Prim Olarak Tahvil Satışı veya İhracı
Marley Company tahvillerinin satıldığı 1 Ocak 2000’deki piyasa faiz oranının %12’lik kupon oranının altında olduğunu varsayalım. Bu durumda, kupon oranı, eşdeğer riske sahip diğer yatırımlardaki piyasa faiz oranından daha yüksek olduğu için, yatırımcılar tahvilleri oldukça çekici bulacaklardır.
Sonuç olarak, Marley’nin tahvillerinin piyasa fiyatı artar. Tahviller, bir başka deyişle, anapara tutarı olan 100 milyon doların üzerinde bir tutarda bir primle ihraç edilmektedir. Örneğin, tahvil ihraç edildiğinde piyasa faiz oranı %8 ise, yatırımcılar aşağıdaki şekilde belirlenen 127.14 fiyatla 127.140.000 $ ödemeye razı olacaklardır.
Her faiz döneminde (bu örnekte her altı ayda bir) muhasebeleştirilecek faiz gideri tutarı, faiz döneminin başlangıcında tahvillerin raporlanan değerine dayanır. Ek 9-2, 2000, 2001 ve 2009 yıllarında faiz giderinin nasıl belirleneceğini göstermektedir.
Her dönemde muhasebeleştirilecek bu faiz giderinin tutarı daha önce olduğu gibi belirlenecektir; tahvillerin her faiz döneminin başında rapor edilen değeri, tahvillerin ihraç edildiği andaki piyasa faiz oranı ile çarpılacaktır.
Bu hesaplamanın mantığı, indirimli satılan tahviller için gösterilenle aynıdır. Marley Company’nin primli satılan tahvillerin ömrü boyunca maruz kaldığı toplam faiz gideri, ödenen toplam faiz kuponlarından az olacaktır. Gerçekte, prim, kupon oranının çok yüksek olduğu gerçeğini telafi etmek için tahvil sahiplerine ödenen faizde bir azalmayı temsil eder.
Tahvillerin Erken Emekliliği
Tahviller yatırımcılara satıldıktan sonra, genellikle yatırımcılar arasında alınıp satılırlar. Yatırımcılar arasında işlem gören tahvillerin piyasa değeri, geçerli faiz oranlarının yükselmesi ve düşmesi nedeniyle günden güne değişmektedir. Bunun nedeni, tahvil sözleşmesinin tahvil sahiplerine yapılacak bir dizi nakit ödemeyi belirtmesi ve mevcut değer hesaplamalarını yapmak için kullanılan oranlarda bir değişiklik olduğunda belirli bir gelecekteki nakit akışları dizisinin bugünkü değerinin değişmesidir.
Örneğin, şirket tahvillerinin piyasa faiz oranları 1990’larda çarpıcı bir şekilde düştü ve bunun sonucunda mevcut tahvillerin değeri önemli ölçüde arttı. Para otoriteleri sonraki yıllarda parayı sıkılaştırmaya ve faiz oranlarını artırmaya başlarsa, mevcut tahvillerin piyasa değeri tekrar düşecektir.
Tahvillerin piyasa fiyatlarındaki dalgalanmalar, ihraç eden şirket için ek nakit giriş ve çıkışlarına neden olmaz. Tarihi maliyet ilkesine uygun olarak, ihraç eden şirketin finansal tablolarında tahvillerin raporlanan değeri, piyasa faiz oranlarındaki ve mevcut tahvillerin piyasa fiyatlarındaki değişiklikleri yansıtacak şekilde revize edilmez.
Bu nedenle, piyasa faiz oranlarındaki değişiklikler, firmaları planlanan vade tarihlerinden önce ödenmemiş tahvillerini geri almaya motive edebilir. Tahvillerin ihracından sonra piyasa faiz oranları değiştiyse, tahvillerin cari piyasa fiyatları ihraç eden firmanın defterlerinde gösterilen değerlerden önemli ölçüde farklı olabilir.
Tahvil ihracı Nedir
Yurtdışı tahvil ihracı Nedir
Tahvil ihracı Muhasebe kaydı
Tahvil ihracı hisseyi nasıl etkiler
Tahvil ne demek
Tahvil çeşitleri
Tahvil ihracı Nasıl yapılır
Devlet tahvil Nedir
Firma kendi tahvillerini geri satın alırsa, rapor edilen değer ile geri alım fiyatı arasındaki herhangi bir fark, işlem tamamlandığında ihraççı tarafından olağanüstü bir kazanç veya kayıp olarak muhasebeleştirilmelidir.
