Gelir Tablosu
Gelir tablosu, bir dönem için faaliyetlerin sonuçlarını gösterir. Bilanço belirli bir an itibariyle “an” iken, gelir tablosu “bitiş dönemi içindir”.
Zaman periyodu bir yıl veya bir yılın herhangi bir bölümü olabilir, ancak zaman içinde bir andan ziyade bir zaman periyodudur. Gelir tablosunun kapsanan dönemi tam olarak açıklaması önemlidir, çünkü dönemin uzunluğu gelirin yorumlanmasında temel bir unsurdur. Örneğin, bir aylık belirli bir gelir, bir yıllık aynı gelirden çok daha farklı bir öneme sahip olacaktır.
Gelir tablosu, dönemin gelirlerini, bu gelirleri elde etmek için yapılan harcamalarla karşılaştırır. Gelirler ve giderler arasındaki fark genellikle dönemin geliri olarak tanımlanır.
Muhasebeci, gelirleri giderlerden çıkararak geliri belirler. Bu ne kadar basit görünse de, bu kavramı uygulamaya çalışırken ortaya çıkan birçok karmaşıklık vardır. Örneğin, gelir elde etmek için gerçekleşmesi gereken birçok faaliyet ve olay vardır.
Muhasebeci, belirli bir kritik olay gerçekleştiğinde gelirleri tanıma prosedürünü benimser. Ancak hangi olay gelirin tanınmasını haklı kılacak kadar önemlidir? Duruma bağlı olarak, birkaç kabul edilebilir gelir tahakkuk yöntemi vardır, ancak burada yalnızca üçü tartışılacaktır.
- Üretim esası — üretim sırasında hasılatı kabul edin.
- Satış (veya tahakkuk) esası — satış anında hasılatı muhasebeleştirin.
- Nakit makbuz esası – nakit alındığında geliri kabul edin.
Üretim Temeli
Üretim, uzun vadeli üretim veya inşaat sözleşmeleri kapsamında varlık üreten veya inşa eden şirketler için kritik bir olaydır. Boeing Aerospace, Boeing 747 ve 767 uçaklarını stok açmak için inşa etmedi. Bunun yerine, bu uçaklar, üretim sözleşmeleri kapsamında müşteri spesifikasyonlarına göre üretilir.
Bu sözleşmeler, müşterinin kim olduğunu ve nakit akışlarının tutarlarını ve zamanlamasını belirtir. Sonuç olarak, sözleşmeler satış ve nakit tahsilat olaylarının belirsizliğini azaltır.
Üretim veya inşaat sözleşmeleri kapsamında siparişe göre üretim yapan şirketler, genellikle olası gelirleri, ilgili maliyetleri ve sonuçta ortaya çıkan net geliri, yapılan işle orantılı olarak sözleşmenin ömrü boyunca yaymaya çalışır. Gelirlerin, maliyetlerin ve gelirin bu şekilde yayılmasını sağlamak için kullanılan yönteme tamamlanma yüzdesi veya üretim yöntemi denir.
Satış Esası
Satış (veya tahakkuk) esası, gelirlerin muhasebeleştirilmesi için en yaygın kullanılan yöntemdir. Müşterilerden nakit tahsil edilmemiş olsa bile, satışın yapıldığı anda gelirlerin kazanıldığı varsayılır. Stok açmak için üretim yapan şirketler için satış, gelirin tanınması için kritik bir olaydır.
Üretim süreci boyunca mallara değer katılmış olsa da, bu şirketler müşterinin kim olacağı ve satışın miktarı ve zamanlaması hakkında önemli belirsizliklerle karşı karşıyadır. Müşterinin mal veya hizmet için yasal olarak ödeme yapmakla yükümlü olduğu, emsallere uygun bir işlemin olması gerekir.
Satış sözleşmesinin imzalanması, ürünün teslim edilmesi gibi unsurlar satışın yapıldığının kanıtıdır. Satış anında hasılat kaydedilir ve müşteriden ödenmesi gereken tutar, alacak hesapları gibi bir varlık olarak yansıtılır.
Bununla birlikte, nakit makbuz hakkında bazı belirsizlikler hala devam etmektedir. Satış yöntemini kullanan şirketler, satış tutarları ve alacak hesap bakiyelerinin beklenen nakit girişlerini yansıtacak şekilde ayarlanabilmesi için satış anında şüpheli alacakları veya şüpheli hesapları da tahmin edebilmelidir.
Maliyet Esası Kavramı
Bilanço esası Nedir
İHTİYATLILIK Kavramı
Maliyet Esası Kavramı örnek
Dönemsellik kavramı
Muhasebenin temel İlkeleri
Tahakkuk esası Nedir
2022 Bilançoya Geçiş hadleri
Nakit Fişler Esası
Bazı durumlarda, nakdin alınması, gelirin muhasebeleştirilmesi için kritik olay olarak kabul edilir. Nakit makbuz esasını kullanmanın üç nedeni vardır. İlk olarak, bazı vergi mükellefleri için, vergiye tabi gelirin hesaplanmasında nakit makbuz esasının kullanılmasına izin verilir ve vergi ödemelerinin bir miktar ertelenmesine neden olabilir.
İkincisi, müşterilerden tahsilatın çok belirsiz olduğu düşünüldüğünde, nakit tahsilat esası, fiili gelirlerin en iyi göstergesi olabilir. Son olarak, nakit tahsilat esası, satış esasına göre daha muhafazakardır.
