Lakatos araştırma programı

Bilimsel BilgiHiç şüphe yok ki, Hume'un dediği gibi, nedensellikler, çağrışımlar ve bütünleşmeler, bir şeyi beklemenin ve tanımanın yolları olan ("zihinsel nesneler" dahil) içimizde fikir ve inançlara ilham veriyor: yağmur yağacak, su kaynayacak, bu en kısa yol, bu, farklı bir açıdan aynı rakamdır.Ancak, bu tür görüşler sıklıkla bilimsel önermeler arasında yer alsa da, bunların bir parçasını oluşturmazlar; ve bilim, bu süreçleri, bir bilme etkinliği oluşturan ve diğer ikisinden daha az yaratıcı olmayan bir beyin öznesinin üçüncü katmanı olarak bir bilgi fakültesine atıfta bulunan farklı nitelikteki işlemlere tabi tutar. Bilgi ne bir biçim ne de bir güç değil, bir işlevdir: "Ben işlev görüyorum."Özne şimdi bir "çıkarma" olarak görünür, çünkü temel özelliği ayrım, ayrımcılık olan unsurları çıkarır: sınırlar, sabitler, değişkenler ve fonksiyonlar, bilimsel önermenin terimlerini oluşturan tüm bu fonksiyonlar ve beklentiler. Geometrik projeksiyonlar, cebirsel ikameler ve dönüşümler bir şeyi varyasyonlarla tanımaktan değil, değişkenleri ve sabitleri ayırt etmekten veya ardışık sınırlara doğru eğilimli onları aşamalı olarak ayırt etmekten oluşur.Dolayısıyla, bilimsel bir işlemde bir sabit atandığında, tek bir tefekkürde vakaların veya anların daraltılması meselesi değil, bağımsız kalan faktörler arasında gerekli bir ilişkinin kurulmasından biridir.Bilimsel bilgi fakültesinin temel eylemleri, bu anlamda bize şu şekilde görünmektedir: sonsuz hızlardan feragat eden ve bir referans düzlemi oluşturan sınırların belirlenmesi; bu sınırlara yönelik olarak seri halinde düzenlenmiş değişkenler atamak; bağımsız değişkenleri, aralarında veya sınırlarının farklı fonksiyonların bağlı olduğu gerekli ilişkileri kuracak şekilde koordine etmek; referans düzlemi, gerçekte bir koordinasyondur; koordinatlarla ilgili olan ve hangi fonksiyonların ilgili olduğu karışımları veya durumları belirlemek. Bilimsel bilginin bu işlemlerinin beynin işlevleri olduğunu söylemek yeterli değildir; işlevler, bir bilgi düzleminin (referans) değişken koordinatlarını düzenleyen ve her yere kısmi gözlemciler gönderen bir beynin kıvrımlarıdır.Hala kaosun sürekliliğini açıkça gösteren bir operasyon var, sadece referans düzlemi veya koordinasyon düzlemi etrafında değil, her zaman yeniden oyuna alınan değişken yüzeyinin sapmalarındadır.Bunlar dallanma ve bireyselleşme operasyonlarıdır: eğer durum durumları onlara tabi ise, bunun nedeni kaostan aldıkları potansiyellerden ayrılamaz olmaları ve yer değiştirme veya batma riski olmaksızın gerçekleşmemeleridir. Bu nedenle, bilginin öznesi olarak beynin içine daldığı kaosu kanıtlamak bilime bağlıdır.Bilimsel bilginin örnekleri Bilimsel bilgi Özellikleri Bilimsel bilgi nedir Felsefi bilgi örnekleri Bilimsel bilgi değişebilir mi Teknik bilgi örnekleri Bilimsel bilginin özellikleri PDF Bilimsel bilgi felsefeBeyin, özellikle geniş alanlardaki değişkenlerin işlevlerini belirleyen sınırlar oluşturmayı bırakmaz; Bu değişkenler (bağlantılar) arasındaki ilişkiler, yalnızca istatistiksel bir kaos gösteren elektriksel sinapslarda değil, deterministik bir kaosa işaret eden kimyasal sinapslarda da daha belirsiz ve tehlikeli bir özellik gösterir.Bir bölgede yoğunlaşan ve diğerine yayılan noktalar kadar çok beyin merkezleri ve bir noktadan diğerine geçen salınan moleküller olan "osilatörler" yoktur. Koşullu refleks gibi doğrusal bir