SÖYLEM ETİĞİ
Şimdi Jürgen Habermas’ın çalışmasına döneceğiz. Habermas, etik konusunda Foucault’nunkinden oldukça farklı bir bakış açısı sunar. Bununla birlikte, bu iki düşünürün yan yana gelmesinin, akademisyenler arasında daha etik muhasebe biçimlerinin olasılığı ve aynı zamanda iyilik yapmanın ne anlama geldiği hakkında oldukça büyük bir tartışmayı aydınlatmada yardımcı olacağını düşündük. Habermas’ın tartışmaya katkısını biraz daha ayrıntılı olarak açıkladıktan sonra aşağıda bu tartışmaya döneceğiz.
Habermas’ın ne yapmaya çalıştığını kısa ve öz bir şekilde özetlemeye çalışarak başlamak faydalı olabilir. Habermas, toplum olarak işleri birlikte nasıl çözebileceğimizle, toplum olarak ne yapacağımıza en iyi nasıl karar verebileceğimizle ilgilenir.
Göreceğimiz gibi, uygun bir hareket tarzının belirlenmesinde toplumun rolüne odaklanmak oldukça önemlidir. Umarım aynı zamanda birkaç zil çalmalıdır. Bir önceki bölümde Hobbes ve Rousseau’nun toplum ve yönetim kurumlarının meşruiyeti hakkındaki fikirlerini nasıl tartıştığımızı hatırlıyor musunuz? Eh Habermas, onların temel temalarından bazılarını alır, yeniden canlandırır ve araçsal rasyonalite tarafından sömürgeleştirilen bir kamusal alan için yeniden işler.
Habermas’ın etik konusundaki görüşlerini (ya da en azından vurgulamak istediğimiz noktayı) kavramaya başlamak için, bir kez daha oldukça zor bir sorunla başlamamız gerekiyor: birbirimizi nasıl anladığımız ya da yorumlama ve yorumlama sorunu. eylemlerin anlamı.
Umarız bu soru üzerinde biraz durup düşünürseniz Habermas’ın bizi nereye götüreceğini tahmin edebilirsiniz. Bu nedenle, oldukça açık bir varsayımla başlar. İşleri birlikte çözmek, bir tür diyalog veya iletişim sürecine dayanmalıdır. Ancak bu başlangıç noktası bir dizi sorun yaratır.
İlk olarak, birbirimizi anladığımızdan nasıl emin olabiliriz? İkincisi, tartışmaya yapılan bir katkının diğerinden daha fazla güç yüklü olmadığından nasıl emin olabiliriz? Son olarak, bir sonuca varmak nasıl mümkün olabilir? Basitçe söylemek gerekirse, Habermas bu iletişim sürecinin işlemesi için oyunun kurallarını geliştirir.
Teknik olarak, Habermas’ın iletişim ve anlama ile ilgili olarak uğraştığı soruların çoğu, hermeneutik adı verilen bir çalışma alanıyla ilgilidir.
Yukarıda ima ettiğimiz gibi, Foucault gibi Habermas da iktidarla ilgilenir. Aslında o, Almanya’daki Frankfurt Okulu olarak adlandırılan şeyle bağlantılı ünlü eleştirel düşünürlerin geleneğinden geliyor. Habermas, ilk olarak, toplumsal eylemden anlam ve anlayış türetme biçimimizi etkileyen sosyo-ekonomik yapılara ve güç ilişkilerine dikkatimizi çekmek istiyor.
Outhwaite (1994), dilin sadece bir iletişim aracı değil, aynı zamanda bir tahakküm ve sosyal güç aracı olduğunu söylediğinde Habermas’ın endişelerini oldukça vurgulu bir şekilde yansıtmaktadır. Habermas, gücün anlam aracılığıyla işleyiş biçimini iletişimdeki çarpıtmalar açısından kavramsallaştırır.
Dolayısıyla Habermas, işleri bir tür iletişimsel süreç yoluyla birlikte çözmemiz gerektiğini iddia ediyor, ancak daha sonra bunun sorunlu olduğunu çünkü dilin ya da iletişim aracının ideolojik ve güç yüklü, özellikle de ne olduğunu ve ne olduğunu iletme söz konusu olduğunda olduğunu söylüyor.
