Postmodernistler
Önemli bir kafa karışıklığı kaynağı, post-yapısalcılar, postmodernistler ve benzer (Aydınlanma karşıtı) inanışa sahip diğerleri arasında hakim olan inançtır: yani, herhangi bir disiplin veya kültürel bağlamda ‘hakikat’ üzerine yapılan herhangi bir konuşmanın daima Nihai, aşkın bir anlam ve değer kaynağına, otoritesi yalnızca tüm bilgilerin gizemli (‘metafizik’) bir temelinden türeyen bir başvuruya başvurur.
Derrida’nın “logocentrism” ya da Batılı “mevcudiyet metafiziği” olarak adlandırılan terimler hakkında söylediklerinin basitleştirilmiş bir yanlış okunmasıyla, bu karışıklık bir dereceye kadar, hiç şüphesiz, eski dönemin baskıcı bir rejimini belirtmek için kullanılan terimlerle pekiştirilmiştir. – dil, hakikat ve gerçeklik hakkında, artık retorik imalarının kör noktalarına işaret edilerek bir kez ve her şey için ‘yapıbozuma uğratılabilecek’ modaya uygun fikirler ortaya konur.
Bunun Derrida’nın argümanlarının bir gülünçlüğü olduğu, onun çalışmasını okuyan ve bağlamdan koparılmış olağan bir avuç slogana dayanmayan herkes için açık olmalıdır. Aslında, ilk önce doğruluk standartlarının ve doğru okumanın yapısökümcü girişimin ayrılmaz bir parçası olduğu ve ikinci olarak, sözmerkezcilikten kaçmanın, deyim yerindeyse, “iki ayakla” bir başka biçim olduğu konusunda ısrar ediyor. tersine çevrilmiş metafizik düşünce ve doğrudan en naif kritik öncesi varsayımlara düşmeye mahkum olabilir.
Dolayısıyla mesele, Terry Eagleton’ın (1986) dediği gibi, “Platon’dan Nato’ya” sonuna kadar uzanan egemen bir “mevcudiyet metafiziği” ile suç ortaklığı yapan tüm hakikat iddialarının maskesini düşürmek meselesi değildir. Edebi-eleştirel müritlerinin çoğu için olduğu gibi Derrida’nın çalışmalarının tek mesajı bu olsaydı, o zaman yapısöküm, eskimiş bir tema üzerinde bir dizi zarif (oldukça sıkıcı olsa da) varyasyonlardan biraz daha fazlası olurdu.
Derrida’nın yazılarında ayırt edici olan şey, bu klasik (nihayetinde Hıristiyan ve Platonist) hakikat ekonomisini baltalamaya meyilli olan çatışkıları veya kararsız ikili karşıtlıkları metinsel direnç unsurlarını ortaya çıkarırken kullandığı aşırı analitik titizliktir. Ve bunu yapabilmek için, metinlerin eleştirel okumasını düzenleyen ve amacı başka türlü kusursuz olan bu metafizik kuşatmayı sorgulamak olan herhangi bir proje için basitçe vazgeçilmez olan diğer hakikat iddialarına her zaman sıkı bir saygıyla hareket eder.
Çünkü alternatif, gördüğümüz gibi, anlam sorunları ile hakikat soruları arasında radikal bir bölünme ya da ayrım getirmektir, öyle ki eleştiri sonunda metinsel gizemler üzerinde bir tür kara kara kara kara düşünür ve yine de bir bakış açısını sürdürmek için böyle olur. ortodoks doktriner bağlılığın tüm biçimlerine karşı olduğunu iddia eden ‘postmodern’ şüpheciliktir.
Bu nedenle Derrida son yazılarında yapıbozumun “ciddi” felsefi tartışma standartlarını terk etmekten uzak olduğu konusunda ısrar ediyor ve daha da vurguluyor. Bu standartlar, tartışmacı titizlik, eldeki metne bağlılık ve kişinin kendi önyargılarının veya rızaya dayalı bilgeliğin emirlerinin, yorumlayıcı tahıla şiddetle karşı çıkan sorunlu ayrıntıları algılamasını engellememe isteğine ilişkin standartlardır.
