Yapısöküm
Yapısöküm, bir eserdeki beklenmedik kavramsal gerilimleri ve çelişkileri açığa çıkarırken, yeni tarihselcilik, her yazarın konumunun ve tutumunun belirli sosyo-ekonomik gelişmeler tarafından belirlendiğini iddia eder. Hirsch (1964) ve bazen açıkça Marksist veya daha genel olarak materyalist bir bakış açısıyla yazılan diğer birçok ayrıntılı tarihsel çalışma, en geniş kapsamlı ve etkili romantik temsilcisi muhtemelen Marilyn Butler (1981) olan hareketin yolunu hazırladı.
Butler (beklenmedik bir şekilde) en aydınlatıcı olduğu Coleridge’de, görünüşe göre oldukça felsefi olan Biographia Literaria’nın arkasındaki politik motivasyonu ustalıkla teşhir ediyor. Bu, “kamusal bir tehlike için kasten yazılmış bir kitaptır” ve ilk yarıda Alman felsefesinin tartışılması ile ikinci yarıda Wordsworth’ün eleştirisi arasındaki bağlantı politik ideolojide bulunabilir: “Coleridge Alman örneğini övüyor. dini ve o kadar yücedir ki, yalnızca küçük bir eğitimli elit için anlamlıdır. Wordsworth’ün 1798 deneyini, basitliği ve evrenselliği, devrim öncesi Aydınlanma’nın radikal, eşitleyici eğilimi ile ilişkili olduğu için eleştirir.
Butler’ın çalışması ne yazık ki bazen yeni tarihselciliğe özgü indirgemeciliği de gözler önüne seriyor: Lirik Baladların oldukça eski moda ve gerici olduğunu, ki bu onların o zamanki parlak genç hayranlarını hiç de etkilemediğini açıkça iddia ediyor. Jane Austen’ın bu kitaptaki öyküsü, yazarın kulağa inanılmaz derecede sıkıcı gelmesini sağlıyor. Yeni tarihsel indirgemecilik, Wordsworth söz konusu olduğunda özellikle yararsızdır.
Örneğin Marjorie Levinson (1986), Tintern Abbey’deki dilenciler gibi Wordsworth’ün yazmadığı şeyler hakkında yazmaya dikkat çekiyor; bu, ne kadar ustaca takip edilirse edilsin, getirileri hızla azalan bir prosedürdür.
Yeni tarihsel tekniklerin hassas bir şekilde nasıl uygulanacağına dair çok daha iyi bir örnek, Barrell’de, diğer ellerin sert önsözüne rağmen, ‘Tintern Manastırı’nın Birkaç Mil Üzerinde Yazılan Çizgiler’in düşündürücü bir okumasını içeren bir çalışmada bulunabilir (1988). Wordsworth’ün Dorothy’yi, kadınsı sözdizimsel belirsizliğin gerekli bir temsilcisi olarak kültürel olarak koşullandırılmış kullanımı açısından. Barrell genellikle taraflıdır ve ara sıra romantikler üzerine Yeni Eleştirmenlerin en kötülerine denk olacak şekilde basitleştirilmiş yanlış okumalar üretir, ancak çoğu zaman Wordsworth’ün yazdığı şiiri inkar edilemez bir şekilde okur.
Dekonstrüksiyon ne demek
Derrida yapısöküm pdf
Edebiyatta yapısöküm
Yapısöküm nasıl yapılır
Derrida yapısöküm örnekleri
Yapısöküm örnekleri
Sanatta yapısöküm
Yapısöküm tdk
Potansiyel olarak en ödüllendirici yeni tarihselci yaklaşımlardan biri, metinlerin orijinal olarak yayınlanış biçimlerinin ve aslında yayınlanmaya devam etmelerinin farklı yollarının sosyal ve kültürel etkilerini dikkate almak olmuştur. Jerome J.McGann (1983), bu dönemde bir metin üretiminin bir dereceye kadar bir kooperatif girişimi olarak görülmesi gerektiğini savunmuştur.
Sadece yazar değil, yayıncı, matbaacı, eleştirmenler ve tabii ki halk da işin içindeydi. O, Byron’ın Don Juan’ının, Canto V’den sonra yayıncıları John Murray’den John Hunt’a değiştirdiğinde daha yıkıcı bir şiir olmasına izin verildiğine dikkat çekti. şiirler, orijinal koleksiyonlarda komşuları bağlamında bakıldığında kazanılır. Fraistat zaman zaman okuyucuyu şairlerin onun önerdiği kadar hesapçı olduklarına ikna etmekte başarısız olabilir; ama Keats’in Lamia cildinin içindekiler listesini, bırakın not almayı bir yana, şimdiye kadar kaç okuyucu gördü.