Muhasebe Mesleğinde etik kurallar
Muhasebe meslek Mevzuatı ve Etiği PDF
Muhasebe meslek Ahlakı
Muhasebe mevzuatı ve meslek Etiği test Soruları
3568 sayılı Kanun
Deontoloji Nedir
Muhasebe Nedir
Etik kod Nedir
Peki buradan nereye gidiyoruz? Habermas bizi bir çıkmaza götürüp orada bırakmıyor. Postmodern düşünürlerin yaptığı şeyin bu olduğunu öne sürüyor. Daha ziyade, iletişimin güç tarafından çarpıtılmasına rağmen, yine de bir eleştiri ve ilerici karşılıklı anlayış için bir arena olarak işlev görebileceğini iddia ediyor. Bu nedenle Habermas, çarpık iletişimi aşmanın ve daha doğru bir anlam ve bilinç konumuna ulaşmanın mümkün olduğunu öne sürer.
Hakim olan çarpık iletişimin aksine, Habermas ideal bir konuşma durumu kavramı geliştirir. Habermas’ın iletişim teorisi, bu nedenle, daha önceki eleştirel teorisyenler ve hermeneutik filozoflar tarafından ortaya atılan hermeneutik meydan okumaya yanıt verme girişimidir. Hans-Georg Gadamer şu soruyu soruyor: ‘eleştirel teori, diyalogda bir partner rolünün üzerine çıkmadan, diğerlerinde bulduğu çarpıtmadan bağımsız olduğunu nasıl iddia edebilir?’
Daha basit bir ifadeyle soru şudur: Nasıl oluyor da sizin iletişiminiz ideoloji tarafından değil de herkesinki tarafından çarpıtılıyor? O halde, Habermas’ın herkesin tartışmaya katkıda bulunabilmesi gerektiğini ve her birinin katkısının diğeri kadar geçerli olduğunu iddia etmediğini anlamak önemlidir. Hayır, çok sayıda perspektiften giderek daha az kabul edilebilir konumlar diyeceğimiz şeyler arasında aşamalı olarak ayrım yapabilme olasılığına bağlı.
Ve bunu nasıl yapmamız gerekiyor? Mantık yoluyla. Habermas, en makul argümanların geçerli olması gerektiğini iddia ediyor. Teknik olarak buna ‘iletişimsel rasyonalite’ denir.
Şimdi, daha önce tartıştığımız bazı fikirler arasındaki noktaları birleştirmeye çalışacak olsaydık, o zaman Habermas’ın Kant’ın bazı deontolojik etiğini tercüme etmeye çalıştığını söyleyebiliriz, örneğin ne yapmamız gerektiğini şu şekilde çözebiliriz. önerdiğimiz eylemin doğası hakkında rasyonel olarak düşünmek, kolektif iletişimsel eylem sürecine. Ancak, daha önceki tartışmalardan da takdir edeceğiniz gibi, akla bu odaklanma oldukça tartışmalıdır.
Wolin, Habermas erkekleri ve kadınları öncelikle ‘akılcı hayvanlar’ olarak kapasitelerinde tanırken, doğalarının ateşli, duygulu, arzulayan ve aynı zamanda çeşitli eudemonist kaygıları tatmin etmeyi özleyen varlıklar olduğunu söyleyerek bu eleştiriyi güzel bir şekilde özetliyor. bu yaklaşımda hesaba katılır.
Özetle, ideal konuşma kavramının, ilk nesil eleştirel teorisyenlerin fark ettiği gibi, uzun zamandır insanlığın daha soylu ütopik dürtülerini besleyen insan mutluluğunun beklentileri hakkında bize söyleyecek çok az şeyi vardır.
Bu tartışmadan çıkarmanızı istediğimiz önemli nokta, Habermas’ın eylem ve sürece odaklanmasıdır. Habermas’a göre, belirli bir eylem tarzı, ideal konuşma durumu olarak adlandırdığı bu tür bir toplu iletişimsel eylemden ortaya çıkmadıkça haklı gösterilemez.
Yukarıda verdiğimiz ana hatlarıyla öyle görünmese de, Foucault ile Habermas arasında aslında birkaç benzerlik var. Başlangıç olarak, her ikisi de güç ve araçsalcı akıl yürütme tarzımızla, başka bir deyişle, yapmaya değer olup olmadıklarını düşünmeden işleri ne kadar verimli ve etkili bir şekilde yapabileceğimizle meşgul olmakla ilgilidir.
Habermas, iletişimsel eylemin araçsal rasyonalite tarafından “sömürgeleştirilmesi” biçiminden, Foucault ise “normalleşme”den söz eder.
