Toplumsal değişme nedir

Medeniyet ve KültürF.R.Leavis'in The Great Tradition'ına (1948) dönmeden önce, önsöz niteliğinde bazı açıklamalar yapmak gerekiyor. 1932'den 1953'teki çöküşüne kadar, fikirlerinin forumu Leavis'in neredeyse ilk sayısından itibaren editörlüğünü yaptığı ve 120 katkıda bulunduğu Scrutiny idi. Scrutiny'deki 'On Yılda Geriye Dönük' başlıklı bir başyazıda üniversitenin 'insancıl bilincin bir odak noktası olması gerektiğini; insan amaçlarının kendilerini yitirdiği uzmanlıklar ve dikkat dağınıklıklarıyla karşı karşıya kalan zekanın, olgun bir değerler anlayışını ortaya çıkararak, medeniyetin sorunlarına başvurması gereken bir merkezdir.Leavis, yazılı ve sözlü dil de dahil olmak üzere medeniyet ve kültürün azaldığına inanıyordu. Arnold gibi, İngiliz edebiyatının incelenmesinin, İngiliz medeniyetinin sürdürülmesi için gerekli değerleri keşfetmenin önemli bir parçası olabileceğine inanıyordu. Leavis, edebiyat eleştirisinde felsefenin değil, okuyucunun yaşam deneyiminden tanıyabileceği ve bu nedenle ahlaki gelişiminin büyümesiyle ilgisi olan sorunların varlığında ısrar etti.Revaluation'a (1936) yazdığı girişte, çok önemli bir ilkeyi dile getirdi: 'Bireysel şairlerle uğraşırken, eleştirmenin kuralı, şiirlerin belirli analiz analizi açısından mümkün olduğunca çok çalışmaktır (bence) olmalıdır. ya da pasajlar ve üretilebilir metinler hakkındaki yargılarla doğrudan ilişkilendirilemeyecek hiçbir şey söylememek. Bu nedenle, duyarlılık ve yargı lehine teoriden kaçınmak onun temel ilkesidir.Büyük Gelenek, James bölümünün giriş bölümü ve ilk bölümü dışında, Leavis'in Scrutiny'de yayınladığı denemelerin yeniden basımıdır. Leavis için edebiyat, konusu insanın nasıl ve ne için yaşadığı olmasına rağmen, yaşamın yalnızca bir uzantısı değil, yaşamın malzemesine biçimin dayatılmasıdır. Leavis'in merkezi değeri önemli formdur. Daha estetik bir vurguya sahip bir dizi terimle tanımlanır: "temel organizasyon", "hayati çıkarların organizasyonu" ve "yoğun anlamlı organizasyon".Biçim, yalnızca tikel, daha büyük sorunların bir örneği olarak dramatize edildiğinde değil, ahlaki yoğunluk ve kavrayışla birleştiğinde de önem kazanır. Leavis, yalnızca roman sanatı ile hayatın hammaddesi olarak romanlar tartışması arasındaki o zamanki geleneksel ikilemi reddetmekle kalmaz; kendi geleneğindeki büyük romancıların "biçim" ile ilgilendikleri konusunda ısrar eder. Leavis somutu soyut, dramatik anları, diyalogu anlatıcıların anlatımına ve gerçekçiliği romantizme tercih ediyor.Her şeyden önce eser, değerlerini dramatize etmelidir; gerçekçilik, bir tür veya anlatı tarzının bir tanımı değil, somut ve dramatik eserlere verilen bir değer terimidir. 'Somutluk' ile Leavis, bir durumun veya o duruma verilen tepkinin dramatize edilmiş özelliğini kasteder. Somutluk genellikle dramatik bir andan kaynaklanır. Böylece Leavis, James-Lubbock estetiğinin anlatma yerine gösterme tercihinin sürdürülmesine yardımcı oldu.Kültür ve medeniyet Medeniyet ve kültür arasındaki farklar Kültür ve medeniyet kavramları Kültür ve medeniyet arasındaki ilişki Kültür ve medeniyet PDF Kültür ve medeniyet Örnekleri Dil kültür medeniyet ortak yönleri Kültür ve medeniyet arasındaki benzerliklerDorothy Van Ghent'in İngiliz Romanı: Biçim ve İşlev (1953), İngiliz romanının öğretimi üzerinde derin bir etkiye sahipti. Van Ghent, Wayne Booth ile İngiliz romanındaki dersleri Amerikan kurgu derslerinden ayıran bağlamsalcı olmayan yaklaşımdan