modelde bile Erwin Straus, aracıları, araları ve boşlukları anlamanın gerekli olduğunu göstermiştir. Arbized paradigmalar rizomatik figürlere, merkezlenmiş sistemlere, sonlu otomasyon ağlarına, kaoid durumlara yol açar.Kuşkusuz bu kaos, alışkanlıkların veya tanıma modellerinin eylemi yoluyla kolaylaştırıcı yollar oluşturan fikirlerin yeniden canlandırılmasıyla gizlenmiştir; ama tam tersine, yaratıcı süreçleri ve ima ettikleri çatallanmaları dikkate alırsak çok daha belirgin hale gelecektir.Ve serebral durumdaki bireyleşme daha işlevseldir çünkü değişkenler için hücrelere sahip değildir, çünkü ikincisi yenilenmeden sürekli ölür ve beyni içimizde sürekli ölüme neden olan küçük ölümler dizisi haline getirir. Algılardan türeyen belirlenebilir bağlantılarda hiç şüphesiz gerçekleşen, ancak daha çok kavramların, duyumların veya işlevlerin yaratılmasına göre değişen serbest etkide gerçekleşen bir potansiyeli çağırır.Üç düzlem, öğeleriyle birlikte indirgenemez: felsefenin içkinlik düzlemi, sanat kompozisyonunun düzlemi, referans düzlemi veya bilimin koordinasyonu; kavram biçimi, duyum gücü, bilginin işlevi; kavramlar ve kavramsal kişilikler, duyumlar ve estetik figürler, figürler ve kısmi gözlemcilerdir.Her düzlem için benzer problemler ortaya çıkıyor: düzlem hangi anlamda ve nasıl, her durumda, bir veya çoklu-hangi birlik, hangi çokluk? Ama şimdi bizim için daha önemli görünen şey, beyinde birleşen uçaklar arasındaki parazit sorunlarıdır.Bir filozof bir duyum veya işlev kavramını yaratmaya çalıştığında (örneğin, Riemann uzamına veya irrasyonel sayıya özgü bir kavram) ilk müdahale türü ortaya çıkar; veya bir bilim adamı, Fechner gibi duyumların işlevlerini veya renk veya ses kuramlarında ve hatta kavramların işlevlerini yaratmaya çalıştığında, Lautman'ın matematik için gösterdiği gibi, ikincisi sanal kavramları gerçekleştirdiği ölçüde; veya bir sanatçı, soyut sanat çeşitlerinde veya Klee'de gördüğümüz gibi, kavramların veya işlevlerin saf hislerini yarattığında. Tüm bu durumlarda kural, müdahale eden disiplinin kendi yöntemleriyle ilerlemesi gerektiğidir.Örneğin, bazen bir geometri figürünün, bir işlemin veya bir gösterinin içsel güzelliğinden bahsediyoruz, ancak bu güzellik, oran, simetri, simetri, yansıtma veya dönüşüm gibi bilimden alınan kriterlerle tanımlandığı sürece, o zaman bunda estetik bir şey yok: Kant'ın böyle bir güçle gösterdiği şey budur.İşlev, onu herhangi bir referanstan (Mondrian'da iki siyah çizginin kesişimi veya dik açılarda renk kalınlığı) saran belirli bir yaratım düzleminde, yalnızca sanat tarafından oluşturulmuş algılar ve etkiler veren bir his içinde kavranmalıdır;( Noland veya Shirley Jaffe'deki tuhaf çekicilerin hissi yoluyla kaos yaklaşımı).Öyleyse bunlar dışsal müdahalelerdir, çünkü her disiplin kendi düzleminde kalır ve kendi unsurlarını kullanır. Ancak, kavramlar ve kavramsal kişilikler, işlevler ve kısmi gözlemciler arasında ya da duyumlar ve estetik figürler arasında, diğerinde kaymak için onlara karşılık gelen bir içkinlik düzlemi bıraktıklarında ikinci, içsel bir müdahale türü vardır. uçak; ve benzer şekilde diğer durumlarda kullanılır.Nietzsche'nin felsefesindeki Zerdüşt'ün veya Mallarme'nin şiirindeki lgitur'unki gibi bu sapmalar o kadar incedir ki, kendimizi nitelendirilmesi zor olan karmaşık düzlemlerde buluyoruz. Kısmi gözlemciler, bazen karma bir düzlemde estetik figürlere yakın olan bilime duyarlılık katarlar.