Postmodernizm özellikleri nelerdir
Postmodern felsefe
Postmodernizm Temsilcileri
Postmodernizm Nedir kısaca
Modernizm ve postmodernizm
Postmodern sanat nedir
Postmodernizm Nedir Sosyoloji
Postmodernizm akımı
Kısacası, yapısöküm, tüm eleştirel gücünü, bir yandan metinsel yakın okuma protokollerine saygı ve tartışmaya dayalı titizliğin en yüksek standartlarına tabi olurken, bir yandan da bazı gizemli hakikat iddialarını sorgulama biçiminden alır. Bu gerçek, birçok muhalif tarafından fark edilmezse, yapısökümü her son doğruluk, geçerlilik ve akıl ilkesinden vazgeçmek için bir lisans olarak benimseyenler için eşit derecede kaybolur.
Bu nokta en iyi, yapısökümcü bir okumanın epistemolojik sorulara (ya da doğruluk ve yanlışlık değerlerine) yer bulamayacağına dair yaygın yanlış inanca yanıt veren Paul de Man’ın bir pasajında ifade edilir. Her şey bağlıdır, de ve şu şekilde yazıyor:
Kişinin hakikat ve anlayış arasındaki ilişkiyi nasıl ‘anladığı’ üzerine. Anlamak, bir öz, bir hipostaz olarak var olacak tek ve evrensel bir Gerçeğin bir versiyonu değildir. Bir metnin hakikati çok daha ampirik ve edebi bir olaydır. Bir okumayı az çok doğru yapan şey, basitçe tahmin edilebilirliğidir, okuyucunun veya yazarın istekleri ne olursa olsun, gerçekleşmesinin gerekliliğidir.
Başka bir deyişle, bir argüman olarak okumanın titizliğine bağlıdır. Okumak bir argümandır (bir polemikle zorunlu olarak aynı şey değildir), çünkü olması gerekenler adına kişinin olmasını isteyebileceği şeyin özüne aykırı olması gerekir: Bu, anlamanın epistemolojik bir bilgi olduğunu söylemekle aynıdır. etik veya estetik bir değer olmaktan önceki olaydır. Bu, doğru bir okuma olabileceği anlamına gelmez, ancak doğruluğu veya yanlışlığı sorununun esas olarak dahil olmadığı hiçbir okumanın düşünülemeyeceği anlamına gelir.
Demek istediğim, Spinoza’nın bu soruları yalnızca gündeme getirmekle kalmayıp, estetik değerler söyleminin temsil ettiği uygun kaçış yoluna henüz yer bulamayan keskin ve ısrarlı bir biçimde gündeme getirdiğidir. Ve bu, Spinoza’nın kurguyu belirli bir bilgi kipi olarak ele alışından daha belirgin değildir, bir kip, doğru ile yanlış arasında (deyim yerindeyse) yarı yolda durur, çünkü yanlıştan ziyade bilerek bu şekilde kabul edilen doğru olmayanları içerir.
Macherey gibi düşünürleri Marksist “teorik pratik” için yeni bir hareket noktası önermeye yönlendiren, Spinoza’nın düşüncesinin tam da bu yönüdür; bu yaklaşım, çeşitli kültürel üretim seviyeleri tarafından elde edilen göreli özerkliğe saygı duyacak ve böylece indirgemeci hatadan kaçınacaktır. onlara ideolojik ‘yanlış bilincin pek çok biçimi gibi kayıtsızca davranır.
Önemli olan, hakikat ve yanlışlık sorularının, bu tür soruların etkili bir şekilde mahkemenin dışında tutulduğu alternatif bir estetik anlayış alanına mistikleştirilmiş bir çağrı tarafından geçersiz kılınmamasıdır.
Macherey’nin bu sorulara yaklaşımı, de Man’ın yaklaşımıyla birkaç önemli noktada birleşiyor. Her ikisi de edebiyatın bir şekilde tüm mantıklı anlamlandırma standartlarından (veya doğruluk ve yanlışlık değerlerinden) muaf tutulması gerektiği fikrinde hata ve yanılgıdan başka bir şey görmez.
Her ikisi de bu noktayı, estetik deneyimin en yüksek değerlerini kendi kendini doğrulayan estetik değerler “organik biçim”, şiiri “sözlü ikon”, “somut evrensel” olarak konumlandıran idealist (ya da metafizik) bir sanat felsefesine doğrudan karşıt olarak ortaya koyar ve benzerleri, daha sonra edebi üretim çalışmasına bağlı toplumsal ve maddi faktörlere ilişkin herhangi bir sorudan kaçınmak için bir bahane olarak hizmet eder.
