Postmodernizm Nedir Sosyoloji

Felsefi PostmodernizmLatin dillerinde olduğu gibi İngilizcede de Latince'den türeyen ve dolayısıyla retorik geleneği temsil eden ikna, ikna ve ikna edici kelimelerin kötü şöhretli belirsizliğini düşünün.Günümüzde konuşma eylemi teorisi, perkütan etkiyi dinleyicinin özerk yargılarına bağlı kılan argümanlarla ikna etme (Almanca'da: uberzeugen) ile dar retorikteki "iftira" arasında çok net bir ayrım yapmayı mümkün kılmaktadır. duyan kişinin özerk yargısını kurnazca engelleyerek veya ortadan kaldırarak bile her ne pahasına olursa olsun "vurucu etkiye" ulaşmak isteyen duyu yer alır.Iiberzeugen ve iiberreeden arasındaki karışıklıktan daha da kötüsü, dilin iki farklı açık stratejik kullanımı arasındaki kafa karışıklığıdır: argümanları, geçerlilik iddialarını telafi etmek ve eleştirmek hizmetinde stratejik olarak kullanmak, dili kişinin kendi çıkarına hizmet etmek için stratejik olarak kullanmak. , teklifleri ve / veya tehditleri öne sürer. (örneğin pazarlıkta olduğu gibi).Çünkü birinci dil oyununun argümanların gücünü kanıtlamak için vazgeçilmez olduğunu aşkın-pragmatik düşünmeyle bilebiliriz, oysa ikincisi, geçerlilik iddiaları hakkında bir uzlaşmaya varmadaki felsefi çıkar tarafından a priori dışlanır.After Philosophy'de, "felsefenin sonu" nu, yani Rorty, Lyotard, Foucault ve Derrida'yı temsil edenler, argümantasyonun aşkın işlevini bir şekilde görmezden gelir veya buna karşı çıkarlar. Kendi kendine tutarlı felsefenin sınırlarının ötesine geçerek, felsefenin sadece edebi türlerin unsurları tarafından zararsız bir şekilde zenginleştirilmesini değil, aynı zamanda bu kafa karışıklıklarının bir kısmını uygulayıp yayarlar.Örneğin Rorty, felsefeyi "sohbeti düzenlemeye" indirgemeyi önerir. Bunu yaparak, tüm karmaşık filolardan kaçınmaya çalışır. argümantasyonun evrensel geçerlilik iddialarıyla bağlantılı karmaşık sorunlar. Chicago'daki bir konferansta, aşkın felsefenin sorunlarına Rorty'nin çözümüne bağlı bir kişi, söylem akılcılığına dair makalemi dinledikten sonra bana şöyle dedi: "Geçerlilik iddialarınız olmamalı, sadece ikna edici olmalısınız.Bu ifade, belirli bir izleyici kitlesine yönelik bir iddianın olgusal ikna edici başarısında normatif ölçüsüne sahip olması bakımından pragmatik olan, Rorty'nin kendine özgü mutabakat teorisi ile uyumludur.Somut sosyal anlaşmaları hedefleyerek, Rorty, "tarafsızlık" çabamızı "dayanışma" için çabalamakla değiştirmek ve (William James'i izleyerek), gerçekten yapabilenler için "inanmak için iyi" olanı "gerçek" ile anlamak istiyor. uzlaşmaya varmak - örneğin, Batı toplumunun liberal, eğitimli üyeleri, batılı kültür geleneğinde duruyor.IO Rorty'nin görüşü, retorik argümantasyon tarafından yararlı olanla doğru olanın kültür merkezli bir denklemi gibi görünüyor; bağlamsal ikna edici başarıdan bağımsız evrensel bir geçerliliğe yönelik bir iddia olarak hakikat iddiası fikrinin altını çizer veya ortadan kaldırır.Dönemsel postmodernizm Postmodern felsefe Edebiyatta postmodernizm Postmodern felsefe filozofları Postmodernizm Postmodernizm Nedir Postmodernizm Nedir Sosyoloji Felsefi postmodernizmGerçekte, Rorty, iiberreden ve iiberzeugen arasındaki ayrımın "bağlam bağımlılığı" ve "evrensellik" (bir doğruluk iddiası) arasındaki farkla bir ilgisi olduğunu açıkça reddeder.Ona göre, "dilin stratejik ve stratejik olmayan kullanımı arasındaki ayrım, sadece ilgilendiğimiz tek şeyin başkalarını ikna etmek olduğu durumlar ile bir şeyler öğrenmeyi umduğumuz durumlar arasındaki ayrımdır." Rorty için bu durumlar, "bir ucunda ikna etmek için yapabileceğimiz her türlü kirli numarayı (yalan söylemek, omissio veri, telkin etmek, vb.) kullanacağımız bir spektrumun iki ucudur. [Burada ikna kelimesinin olmasını beklerdim, çünkü Ben (Sokrates'i izleyerek), tartışarak ikna etme girişimlerini bir şeyler öğrenme umuduyla ilişkilendiriyorum.]Diğer uçta, kendimizle en rahat, en düşünceli ve en meraklı olduğumuzda konuşurken başkalarıyla konuşuruz. . . 