Söylem Nosyonları
Söylem nosyonları, hem dilsel ifadeyi hem de sosyal pratiği vurgulayarak içerir. Öte yandan katı feminist yapısökümcüler için öznelliğin kendisi dilin bir etkisidir, onu tanımlayan rekabet eden terimler tarafından sürekli olarak zayıflatılan bir figürasyondur. Onların odak noktası öncelikle dilin retorik işlemleri, onun oyunu ve metinselliğidir.
Ancak feminist psikanalitik teorisyenler ve Jacqueline Rose gibi eleştirmenler için, “toplumsal” meselesi, artık “içeri ve dışarısı arasında basit bir ikilik” olarak görülmese de, varlığını sürdürmektedir.
Daha ziyade, kadınlığı güvencesiz ve tehlikeli bir kimlik olarak, tüm toplumsal cinsiyete dayalı öznelliği doğası gereği istikrarsız kılan, şiddetinin damgasını vurduğu psişik bir sürecin ürünü olarak görür. Bununla birlikte, dildeki psişik tekrar, yer değiştirme, yoğunlaştırma, yansıtma, metonimi ve metafor yoluyla işlese de, bu istikrarsızlık bir dizi retorik aygıta veya mecazlara indirgenemez.
Ona göre yapısöküm, sosyal/psişik arasındaki ikiliğin herhangi bir pratik için sunduğu politik ve teorik sorunu çözemez, örneğin feminizm, gerçekleşmesi için insani faillik talep eder. Derridacı “konunun sevk edilmesi ve onun bir yazı stratejisine dönüştürülmesinin geri dönüşü için siyasi talebe yol açtığını” savunuyor.
Çünkü öznenin siyasal zorunluluğu, kısmen öznenin ruhsal zorunluluğuyla karşılanır, ama bir şekilde bu taleplerin her biri arasında asılı kalır, çünkü bu özne ne salt iddia ne de oyundur.
Aynı soruna bir yanıt olarak, feminist bir yapısökümcü olan Barbara Johnson, kuramsal projeyi ve onun çelişkilerini edebi projeyle özdeşleştirerek yapısöküm siyasetini politik ve feminist olarak savunur. Yazarın görevi, evrenselleşmenin hem çekiciliğini hem de adaletsizliğini, kendi, sürekli değişen benlik farklılığını varsayan ve dile getiren bir sesle anlatmak gibi görünüyor.
Tipik olarak “özcü” veya “hümanist” bir stratejinin cüretkar bir şekilde benimsenmesiyle Johnson, feminist bir yapıbozum görevini, kadın çalışmalarının kelimenin tam anlamıyla sonsuz görevleriyle ve bunları edebi düzenlemeleriyle, Bayan Ramsay’in örgüsünü, “Penelope’nin her gece yeniden dokumasını” tanımlar. Johnson için, bizi ‘retorik, psikanalitik ve politik yapılar birbiriyle derinden bağlantılıdır’.
Johnson’ın feminist yapısöküm siyasetini tutarlı olmayan kimlik ve ikircikli konumsallık olarak Afrikalı-Amerikalı kadın yazarların çalışmaları aracılığıyla örneklendirme girişimi, beyaz bir feminist eleştirmen olduğu için kendi kültürel ve eleştirel kimliğinin karmaşık bir katılımıdır. Afrikalı-Amerikalı feminist eleştirmenler arasında, teorinin kullanımları ve hangi teorinin kullanılacağı hakkındaki tartışma, kültürel/edebi çalışmaların başka yerlerinde olduğu kadar ateşli ve üretken olmuştur.
Siyah Feminist Eleştiri’nin yazarı Barbara Christian, muhtemelen bu eğilimdeki en inatçı “hümanist” olarak ortaya çıkıyor; ‘kendini keşfetme’, çalışmalarında merkezi bir temadır. Öyle olsa bile, onun “evrensel” terimini kullanması, onun beyaz feminist hümanizmden farkını ortaya koyar, çünkü bu, Siyah diasporasının tarihsel deneyiminden ve atıfta bulunduğu beyaz olmayan kadınlar arasındaki belirli ittifaklardan doğan bir evrenselliktir.
Söylem analizi Nedir nasıl yapılır
Söylem nedir
Foucault söylem analizi
Söylem analizi nasıl yapılır
Söylem analizi nedir
İdeolojik söylem Nedir
Söylem analizi örnekleri
Nihai ideolojik söylem nedir
Afrikalı-Amerikalı feminist eleştirmenler arasında Hortense J.Spillers, eleştirel stratejilerinin bir parçası olarak tüm post-yapısalcı teorileri ön plana çıkarır, ancak Afrikalı-Amerikalı kadın romanlarını veya şiirlerini ideal yapısökümcü metinlere dönüştürmeye hevesli değildir.