Hasılatın muhasebeleştirilmesine esas olan nakit girişler kullanıldığında, hasılat muhasebeleştirilmeden önce ürünün müşterilere teslim edilmiş olması gerektiğini anlamak önemlidir. Bu nedenle, peşin olarak nakit alınırsa (dergi aboneliklerinde olduğu gibi), nakit makbuz gelirin tanınması için yeterli kanıt olarak kabul edilmeyecektir.
Gider Tanıma ile Eşleşen Konsept
Gelirleri dönemlere atamak için üretim, satış veya nakit giriş yöntemi kullanılabilir. Gider muhasebesi, giderlerin dönemlere atanmasını veya eşleştirilmesini içerir. Bazı giderler, dönemlere atanan gelirlerle yakından ilişkilidir.
Örneğin, bir dönemde satılan malların maliyetleri, satılan ürün birimlerini üretmek için katlanılan malzeme, işçilik ve genel üretim maliyetlerini yansıtır. Bu maliyetlere ürün giderleri denir. Diğer giderler, gelirlerin tahsis edildiği dönemlerle yakından ilgilidir.
Örneğin, bir satış ve pazarlama organizasyonunun, bir araştırma ve geliştirme kabiliyetinin ve genel bir idari organizasyonun sürdürülmesi için maliyetler üstlenilir. Bu maliyetler, bu organizasyonların ve yeteneklerin var olduğu dönemlerle yakından ilişkili oldukları için dönem giderleri olarak adlandırılır.
Maliyetlerin ne zaman gider olarak kabul edileceği, muhasebecinin karşılaştığı en kafa karıştırıcı sorunlardan biridir. Ne yapılmaması gerektiğini anlatmak, ne yapılması gerektiğini anlatmaktan daha kolaydır. Örneğin, maliyetlerin bir nakit ödemesiyle ödenip ödenmediğinin, gider olarak muhasebeleştirilip muhasebeleştirilmemesinin belirlenmesiyle pek ilgisi yoktur.
Böylece bir mağazanın aydınlatılmasında tüketilen elektrik, elektrik faturası henüz ödenmemiş olsa bile, elektriğin kullanıldığı sürenin bir gideridir. Yani elektrik gideri bir dönem gideridir.
Bir ürünün üretiminde elektrik bir makineyi çalıştırmak için kullanılıyorsa, elektrik maliyeti ürünün maliyetinin bir parçası haline gelir ve ürün satılana kadar bir gider olarak kabul edilmez. Yani elektrik maliyeti, ürün satıldığında ürün gideri haline gelen bir ürün maliyetidir.
Bir üretim durumundaki işçilik maliyetleri, üretilen ürün satılana kadar bir varlık olarak kabul edilir. Stok maliyetinin bir parçası haline gelirler ve yalnızca ürün satıldığında satılan malların maliyetinin bir parçası olarak kabul edilirler (ürün gideri).
Bununla birlikte, bir ticari satış durumundaki işçilik maliyetleri, genellikle oluştukları anda gider olarak kabul edilir (dönem giderleri) ve bu maliyetlerin ilk varlık olarak kabul edilmesi adımı atlanır. Bu zararlı değildir, çünkü bir ticari satış şirketinin işçilik maliyetleri, dönem sonunda nadiren sona ermemiş olarak kabul edilir.
Yol gösterici kural, giderlerin kazanılmasına veya üretilmesine yardımcı oldukları gelirlerle eşleştirilmesi gerektiğidir. Maliyetler, gelecekteki hizmet potansiyelleri sona erdiğinde gider haline gelir ve bu normalde gelirler kazanıldığında gerçekleşir. Örneğin, bir binanın maliyeti, faydalı ömrü boyunca gider yazılır. Bina ve teçhizatın orijinal maliyetinin, kullanıldıkları dönemlere tahsis edilmesiyle ilgili gidere amortisman gideri denir.
Bazen bir varlık, herhangi bir gelir elde etmeden değer kaybeder. Bu tür olaylara örnek olarak bir binanın yangınla yok edilmesi veya nakit hırsızlığı dahildir. Bu nitelikteki durumlar kayıp olarak tanımlanır.
Bir varlık, telafi edici ekonomik faydalar sağlamadan değerinin tamamını veya bir kısmını kaybettiğinde bir kayıp meydana gelir. Herhangi bir sigorta geliri bu kayıpların miktarını azaltacaktır.
Çoğu zaman muhasebeci, bir kalemin bir gider olduğunu kabul etmeden önce bir varlık olduğu gerçeğini dikkate almaz. Varlığın değer kaybettiği ve şirketin onu elde ettiği aynı dönemde bir gider haline geldiği durumlarda, herhangi bir hata oluşmaz ve defter tutma çabasından tasarruf sağlar.
Bir kalemin maliyetinin küçük olduğu diğer durumlarda (kalemler veya küçük aletler gibi), cari dönemde süresi dolmasa bile maliyet gider olarak kabul edilebilir. Bu teorik açıdan uygun görünmese de, küçük kalemler ve miktarlar hakkında ayrıntılı kayıt tutmanın maliyeti bu tedaviyi haklı çıkarabilir. Bu ayrılma, önemlilik varsayımını yansıtmaktadır.
Eşleştirmenin geçerli bir kavram olup olmadığı konusunda muhasebe mesleğinde görüş ayrılığı vardır. Meslek tarafından kabul edilsin veya edilmesin, eşleştirme amacını akılda tutmakta fayda vardır.