'saf gerçeğin peşinde', bu yelpazenin bir ucunda yer alan konuşma türünün geleneksel adıdır.Ama bu tür bir konuşmanın evrensellikle veya koşulsuzla ne alakası olduğunu anlamıyorum. Bununla birlikte, ciddi bir felsefi tartışmada, böyle bir "pragmatik" konum, bir rakip tarafından eleştirilmeyi imkansız kılar, çünkü ikna etmenin bağlama bağlı başarısından önceden ayırt edilebilecek bir geçerlilik iddiasını ortaya çıkarmaya hazır değildir. Rorty'nin karşıtlıkçı pragmatizmi, eleştiri olasılığını ortadan kaldırarak felsefenin gerçekten de sonunu işaret eder. Karl Popper, eleştiriye karşı aşılamayı düşünmekte haklıydı  ve bu bağlamdan bağımsız geçerlilik iddialarına sahip olmamakla aynı şey  felsefedeki ölümcül günahtır.Ama Rorty'nin pozisyonu tek çıkış yolu değil mi, çünkü "dış gerçekçilik" anlamında bir hakikat ölçütü mevcut değil - yani, söylem içindeki olası başarıdan önceden ayırt edilebilecek bir ölçüt yok mu? Rorty'nin çıkış yolunun alternatifi, herhangi bir dış gerçekçilik metafiziğiyle değil, Charles Peirce'in "pragmatikizmiyle" temsil edilir.Anladığım kadarıyla pragmatikizm, argümantatif söylemin normatif bir usulciliğidir, retorik iknaya değil, düzenleyici bir tartışma fikrine dayanmanın bir yoludur: ideal (epistemolojik ve iletişimsel) argümanın koşulları altında nihai mutabakata varılması fikri vardır. Eğer gerçeğin prensipte çabalayabileceğimiz bir şey olduğunu varsayarsak, tatif söylem, hakikatten anlamamız gereken şeyle özdeş olacaktır.Hiçbir belirli topluluk gerçekte gerçeklikle ilgili tüm gerçeği yakalayan bir fikir birliğine varamayacak olsa da, herhangi bir ciddi argüman zorunlu olarak bu tür bir konsensüsün düzenleyici bir fikir olarak olasılığını varsayar. Başka bir deyişle, dolaylı olarak performatif bir kendi kendine çelişki yapmadan bu düzenleyici fikrin ön varsayımına karşı çıkamayız.Felsefi postmodernizmin kahramanı ean-Francois Lyotard, bu düzenleyici fikre karşı çıkmanın performatif kendi kendine çelişkiye nasıl yol açtığına dair güzel bir örnek sağlar. Wittgensteinizm'in Nietzsche'ci veya anarşist bir versiyonunu takip eden Lyotard, felsefi bir meta-söylem tarafından söylemlerin "meşrulaştırılması" ihtiyacına veya olasılığına açıkça saldırır.Ancak kendi felsefi meta-söyleminin kaçınılmazlığı (ve evrensel geçerlilik iddiaları) üzerine düşünmüyor. Bunun yerine, modern bilimin felsefi meta-söyleminin, on sekizinci yüzyılda ortaya çıkan ve Hegel ve Marx'ın çalışmalarıyla sonuçlanan tarihin spekülatif felsefesinin metafizik meta-anlatıları gibi olduğunu ileri sürer.Her iki durumda da, modern ilerleme fikrinin özgül bir kavrayışı adına evrensel geçerliliğe yönelik bütünsel bir iddiada bulunulur. Bu tür görüşlere karşı Lyotard, hem son-ampirist bilim felsefesinin kavrayışlarını hem de hayal kırıklığına uğramış çağımızın deneyimlerini oynar.Gerçeğin aşkın bir eleştirisi olabileceğini reddettiği için, aşağıdaki gibi şeyler söyleyebilir: "Meşruiyet, Habermas'ın düşündüğü gibi, görüş birliği ile tartışmada elde edilebilir mi? Bu tür bir fikir birliği, dil oyunlarının heterojenliğine şiddet yapar. Ve icat her zaman ihtilaftan doğar. Postmodern bilgi, sadece otoritelerin bir aracı değildir; farklılıklara olan duyarlılığımızı geliştirir ve ölçülemez olana tahammül etme becerimizi güçlendirir. İlkesi, uzmanların homolojisi değil, mucidin paralojisidir.