Johnson’ın aksine, Afrikalı-Amerikalı yazarlarda hümanist tarzların benimsenmesi ve bunun onların çalışmalarına dayattığı sınırlama ile ilgileniyor.
Başka bir Afrikalı-Amerikalı feminist eleştirmen olan Deborah McDowell, Sherley Ann Jackson’ın toplumsal cinsiyet ve Amerikan köleliği hakkındaki romanı Dessa Rose’u “her ikisi de yaygın olarak, öznenin eleştirisine ve ikili karşıtlıkların eleştirisine agresif bir şekilde katılmak” olarak yorumlarken Johnson’la tartışıyor olabilir.
Ona göre roman, “temsiliyetin siyaseti ve sorunsallarıyla ilgili sorularla boğuşur”, ancak “kölelik ve özgürlük, sözlülük ve okuryazarlık, gerçek ve toplumsal ve maddi özgüllüklerin düzensiz bir ağındaki kurgudur.
On dokuzuncu yüzyılın ortalarından itibaren Siyah kadın yazarlar tarafından kullanılan metinsel siyaset ideolojik çerçevelerini ve genel uzlaşımları sorgularken tarihsel/kültürel özgüllüğü merkeze alma ihtiyacı, Britanyalı siyah bir eleştirmen olan Hazel V.Carby tarafından önemli kitabında uzun uzadıya tartışılıyor.
Carby, teorik perspektifi İngiliz kültürel çalışmalarından çıkan bir neo-Marksist olarak Afrikalı-Amerikalı kadınların tarihi hakkında yazıyor. Carby, ‘Köleliğin Tarihsel Romanı’ adlı makalesinde, Siyah erkek eleştirmenlerin çağdaş eleştirel teoriyi kullanmalarının ‘Afro-Amerikan kültürünün halk köklerini romantikleştiren ve onun dönüştürücü gücünü reddeden bir söylem üretme biçiminde bir tehlike görüyor.
Carby’nin kurgu, eleştiri ya da feminizm gibi politik pastorale direnişiyle paralel olarak, yazar Toni Morrison’ın, kültürel eleştirmenlerin post-modernitenin etkileri olarak tanımladığı şeyin, kimliğin parçalanması ya da silinmesinin, tarihselliğin kaybının zaten var olduğu yönündeki argümanını görebiliriz. siyahların başına kölelik geldi.
Morrison’ın kırsal ya da “halk” geleneğine çok az romantik yatırımı var. Carby’ninki gibi onun da endişesi, modernite ve post-modernitede kurgunun kullanımlarıdır.
‘Köklülük: Vakıf Olarak Ata’da Morrison, Siyah kurgunun bugün dünya çapında geniş çapta dağılmış bir Siyah nüfus için, deneyimlerinin tartışılması ve yorumlanması için bir forum olarak işlev gördüğünü, Kilise’deki iletişim biçimlerinin ve şimdi ortadan kaybolanların yönetim biçiminin yerini aldığını öne sürüyor.
Tüm bu Siyah feminist eleştirmenler, daha önce sorduğum üçüncü soruyu ele alıyorlar: ‘Kadınlar kadınlar hakkında yazarken kadınlar nerede yazıyor?’ bu, hem uluslararası hem de ulusal özel çerçevedir.
Bu “küresel” yönelim, batılı feminist eleştirmenlerin diğer kültürler ve emperyalizm tarihi karşısında muğlak ve çoğu zaman rahatsız edici bir şekilde ayrıcalıklı konumları üzerinde daha fazla düşünmelerini talep ediyor.
Bu görüşü en acil ve etkili biçimde ortaya koyan feminist eleştirmen ve teorisyen Gayatri Chakravorty Spivak’tır; kendisi de doğduğu Hindistan alt kıtası olan en az üç jeopolitik bağlamın kültürel ürünü, Amerika’ya bir dünya olarak getirilmesine yardım ettiği Avrupa teorisi dünyasıdır. Derrida’nın ve yaşadığı ve ders verdiği Amerika Birleşik Devletleri’nin erken dönem tercümanıdır.
Önde gelen bir yapısökümcü olan Rose’un “konunun iddia ile oyun arasında askıya alınması”na verdiği yanıt, ele aldığımız diğer eleştirmenlerin herhangi birinden oldukça farklıdır.
Hem Birinci hem de Üçüncü Dünya metinleri üzerindeki çalışmaları geniş bir yelpazede neo-Marksist ve yapısökümcü argümanlar kullansa da, artık “sofistike bir anti-hümanist toplumsal cinsiyet teorisi ile toplumsal cinsiyetin politik zorunlulukları arasındaki açmazı kırmanın bir yolu olarak stratejik bir özcülüğü” savunuyor.