sorumludur. Booth bir romanın ne yaptığına, özellikle okuyucuyu nasıl ikna ettiğine odaklanırken, Van Ghent bir romanı insan deneyiminin bir temsili olarak ele alır.Her roman, kendi fiziksel ve ahlaki coğrafyasına sahip ayrı bir ontolojidir. Ancak Van Ghent'in roman kavramı, hayal edilen dünyanın belirli bir zaman ve yerde yaratıldığının ve zorunlu olarak onları yansıttığının farkındalığını içerir. Büyük romanların hem yazıldığı zamanın dış dünyasını hem de çağdaş okuyucunun yaşadığı dünyayı nasıl taklit ettiğini göstermeye çalışır.Bununla birlikte, genellikle, romanın yazıldığı dünyayı kurmak için bağlamsal değil içsel kanıtları kullanır. Dolayısıyla Van Ghent, Platon ve Horace'tan Arnold, Leavis, Trilling ve Booth'a (ve Avrupalı ​​eleştirmenler Lukács ve Benjamin'e kadar) uzanan, öncelikle sanatın ahlaki etkileri ve ahlaki değerleriyle ilgilenen ve sanatın ahlaki değerleriyle ilgilenen bir geleneğin parçasıdır. teoriden çok metottur.Pozitivist, ampirist Anglo-Amerikan geleneğinin tipik bir örneği olan Trilling, Leavis ve Arnold da teoriden çok yöntemi vurgular. Van Ghent'in eleştirisi, günümüzde çoğu Anglo-Amerikan eleştirisinde bulunmayan bir aciliyete sahiptir; bu, Leavis ve Arnold'un edebiyat okumanın kişinin ahlaki yaşam kalitesini etkileyebileceği konusundaki kesinliğini hatırlatan bir aciliyettir. Van Ghent'in "[metnin] sağladığı yaşam görüşünün inandırıcı ve aydınlatıcı kalitesi" ifadesinde, Arnold'un "yüksek ciddiyeti" ve Leavis'in ikiz somut gerçekçilik ve ahlaki ciddiyet standardı hakkında bir not duymalıyız.Bu geleneğin bir parçası olarak, Van Ghent bir metinle karşılaştığında ahlaki ve estetik düşünceleri ayırmayı reddeder. Ona göre edebi biçim, bir anlatıyı oluşturan karakteristik olaylara dayatılan ahlaki biçimdir. Bir romanın Değeri, "anlamlılığına, bizi hayatımızın anlamından daha fazla haberdar etme yeteneğine" bağlıdır.O halde biçim, bir sanatçının yaşamı kontrol etme, yorumlama ve değerlendirme aracıdır ve Van Ghent metnin biçimsel analizini içeriğin niteliği ve ikna edici gücünden ayırmaya isteksizdir. "Kitabın biçimi, içeriğidir. Biçim kitabın kendisidir.' Yazarın yaşam anlayışını, onun “değerini” ve “önemini” edebi eserin estetik yapısından ayıramayacağımız konusunda ısrar ederken, bütünsel ilişkinin önemini vurgulamaktadır.Elbette, içerik tartışması genellikle resmi terimlerle gizlenir. Van Ghent, ahlaki ve estetik değerler arasında güçlü bir bağlantı olduğunu varsayar. Bu bağlantı, bir romanın yapısını yazarın ahlaki tutumlarına ve insanın hayatını nasıl düzenlemesi gerektiğine dair önerilerine eşdeğer olarak görmesini sağlar. Bir romanın biçimi, onun ifşaatlarına ve içgörülerine eklenen ikna edici güçlerine eşdeğerdir. Bu nedenle biçiminden bağımsız bir sanat yapıtından söz etmek olanaksızdır. Van Ghent, sözel dokunun yalnızca tema ve biçimi pekiştirmediğini, aynı zamanda yeni anlam düzeyleri yarattığını gösteriyor.Erich Auerbach'ın Mimesis'i (1953), yaratıcı edebiyatın, yazıldığı kültür de dahil olmak üzere gerçekliği taklit etme ve yansıtma biçimine odaklandığı için önemli bir kitap olmuştur. Konusu, kendi ifadesiyle, "gerçekliğin edebi olarak ele alınmasının tarihi"dir. Auerbach'a göre sanat, sanattan, roman yazmaktan veya dilin ne anlama geldiğinin araştırılmasından başka bir şeyle ilgilidir. Sadece insanların nasıl davrandığı ve neye inandığı ile değil, aynı zamanda hangi tarihsel güçlerin davranış ve inancı şekillendirdiği ile de ilgilenmektedir.