Böyle bir içindekiler sayfası iyi bilinen şiirlere yeni bir ışık tutabilir ve aynı zamanda okuyucuyu Keats’in küçük ‘rondeaux’sunu daha ciddiye almaya teşvik edebilir. Eserlerin yayıncılık bağlamında incelenmesi, yazar üzerindeki olası etkisi ile birlikte biçim ve fiyatlandırmanın önemini, illüstrasyonları, noktalama işaretlerini ister yazara ait ister kompozisyona dayalı olsun ve eleştirel alımlamayı içerebilir.
Bu son olasılık, büyük romantiklerin bilinen tüm periyodik incelemelerinin bir araya getirilmesiyle büyük ölçüde kolaylaştırılmıştır. Belki de her yazar, Hazlitt’in Scott için söylediği gibi, “tarihin yalnızca birer hamisi” değildir, ancak bir dereceye kadar her yazar, bu türden pek çok zeka arasında başkanlık eden sosyo-ekonomik olarak koşullandırılmış bir zekadır ve inkar edilemez bir şekilde kendi zamanının yaratığıdır. Okuyucuları bu gerçeğin sanıldığından daha radikal sonuçları konusunda uyarmak, yeni tarihselciliğin başarısı olmuştur.
Yapısökümcü, yeni tarihsel veya diğer eleştirel yaklaşımlarda açıkça görülen genel parçalanma, çözülme ve karmaşıklık eğilimi, bunu yapmayı seçen herhangi bir romantik okuru tarafından yeterince kolaylıkla önlenebilir; ancak son yıllardaki paralel metinsel gelişmeler, şiir okumanın gerçek deneyimini kökten değiştirdi ve değiştiriyor.
Mimari olduğu kadar metinsel teorinin sonuçları da etrafımızdadır: bu nedenle, bir metne nasıl ulaşılması gerektiğine dair değişen fikirler bu makalede ele alınması gereken en önemli konuyu oluşturur. Yüzyıl ortası metin eleştirisinin istikrarlı ortodoksisi, yazarın nihai amaçlarına mümkün olduğunca yakın bir metne ulaşmanın editörün görevi olduğunu ileri sürdü. Bu nedenle de Selincourt’un Oxford Wordsworth’ü şairin son tercih ettiği metne dayanır, daha önceki (ve genellikle daha güçlü) versiyonlar genellikle notlara indirgenir.
Artık kesin bir metin fikrinin bir serap olduğu kabul edilmektedir. Gerçekten de, modern pürist, bir metnin her aşamasının kendi yetki ve geçerliliğine sahip olduğunu ve her aşamanın ayrı ayrı düzenlenip okuyucuya sunulması gerektiğini öne sürecektir. Teori kusursuzdur, ancak ekonomik gerçeklik bu ideali gerçekleştirmeyi zorlaştırır ve her halükarda çoğu okuyucu yalnızca bir veya en fazla iki metin isteyecektir.
Sorun özellikle Blake’in durumunda akut. Blake’in metinlerinin istikrarsızlığı ve şiirlerinin elle renklendirilmiş ve elle birleştirilmiş her bir kopyasının sunduğu benzersiz deneyim, eserinin okunmasını büyük ölçüde karmaşıklaştırdı. Artık genel olarak renkli ve tasarımlarla deneyimlenmesi gerektiği anlaşıldı, hatta bu, zorunlu olsa bile, orijinallerine az çok ucuza yakınlaştırmalar sağlayan seri üretim kitaplarla sağlanıyor.
Çoğu okuyucu, basitleştirilmiş toplu eserlerden birine ve bireysel şiirlerin en kolay elde edilebilen bir veya iki kopyasına razı olacaktır, ancak ciddi bilgin ve meraklı, ideal olarak New York’tan Yeni Zelanda’ya kadar var olan tüm kopyaları karşılaştıracaktır: bunun neleri kapsadığı, Erdman’ın paha biçilmez (ne yazık ki tek renkli) Illuminated Blake’inden (1975) toplanabilir.