Bu noktayı açıklamak için, Marley Company’nin 2000 yılının başlarında tahvil ihraç ettiğini ve daha sonra faiz oranlarının yükseldiğini varsayalım. Faiz oranları yükseldiğinde, kalan nakit ödemeler (anapara ve faiz kuponları) borç verenler tarafından daha yüksek oranlarda iskonto edildiğinden, ödenmemiş tahvillerin piyasa değerleri düşer. Marley’nin 85 milyon dolarlık piyasa değeri ile 100 milyon dolarlık rapor değeri olan tahvilleri geri satın aldığını varsayarsak, firma 15 milyon dolarlık bir kazanç rapor edecektir.
Tahvillerin erken kullanımdan kaldırılması üzerine bu tür kazanç veya kayıpların finansal olarak raporlanması keskin bir tartışma konusu olmuştur. Yöneticiler, tahvillerin raporlanan değerlerinden daha düşük bir değerde emekliye ayrılması durumunda firmaya ekonomik bir kazanç sağlandığını; yükümlülükler raporlanan değerlerinden daha düşük bir oranda elimine edilmiş ve net varlıklar artırılmıştır.
Analistler ve muhasebe politika yapıcıları ise, yöneticilerin ödenmemiş tahvilleri geri alıp almayacağına ve ne zaman geri alacağına karar verebildiklerini ve bu nedenle ortaya çıkan kazanç veya kayıpların muhasebeleştirildiği zaman dilimleri üzerinde önemli bir kontrole sahip olduklarını gözlemlemektedir. Reality Check 9-1, çeşitli faiz oranlarında ihraç edilmiş borcu olan büyük bir şirket için uzun vadeli borcun bileşimini gösterir.
Yöneticiler, tahvil geri alımlarını gelirdeki dalgalanmaları “düzeltmek” için kullanabilirler. Örneğin, düşük işletme performansının olduğu dönemlerde yöneticiler, yalnızca piyasa değerleri rapor edilen değerlerinin altında olan ödenmemiş tahvilleri geri satın alarak raporlanan geliri iyileştirebilirler. Ayrıca, tahvilleri erken emekli eden firmalar, emekli borcunu değiştirmek için sıklıkla ek tahviller çıkarırlar.
Bu uygulama “kağıt karıştırma” görünümündedir, çünkü firmanın borç pozisyonu esasen değişmemiştir, ancak önemli kazançlar gelire dahil edilmiştir. Ayrıca, firmalar daha düşük faiz oranlarına sahip eski borçları emekliye ayırmak için daha yüksek faiz oranlarında yeni borç ihraç etmek zorunda olduklarından, gelecek dönemlerde daha yüksek faiz giderleri ve daha düşük net gelir rapor edilecektir.
Bu konuya yanıt olarak, FASB, borcun erken emekliliğinden kaynaklanan maddi kazanç ve kayıpların gelir tablosunda olağanüstü kalemler olarak rapor edilmesini şart koşmaktadır. Olağanüstü kazanç ve kayıpların, şirketin devam eden veya yinelenen faaliyetlerden elde ettiği gelirin hesaplanmasından ayrı olarak, gelir tablosunun ayrı bir bölümünde rapor edildiğini, gelir tablosu “Gelir Tablosu” ile ilgili tartışmamızdan hatırlayın. Bu ayrım, firmanın devam eden faaliyetlerinden gelecek dönemlerde kar elde etme kabiliyetini değerlendirmek isteyen mali tablo kullanıcıları için faydalıdır.
Borçlanma Sözleşmelerinin Diğer Yönleri
Anapara ve faiz ödemelerini belirtmeye ek olarak, borçlanma sözleşmeleri (sözleşmeler), finansal tablo kullanıcıları için önemli olan çeşitli diğer hükümleri içerebilir. Bu hükümler, borç konularını muhtemel borç verenler için daha çekici hale getirmek için eklenmiştir. Ortak hükümler arasında kısıtlayıcı sözleşmeler, teminat ve dönüştürülebilirlik yer alır. Bu özelliklerin her biri bu bölümde kısaca açıklanmıştır.
