzere içeriden kişiler var. Birçok durumda, satın alma hem dışarıdan hem de içeriden kişileri kapsayabilir.
Son yıllarda, sadece yöneticiler değil, çalışanlar veya sendikalar tarafından da satın alma eğilimi görüldü. Bu satın almalar sıklıkla kısmen çalışan hisse senedi sahipliği planları (ESOP) gibi çalışanlara sağlanan fayda planları tarafından finanse edilir.
ESOP sahipliği çeşitli avantajlar sunar:
• Hedefe göre ÇSOP’a yapılan katkılar vergiden düşülebilir, bu da katkıda bulunulan miktarın yaklaşık yüzde 40’ı kadar vergi indirimi sağlar.
• Kıdem tazminatı faiz oranı ortalama yüzde 15 oranında düşürülecektir. Yukarıdaki vergi tasarruflarının bir sonucu olarak, borcun ödenmesi için daha fazla nakit akışı mevcuttur. Bu, daha düşük riski yansıtmak için oranlarını düşüren borç verenlere daha fazla rahatlık sağlar.
• Şirket sahipleri, çalışanlar ve sendikalar ücretlerde indirim yapmaya, yürürlükteki indirimleri (RIF) kabul etmeye ve çalışanlara sağlanan faydaları azaltmaya daha istekli hale geldikçe. Yüzde 5 ile 15 arasında ücret indirimi mümkündür.
• Şirketteki kazanılmış hakları ile çalışan verimliliği sıklıkla artar.
• Yukarıdaki tasarruflardan, satın alma borcu daha erken ödenebilir ve böylece hedef önemli miktarda paradan tasarruf edilebilir.
• Bu tasarrufların net sonucu, artan net değer ve işletme değeridir.
Sermaye çarpanı oranı Formülü
İştiraklerde özkaynak yöntemi örnek
Özkaynak hesaplama örnekleri
özkaynak yöntemiyle değerlenen yatırımların karlarından (zararlarından) paylar
Özkaynak hesaplama formülü
Bağlı ortaklık iştirak farkı
Net Gelir Yaklaşımı nedir
İŞTİRAKLER HESABI
Bunları Yönlendiren Nedir?
Birincisi satın alma fırsatı. Daha fazla şirket, ana işlerine konsantre olmak için yan kuruluşları, bölümleri veya iş birimlerini devre dışı bırakmaya isteklidir. Operasyonlarının merkezinde olmayan veya başkaları tarafından daha iyi idare edilebilecek segmentleri elden çıkarıyorlar. Ek olarak, kaynakların sınırlı olduğu bir dünyada şirketler yönetim, finans ve teknolojilerini daha fazla fırsat sunduğuna inandıkları alanlara tahsis edecekler.
İkincisi, finansman fırsatı. Son 20 yılda, büyük işletmeleri satın almak için fon kullanılabilirliği muazzam bir şekilde arttı. Büyük satın almalarda, borç verenler milyarlarca dolar sağlar. Bu daha önce olmamıştı.
Üçüncüsü iklim. Satın almalar kabul edilebilir. Her yıl daha da büyüyorlar ve her örnek, diğer şirketleri olasılığı düşünmeye teşvik ediyor.
Dördüncüsü, MBO’lar söz konusu olduğunda teşviktir. Yöneticiler ve çalışanlar, işin bir parçasına sahip olduklarında daha fazla motive olabilirler. Doğrudan sahiplik ayrıca sıklıkla fazladan bir dış denetim katmanının ortadan kaldırılmasına izin verir.
Beşincisi, daha çok MBO’lar söz konusu olduğunda, odaklanmadır. Yöneticilerin sahip olduğu işletmeler, şirketin uzun vadeli sağlığına daha fazla konsantre olabilir. Kısa vadeli getiriler hakkında endişelenmeye veya temettü dağıtımları yapmak için nakit rezervlerini kullanmaya daha az ihtiyaç vardır.
Durum Çalışmaları
Satın almalar arasındaki farkları vurgulamak için iki vaka çalışması anlatacağım. Bunlardan biri oldukça ünlü bir LBO, diğeri ise az bilinen bir MBO vardır.
Pek çok yazar, satın almaları II. Dünya Savaşı sonrası bir fenomen olarak tanımlar. Ancak, uzun zamandır ortalıkta dolaşıyor. Şirketler ve işletmeler var olduğu sürece, bireyler onları satın almak istedi ve sahipleri de satmak istedi.
Çok iyi bilinmemekle birlikte, MBO’nun geçen yüzyıldaki en eski örneklerinden biri Henry Ford’a aitti.13 1916’da, tamamen bir fabrika olacak olan River Rouge fabrikasının gelişimini finanse etmenin yollarını aradı. çelik işlemeden otomobil üretimine kadar entegre dikey otomobil üreticisidir.
Fabrikayı ödemek için temettüleri 1915’te 60 milyon dolardan gelecek yıl 1.2 milyon dolara düşürdü. Azınlık hissedarları memnun değildi – özellikle de temettü paylarını 1913’ten beri rakip bir şirket kurmak için kullanan John ve Horace Dodge. Henry, onu temettü ödemeye zorlamak için dava açtıklarında da aynı derecede hoşnutsuzdu.
Önemli anlaşmazlıklardan sonra mahkemeler, azınlık hissedarlarına 19 milyon $’lık bir temettü ödemesi koşuluyla Henry’nin kalkınma planına devam etmesine nihayetinde izin verdi.14 Henry, 19 milyon $’dan vazgeçmek zorunda kalmaktan hoşlanmadı; River Rouge bitkisini parazitler olarak adlandırdığı şeye dönüştürdü. Harekete geçmeye karar verdi.
İlk olarak, dışarı çıkıp arabaları, özellikle de Model-T’sini mevcut Ford Motor Company’den daha ucuza yapacak başka bir otomobil şirketi geliştirebileceğini söylemeye başladı. Ayrıca 1918’in sonlarında ve 1919’un başlarında, azınlık hissedarlarının sahip olduğu hisseleri satın almayı teklif eden temsilcileri vardı.
11 Temmuz 1919’da, azınlık hissedarlarını 105.8 milyon dolara satın alma anlaşmasını kapattı.15 Gerçek MBO biçiminde, 75 milyon dolar olan satın alma fiyatının çoğunu Chase Securities liderliğindeki bir sendikadan ödünç aldı. Henry, anlaşma imzalandığında odanın içinde dans ederek kutladı.
Sonraki birkaç yıl içinde Henry, parasını River Rouge fabrikasına yeniden yatırdı. 1918 ile 1920 arasında tesise 60,5 milyon dolar yatırdı. Tümü, demir ve çeliği bir gün içinde bir arabaya dönüştürebildi ve seri üretimin geleceğini gösterdi.16 MBO’su ayrıca, gelecekteki fırsatları önemseyen mevcut sahiplerden daha fazla takdir eden yönetimin bir örneğidir. kısa vadeli temettüler için uzun vadeli büyümeden daha fazladır.
